Śramanera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Śramanera – (Pali: sāmaṇera, Sanskryt: śrāmaṇera) – buddyjski mnich nowicjusz, który po odbyciu szczególnej edukacji może ubiegać się o pełne święcenia bhikku. Zasady, jak i wiek dopuszczenia do nowicjatu różnią się w zależności od przyjętej przez daną szkołę winaji. Nowicjuszem mogą zostają zarówno chłopcy jak i dziewczęta (śramanerika) w zależności od konkretnej tradycji danego zakonu. ––––

Zgodnie z tradycją, by móc zostać śramanerą, chłopiec musiał być w stanie samodzielnie przegnać kruki. W praktyce jest to zazwyczaj 7. bądź 8. rok życia.

Ceremonia przejścia[edytuj | edytuj kod]

Każdy nowicjusz by móc wstąpić do klasztoru przechodzi ceremonię przejścia:

  • ogolenie głowy – wyraz odejścia od życia świeckiego
  • przybranie szat mnisich
  1. Therawada – pomarańczowe bądź brązowe (ochra)
  2. Azja Wschodnia – szare lub czarne
  3. Tybet – czerwone

Trzy schronienia[edytuj | edytuj kod]

Po zgłoszeniu przez jednego mnicha akcesu trzykrotne przyznanie się do przyjęcia przez nowego wyznawcę buddyzmu schronienia w 3 klejnotach:

  1. Budda
  2. Dharma
  3. Sangha

Dziesięć reguł praktyki (śiksza-pada)[edytuj | edytuj kod]

  1. Niekrzywdzenie żywych stworzeń (ahinsa)
  2. Niebranie tego, co nie dane
  3. Całkowity celibat
  4. Nieużywanie fałszywej mowy
  5. Powstrzymanie się od intoksykacji
  6. Niespożywanie posiłków po południu
  7. Nieuczestniczenie w zabawach i widowiskach
  8. Nieużywanie biżuterii i wonności
  9. Niesypianie na wygodnych łóżkach
  10. Nieposługiwanie się złotem i srebrem

Rzeczy osobiste[edytuj | edytuj kod]

Każdy mnich może posiadać wyłącznie 8 własnych rzeczy. Są to:

  • 3 szaty
  • miska jałmużna
  • brzytwa
  • igła
  • pas
  • sitko do wody

Od nowicjatu do święceń[edytuj | edytuj kod]

Okres nowicjatu może zakończyć się przyjęciem pełnych święceń (ale nie później niż po 20. roku życia) albo z powrotem do życia świeckiego, po kilku tygodniach, miesiącach bądź latach.