Świątynia Saturna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Saturna
Pozostałości świątyni
Pozostałości świątyni
Państwo  Włochy
Miejscowość Rzym
Adres Forum Romanum
Typ budynku świątynia
Ukończenie budowy 501 lub 498 p.n.e.?
Ważniejsze przebudowy 42 p.n.e.
Zniszczono 1402–1447
Położenie na mapie Rzymu
Mapa lokalizacyjna Rzymu
Świątynia Saturna
Świątynia Saturna
Położenie na mapie Lacjum
Mapa lokalizacyjna Lacjum
Świątynia Saturna
Świątynia Saturna
Położenie na mapie Włoch
Mapa lokalizacyjna Włoch
Świątynia Saturna
Świątynia Saturna
Ziemia41°53′32,38″N 12°29′03,05″E/41,892328 12,484181

Świątynia Saturna (łac. Aedes Saturni lub Aedes Saturnus) – jedna z najstarszych świątyń w Rzymie, położona w południowo-zachodnim narożniku Forum Romanum. Poświęcona była bogu Saturnowi.

Świątynia powstała na przełomie VI i V wieku p.n.e., w pierwszych latach istnienia republiki[1]. Budowę świątyni miał rozpocząć jeszcze ostatni król Rzymu Tarkwiniusz Pyszny, jej poświęcenie tradycja przypisywała najczęściej Tytusowi Larcjuszowi, sprawującemu dyktaturę w 501 i 498 roku p.n.e., chociaż możliwa jest też nieco późniejsza metryka[2]. W 42 p.n.e. została przebudowana przez Lucjusza Munatiusa Plancusa[1]. Pod koniec IV wieku n.e. świątynia spłonęła w pożarze, postanowieniem senatu została jednak odbudowana[2].

Rekonstrukcja: Świątynia Saturna po lewej

Świątynia posadowiona była na wysokim podium o wymiarach 22,50×40 m, wykonanym z trawertynu i peperynu licowanych marmurem. W okresie republiki i cesarstwa w podium mieścił się publiczny skarbiec państwa rzymskiego (Aerarium Populi Romani lub Aerarium Saturni)[1][2]. W celli stał wykonany z kości słoniowej posąg bóstwa, zgodnie ze świadectwem Pliniusza Starszego (Historia naturalna 15,32) wypełniony wewnątrz olejem, który służył konserwacji tworzywa[2].

Świątynia przetrwała do początku XV wieku, kiedy to pomiędzy 1402 a 1447 rokiem została rozebrana[1]. Do czasów współczesnych przetrwał jedynie fragment kolumnady podtrzymującej marmurowe belkowanie, pochodzące z ostatniej przebudowy dokonanej w IV wieku[2]. Posadowione na marmurowych bazach i zwieńczone jońskimi kapitelami kolumny mają 11 metrów wysokości. Sześć frontowych kolumn wykonano z szarego, zaś dwie boczne z różowego granitu[2].

Przypisy

  1. a b c d e Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 1084-1085. ISBN 1-884964-80-X.
  2. a b c d e f g L. Richardson jr: A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1992, s. 343-344. ISBN 0-8018-4300-6.

Linki zewnętrzne[edytuj]