Przejdź do zawartości

Świątynia Apollina na Palatynie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Świątynia Apollina na Palatynie
Ilustracja
Miejsce, w którym stała świątynia
Państwo

 Włochy

Miejscowość

Rzym

Ukończenie budowy

28 p.n.e.

Zniszczono

363

Położenie na mapie Rzymu
Mapa konturowa Rzymu, w centrum znajduje się punkt z opisem „Świątynia Apollina na Palatynie”
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, w centrum znajduje się punkt z opisem „Świątynia Apollina na Palatynie”
Położenie na mapie Lacjum
Mapa konturowa Lacjum, w centrum znajduje się punkt z opisem „Świątynia Apollina na Palatynie”
Ziemia41°53′19,8″N 12°29′08,5″E/41,888833 12,485694

Świątynia Apollina na Palatynie – świątynia poświęcona bogu Apollinowi, stojąca w starożytności w południowo-zachodniej części rzymskiego Palatynu[1].

Świątynia została wzniesiona przez Oktawiana jako wypełnienie ślubu, który przyszły cesarz złożył bogu w 36 roku p.n.e., podczas walk z Sekstusem Pompejuszem[1][2]. Zbudowano ją w uznanym za święte miejscu, w które wcześniej uderzył piorun[2]. Oficjalne poświęcenie nowej świątyni odbyło się w dniu 9 października 28 roku p.n.e.[2]

Świątynia znajdowała się w świętym okręgu zwanym Area Apollinis[2], o wymiarach 30×70 m[1], otoczonym portykiem pomiędzy kolumnami którego umieszczono posągi 50 Danaid[2]. W portyku mieściła się biblioteka, podzielona na część grecką i łacińską[2]. Sama świątynia, wzniesiona z pochodzącego z miejscowości Luna marmuru[1][2], miała wymiary 25×35 m[1]. Fasada frontowa, wspierająca się na sześciu kolumnach o wysokości ok. 14 metrów[1], ozdobiona była płaskorzeźbami wykonanymi przez Bupalosa i Atenisa i zwieńczona słoneczną kwadrygą[2]. Drzwi wejściowe, wykonane z kości słoniowej, zdobiły reliefy przedstawiające klęskę Galatów pod Delfami oraz śmierć Niobidów[2]. Wewnątrz świątyni stały trzy posągi: Apollina dłuta Skopasa, Artemidy dłuta Timoteosa i Latony dłuta Kefisodotosa Młodszego[1][2]. W bazie posągu Apollina znajdował się schowek, gdzie umieszczona była złota skrzynia, w której przechowywano Księgi sybillińskie[1].

18 marca 363 roku świątynia spłonęła w pożarze[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Wielka Historia Świata. T. 3. Kraków: Oficyna Wydawnicza Fogra, 2005, s. 356. ISBN 83-85719-84-9.
  2. a b c d e f g h i j k Lawrence Richardson: A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1992, s. 14. ISBN 0-8018-4300-6.