Święty Ekspedyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Ekspedyt
męczennik
The statue of St. Expeditus.jpg
Data śmierci 303
Malatya
Czczony przez katolicki
Wspomnienie 19 kwietnia
Atrybuty kruk
Patron spraw pilnych, nie cierpiących zwłoki, studentów, stron sądowych

Święty Ekspedyt, łac. Expeditusmęczennik chrześcijański i święty Kościoła katolickiego.

Nie wiadomo, w jakim okresie żył oraz gdzie i kiedy poniósł śmierć męczeńską. Wymieniany jest w Martyrologium Rzymskim i Breviarium Syriacum pod dniem 19 kwietnia jako męczennik.

Niektóre źródła jako miejsce śmierci podają Melitene[1]. W rejonach świata, gdzie jest wspominany, występuje w mniej lub w bardziej licznej grupie męczenników.

Legendarna postać utożsamiana jest ze świętym Meneasem lub Elpidiuszem. Czyniona jest patronem pilnych spraw i czczona w sposób zabobonny, co spotkało się z krytycznymi zarządzeniami Stolicy Apostolskiej.

W ikonografii przedstawiany jest jako wódz legionu wojskowego, lub depczący kruka (symbolizującego dzień jutrzejszy).

Jedna z legend głosi, że świętemu w dniu, w którym zdecydował się nawrócić na chrześcijaństwo ukazał się diabeł pod postacią kruka, nakłaniając go, aby odłożył realizację swojego postanowienia na następny dzień. Św. Ekspedyt zmiażdżył ptaka swoją stopą, oświadczając: „Zostanę chrześcijaninem dzisiejszego dnia”.

Brakuje wzmianek o kulcie św. Ekspedyta w starożytności. Jego początki datują się na XVII wiek. Rozwój nastąpił w wieku XIX wieku zwłaszcza we Włoszech, Francji i niektórych rejonach Niemiec[2].

W Polsce ołtarz poświęcony św. Ekspedytowi znajduje się w lewej nawie warszawskiego kościoła Najświętszego Zbawiciela przy Placu Zbawiciela[3].

W 1920 roku w Poznaniu została wydana broszura o świętym.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Sant Espedito (ang. • wł.). xoomer.virgilio.it. [dostęp 2011-05-26].
  2. Lexikon für Theologie und Kirche, kolumna 916. T. 3. Freiburg im Breisgau: 1931.
  3. Parafia Najświętszego Zbawiciela w Warszawie: Ołtarz św. Ekspedyta (pol.). parafiazbawiciela.org. [dostęp 2011-05-26].

Bibliografia[edytuj]