Świątynia Apollina na Palatynie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Apollina na Palatynie
Miejsce, w którym stała świątynia
Miejsce, w którym stała świątynia
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Ukończenie budowy 28 p.n.e.
Zniszczono 363
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Świątynia Apollina na Palatynie
Świątynia Apollina na Palatynie
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
Świątynia Apollina na Palatynie
Świątynia Apollina na Palatynie
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Świątynia Apollina na Palatynie
Świątynia Apollina na Palatynie
Ziemia41°53′19,8″N 12°29′08,5″E/41,888833 12,485694

Świątynia Apollina na Palatynie – świątynia poświęcona bogu Apollinowi, stojąca w starożytności w południowo-zachodniej części rzymskiego Palatynu[1].

Świątynia została wzniesiona przez Oktawiana jako wypełnienie ślubu, który przyszły cesarz złożył bogu w 36 roku p.n.e., podczas walk z Sekstusem Pompejuszem[1][2]. Zbudowano ją w uznanym za święte miejscu, w które wcześniej uderzył piorun[2]. Oficjalne poświęcenie nowej świątyni odbyło się w dniu 9 października 28 roku p.n.e.[2]

Świątynia znajdowała się w świętym okręgu zwanym Area Apollinis[2], o wymiarach 30×70 m[1], otoczonym portykiem pomiędzy kolumnami którego umieszczono posągi 50 Danaid[2]. W portyku mieściła się biblioteka, podzielona na część grecką i łacińską[2]. Sama świątynia, wzniesiona z pochodzącego z miejscowości Luna marmuru[1][2], miała wymiary 25×35 m[1]. Fasada frontowa, wspierająca się na sześciu kolumnach o wysokości ok. 14 metrów[1], ozdobiona była płaskorzeźbami wykonanymi przez Bupalosa i Atenisa i zwieńczona słoneczną kwadrygą[2]. Drzwi wejściowe, wykonane z kości słoniowej, zdobiły reliefy przedstawiające klęskę Galatów pod Delfami oraz śmierć Niobidów[2]. Wewnątrz świątyni stały trzy posągi: Apollina dłuta Skopasa, Artemidy dłuta Timoteosa i Latony dłuta Kefisodotosa Młodszego[1][2]. W bazie posągu Apollina znajdował się schowek, gdzie umieszczona była złota skrzynia, w której przechowywano Księgi sybillińskie[1].

18 marca 363 roku świątynia spłonęła w pożarze[2].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i Wielka Historia Świata. T. 3. Kraków: Oficyna Wydawnicza Fogra, 2005, s. 356. ISBN 83-85719-84-9.
  2. a b c d e f g h i j k l Lawrence Richardson: A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1992, s. 14. ISBN 0-8018-4300-6.