Świątynia Zhihua

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świątynia Zhihua w Pekinie
Ilustracja
Główne wejście do świątyni
Państwo  Chiny
Miejscowość Pekin
Wyznanie buddyzm
Historia
Data budowy XV wiek
Położenie na mapie Chin
Mapa lokalizacyjna Chin
Świątynia Zhihua w Pekinie
Świątynia Zhihua w Pekinie
Ziemia39°54′58,16″N 116°25′33,18″E/39,916156 116,425883

Świątynia Zhihua (chin.: 智化寺; pinyin: Zhìhuà Sì) – świątynia buddyjska w Pekinie, w dzielnicy Dongcheng[1]. Została zbudowana na zlecenie Wang Zhena, eunucha na dworze cesarza Zhu Qizhena z dynastii Ming. Świątynia jest jednym z największych i najlepiej zachowanych przykładów chińskiej architektury buddyjskiej z okresu Ming[2].

Świątynię wzniesiono w 1443 roku za rządów cesarza Zhu Qizhena i nazwano ją wówczas Bao’en Zhihuasi. Kompleks powstał za zdefraudowane pieniądze wpływowego eunucha Wang Zhena. W roku 1449 cesarz wyprawił się osobiście przeciw Ojratom; armia, fatalnie dowodzona przez niemającego doświadczenia wojskowego Wang Zhena, została doszczętnie rozgromiona, a cesarz dostał się do niewoli (Wang Zhen zginął)[3]. W 1457, po przewrocie, który ponownie wyniósł Zhu Qizhena na tron, odprawiono ceremonie ku czci zabitego eunucha i wystawiono mu pomnik w świątyni. W 1742 roku, za panowania cesarza Qianlonga pomnik został zniszczony, a w jego miejsce postawiono posąg Buddy[4][5].

Cały zespół świątynny obejmuje obszar ok. 20000 m², w którego skład wchodzi siedem głównych pawilonów[1][2]. Największym jest dwukondygnacyjny Pawilon Tathagaty, gdzie znajduje się rzeźba Tathagaty. Na drugim piętrze pawilonu, w ścianach, znajduje się ponad 9 tys. wnęk, w których mieszczą się małe figurki Buddów. Z tego powodu budynek nazywany jest czasami Pawilonem Dziesięciu Tysięcy Buddów[4]. W Pawilonie Tybetańskim znajduje się Zhuanlunzai – ośmioboczna drewniana konstrukcja na cokole z białego marmuru, na której wyryto zdobienia, m.in. ptaki, bóstwa, lwy i kwiaty[1][6]. Dachy głównych budynków świątyni pokryte są czarnymi płytkami[2].

W świątyni grupa mnichów wykonuje muzykę z buddyjskich obrzędów z okresu dynastii Ming, wykorzystując przy tym wielu tradycyjnych instrumentów, m.in. gongów, sheng, dizi (rodzaj fletu) i bębnów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Zhihua Temple (ang.). BeijingJoy.com. [dostęp 2010-03-16].
  2. a b c Temple of Wisdom Attained (Zhihua Temple) (ang.). China.org.cn. [dostęp 2010-03-16].
  3. Arthur Waldron: The Great Wall of China: From History to Myth. Cambridge: Cambridge University Press, 1990. ISBN 0-521-36518-X.
  4. a b Zhihua Temple (ang.). ChinaCulture.org. [dostęp 2017-01-15].
  5. Zhihua Temple in Beijing (ang.). ChinaHighlights.com. [dostęp 2010-03-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-21)].
  6. a b Zhihua Temple (ang.). GeissFoundation.org. [dostęp 2010-03-16].