Środki łączności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Środki łączności ― urządzenia i sprzęt umożliwiający przekazywanie informacji na odległość.

Środki łączności powinny zapewnić dostarczanie informacji w postaci fonicznej, tekstowej, graficznej lub sformatowanych sygnałów[1]

Podział środków łączności[edytuj | edytuj kod]

Podział z 1979[2]
  1. sygnalizacyjne
  2. pocztowe siły i środki łączności (→środki transportowe)
  3. techniczne (telekomunikacyjne)
Podział środków łączności jako komponentu środków dowodzenia[3]
  • Środki telekomunikacyjne
    umożliwiają przesyłanie informacji na znaczne odległości bez względu na przeszkody terenowe; zazwyczaj są mobilne i pozwalająca komunikować się z otoczeniem z każdego miejsca.
    • Środki teletransmisyjne
      • radiowe (radiostacje)
      • radioliniowe (radiolinie)
      • satelitarne (terminale i zestawy)
      • urządzenia kablowe (regeneratory kablowe)
      • kable (wewnątrz węzłowe i międzywęzłowe /dalekosiężne/)
    • Środki telekomutacyjne
      • łącznice
      • łącznico-krotnice
      • krotnice
    • Urządzenia końcowe (abonenckie)
    • Urządzenia specjalne
  • Środki pocztowe
    • Pojazdy (motocykle, samochody) i statki powietrzne (śmigłowce łącznikowe) do transportu poczty polowej.
    • Odpowiednio wyposażone miejsca pracy elementów poczty polowej, w środki do segregacji i przechowywania przesyłek pocztowych oraz w środki radiowe do łączności ze statkami powietrznymi.
    • Środki do właściwego zabezpieczenia przesyłek pocztowych (szafy, sejfy specjalne skrzynie, pojemniki, torby itp.).
  • Środki sygnalizacyjne
    • Środki wizualne
    • Środki dźwiękowe

Rola środków łączności (jawna, niejawna):

  • telefoniczna
  • telegraficzna (binarnie)
  • telekopiowa (fax)
  • telewizyjna

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]