Święta nakazane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Święta nakazane – w Kościele katolickim to uroczystości liturgiczne, w czasie obchodów których wierni są zobowiązani do uczestniczenia we mszy świętej oraz do powstrzymania się od prac niekoniecznych. Święta nakazane wyznacza i ich obchody reguluje dla Kościoła łacińskiego Kodeks prawa kanonicznego w kan. 1246—1248, oraz dla Kościołów wschodnich Kodeks kanonów Kościołów wschodnich w kan. 880—883.

Obowiązek uczestniczenia we mszy wypełniony zostaje przez czynne uczestnictwo w niej w jakimkolwiek obrządku katolickim, w dzień uroczystości lub wieczorem dnia poprzedzającego (→ wigilia). Jeżeli jednak z ważnej przyczyny, np. z powodu braku kapłana uczestnictwo we mszy jest niemożliwe, wówczas wierni powinni uczestniczyć w parafialnym nabożeństwie słowa Bożego albo gromadzić się na innej wspólnej modlitwie (np. rodzinnej).

Kościół łaciński[edytuj | edytuj kod]

Do świąt nakazanych w Kościele łacińskim należą (KPK kan. 1246 § 1.):

Katolickie Kościoły wschodnie[edytuj | edytuj kod]

Do świąt nakazanych w katolickich Kościołach wschodnich należą (daty podane według kalendarza juliańskiego datowane w kalendarzu gregoriańskim):

Obowiązywanie dni świątecznych nakazanych na różnych obszarach[edytuj | edytuj kod]

W Kościele łacińskim Konferencja episkopatu w każdym kraju, a w Kościołach wschodnich kompetentna władza w każdym Kościele sui iuris może, za uprzednią aprobatą Stolicy Apostolskiej, niektóre z dni świątecznych nakazanych znieść lub przenieść na niedzielę (na przykład w Polsce aktualny dekret o zniesieniu niektórych świąt obowiązuje od 30 listopada 2003) ale też i dodać inne[1]. Jeżeli zostanie wydany dekret uznający któreś ze świąt dodatkowym świętem nakazanym na określonym terytorium, to obowiązek zachowania święta ciąży na każdym katoliku przebywającym na wskazanym w dekrecie terytorium, z wyjątkiem podróżnych, czyli przybyłych z innych diecezji (parafii) i przebywających we wskazanym miejscu nie dłużej niż trzy miesiące (kanony 12 § 3, 13 § 2, 100, 102 § 2 KPK, kan. 911, 912 § 2, 1491 § 2 KKKW).

 Osobny artykuł: Święta zniesione.

Święta nakazane obowiązujące w diecezjach łacińskich na terytorium Polski[edytuj | edytuj kod]

Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów może modyfikować listę świąt nakazanych na danym terytorium dostosowując ją do potrzeb lokalnych społeczności. Obecnie w Polsce obowiązują następujące święta nakazane[2]

  • wszystkie niedziele
  • Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki – 1 stycznia
  • Uroczystość Objawienia Pańskiego – 6 stycznia
  • Wniebowstąpienie Pańskie – przesunięte na VII Niedzielę Wielkanocy
  • Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało) – 60 dni po Wielkanocy
  • Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – 15 sierpnia
  • Uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada
  • Uroczystość Narodzenia Pańskiego – 25 grudnia

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W Niemczech na przykład zgodnie z dekretem Konferencji Episkopatu Niemiec katolicy są zobowiązani do uczestnictwa we mszy świętej w drugi dzień świąt Bożego Narodzenia (czyli św. Szczepana pierwszego męczennika), drugi dzień świąt Wielkanocy, drugi dzień Zesłania Ducha Świętego (czyli Najświętszej Maryi Panny, Matki Kościoła).
  2. Święta nakazane w Polsce. opoka.org.pl, 2003. [dostęp 2015-02-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus, Kodeks prawa kanonicznego. Przekład polski zatwierdzony przez Konferencję Episkopatu. tekst dwujęzyczny, Edward Sztafrowski (tłumaczenie) i komisja naukowa pod redakcją Kazimierza Dynarskiego. Poznań: Pallottinum, 1984.
  2. Leszek Adamowicz (tłumaczenie), Marzena Dyjakowska (tłumaczenie): Codex canonum Ecclesiarum Orientalium auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. • łac.). [dostęp 19 czerwca 2014].
  3. Dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dnia 4 marca 2003 r. dotyczący świąt zniesionych w Polsce.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]