Święty Hieronim (obraz Caravaggia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Św. Hieronim
Ilustracja
Autor

Michelangelo Merisi da Caravaggio

Data powstania

1608

Medium

olej na płótnie

Wymiary

117 × 157 cm

Miejsce przechowywania
Lokalizacja

Konkatedra świętego Jana w Valletcie

Św. Hieronim, Święty Hieronim piszącyobraz włoskiego malarza barokowego Caravaggia, eksponowany w oratorium konkatedry świętego Jana w Valletcie na Malcie obok Ścięcia św. Jana Chrzciciela.

Obraz jest inną wersją wcześniejszego, pochodzącego z 1606 roku, dzieła Caravaggia pt. Św. Hieronim piszący; według niektórych historyków postać na obu obrazach jest tą sama osobą.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

27 lipca 1607 roku Caravaggio przybył na Maltę jako gość kawalerów Zakonu Świętego Jana Chrzciciela. Prawdopodobnie celem wizyty było namalowanie portretu Wielkiego Mistrza Alofa de Wignacoirt (Portret Alofa de Wignacourta). Portret spodobał się Wielkiemu Mistrzowi na tyle, że począł on starania o przyjęcie artysty do zakonu. Swój cel osiągnął, Caravaggio został kawalerem maltańskim i nadwornym malarzem. Na Malcie przebywał sześć miesięcy. Namalował wówczas, poza portretami Wignacourta (Portret kawalera maltańskiego), Śpiącego kupidyna, Ścięcie św. Jana Chrzciciela i Świętego Hieronima[1].

Opis obrazu[edytuj | edytuj kod]

Obraz Święty Hieronim był osobistym wotum Ippolita Malaspiny, doradcy i urzędnika zakonu maltańskiego. Malaspina zrobił wielką karierę wojskową, był przeorem Węgier i Neapolu, dowódcą floty papieskiej. Był również krewnym patrona Caravaggia, Ottavia Costy. Obraz miał prawdopodobnie opowiadać o jego wycofaniu się z czynnego życia i ponownym oddaniu się duchowym ideałom rycerstwa[2]. Być może postać Hieronima jest portretem samego zleceniodawcy. Po śmierci Malaspiny w 1624 roku obraz został przekazany do kościoła św. Jana.

Portret św. Hieronima był przeznaczony do kaplicy włoskiej w Katedrze św. Jana w La Valletta[3]. Caravaggio namalował św. Hieronima, doktora kościoła, w trakcie tłumaczenia Biblii. Tors świętego jest odsłonięty, biodra i nogi zasłania purpurowa kardynalska szata. Ciało jest żylaste, cera ogorzała. Cała lewa strona postaci skąpana jest w blasku światła. Na ramie obrazu, po prawej stronie, umieszczony został herb Wignacourta[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]