Świątynia Egipska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Obiekt zabytkowy nr rej. 13/4 z 1.07.1965
Ilustracja
Świątynia Egipska
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Łazienki Królewskie
Styl architektoniczny klasycyzm
Architekt Jakub Kubicki (?)
Rozpoczęcie budowy 1819
Ukończenie budowy 1822
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Świątynia Egipska w Łazienkach Królewskich
Ziemia52°12′54,758″N 21°01′53,423″E/52,215211 21,031506

Świątynia Egipska – klasycystyczna budowla znajdująca się w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Jest przykładem egiptyzacji projektów architektonicznych w pierwszej połowie XIX stulecia.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Po roku 1819 rozpoczęto prace nad urządzaniem nowego ogrodu na tyłach pałacu Belwederskiego. Był on zakomponowany w stylu romantycznym. W południowej części tego ogrodu, na wale będącym pozostałością dawnych okopów Lubomirskiego usytuowano pawilon zwany Świątynią Egipską. Górą, czyli dachem budowli, biegł most na drodze pomiędzy rogatką Belwederską a Drogą Chińską.

Budowla powstała prawdopodobnie około 1822 roku, a za jej autora uważa się Jakuba Kubickiego. W latach dwudziestych XIX wieku pełnił on funkcję Intendenta Generalnego Budynków Królewskich i w tym czasie projektował i odnawiał wiele budynków, dlatego też jemu przede wszystkim przypisuje się autorstwo Świątyni. Nie wyklucza się jednak, że zaprojektować ją mógł jeden z trzech wymienionych architektów: Hilary Szpilowski, Aleksander d`Alfonce lub Piotr Aigner[1].

Elewacja północna ma kształt świątyni egipskiej. Jej część środkowa wysunięta do przodu o ukośnie pochylonych ścianach, zawiera pomieszczenie otwarte na zewnątrz czterema kolumnami lotosowymi. Początkowo kolumny te były drewniane, podczas remontu w roku 1936 zastąpiono je betonowymi. Niżej ustawione są popiersia lwów wyrzucających wodę z pysków. W cofniętych bocznych partiach znajdują się drzwi prowadzące do wnętrza. Na architekturze Egiptu wyraźnie wzorowane są stelokształtne nisze i gzyms w kształcie wiązki trzcin. Zestaw dopełnia prostopadłościenny sarkofag wykonany z kamienia. Na szczycie budynku ustawiony był wysoki obelisk pokryty hieroglifami. Był on bardzo dobrze widoczny z okien pałacu. Obecnie nad świątynią góruje jego rekonstrukcja. Główny element budynku stanowiła figarnia – cieplarnia z drzewkami figowymi. Była ona położona w części południowej, która nie przetrwała do naszych czasów. Zachował się jedynie, ulokowany nad stawem, północny fragment większej całości.

W pobliżu budynku znajduje się popiersie Aleksandra Kamińskiego. Upamiętnienie powstało w czasie, kiedy obiekt był wykorzystywany przez Muzeum Harcerstwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Kwiatkowski: Wielka księga Łazienek. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2000, s. 153. ISBN 83-7255-684-9.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Dylewski: Warszawa Przewodnik Ilustrowany. ​ISBN 83-7304-623-2​, str. 121. Pascal, 2006.
  • Marek Kwiatkowski: Łazienki. str. 9. PWN, 1972.
  • Marek Kwiatkowski: Łazienki i Belweder. ​ISBN 83-213-3064-9​. Arkady, 1986.
  • Marek Kwiatkowski: Wielka Księga Łazienek. ​ISBN 83-7255-684-9​. Prószyński i S-ka, 2000.
  • Władysław Tatarkiewicz: Łazienki Warszawskie. Arkady, 1957.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]