Świątynia Miaoying

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Miaoying
Świątynia Miaoying
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie buddyzm
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Świątynia Miaoying
Świątynia Miaoying
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Świątynia Miaoying
Świątynia Miaoying
Ziemia 39°55′27″N 116°21′26″E/39,924167 116,357222

Świątynia Miaoying (chiń. upr.: 妙应寺; chiń. trad.: 妙應寺; pinyin: Miàoyìng Sì) – buddyjski klasztor i świątynia, znajdujące się w dzielnicy Xicheng w Pekinie. Świątynia słynna jest ze znajdującej się w niej Białej Pagody (chiń. upr.: 白塔寺; pinyin: Báitǎ Sì).

Biała Pagoda, górująca nad dachami świątynnych pawilonów

Świątynia została wzniesiona w 1096 roku i znacznie rozbudowana za panowania Kubilaj-chana w 1271 roku[1]. Pagodę dobudowano w 1279 roku. Według przekazów zbudowano ją na miejscu wcześniejszej, niższej pagody, a jej budowę nadzorował nepalski architekt Aniko[2]. Pagoda mierzy 51 metrów wysokości, a obwód jej podstawy wynosi 30 metrów. U jej szczytu zawieszono 36[2] odlanych z brązu dzwonów[3], zaś u podstawy ustawiono 108 metalowych lamp[1]. 12 lat później świątynię strawił pożar[1], który przetrwała jedynie pagoda[2].

Świątynię odbudowano w 1457 roku. Podczas odbudowy znacznie pomniejszono jej obszar i obecnie zajmuje ona powierzchnię 13,000 m²[2]. Składa się z czterech pawilonów. W pawilonie pierwszym, noszącym imię Wielkich Oświeconych, znajduje się kilka tysięcy małych posążków buddów[2].

Świątynia doznała znacznych zniszczeń podczas trzęsienia ziemi w Tangshan w 1976 roku. Podczas przeprowadzonych dwa lata później odbudowy i prac renowacyjnych odkryto w niej wiele cennych, ukrytych zwojów buddyjskich[1].

Przypisy

  1. a b c d Miaoying Monastery and White Dagoba (ang.). china.org.cn. [dostęp 19 lutego 2010].
  2. a b c d e White Dagoba Temple (ang.). kinabaloo.com. [dostęp 19 lutego 2010].
  3. Wiesław Olszewski: Chiny. Zarys kultury. Poznań: Wydawnictwo Naukowe UAM, 2003, s. 303. ISBN 83-232-1272-4.