Święty Krzysztof, Hieronim i Ludwik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty Krzysztof, Hieronim i Ludwik
Święty Krzysztof, Hieronim i Ludwik
Autor Giovanni Bellini
Rok wykonania 1513
Technika wykonania olej na desce
Rozmiar 300 cm × 185 cm cm
Muzeum San Giovanni Cristostomo w Wenecji

Święty Krzysztof, Hieronim i Ludwik – obraz ołtarzowy włoskiego malarza Giovanniego Belliniego.

Opis obrazu[edytuj | edytuj kod]

Obraz powstał dla kościoła San Giovanni Crisostomo w Wenecji. Został stworzony na wzór Sacra Conversazione, choć w miejsce Madonny z Dzieciątkiem, Bellini przedstawił Świętego Hieronima siedzącego na skalnym pagórku. Pustelnik pogrążony jest w lekturze świętych ksiąg. U dołu, za balustradą, stoją dwaj święci: Święty Krzysztof z lewej strony i Święty Ludwik z prawej. Święty Krzysztof został przedstawiony tradycyjnie z dzieckiem na barkach. Według legendy miał to być mały Jezus, którego przenosił przez rzekę. Dziecko jest niespokojne, lekko odchylone do tyłu. Krzysztof uspokajająco kieruje wzrok ku górze. Postać w biskupiej szacie na podstawie tekstu umieszczonej na okładce książki De civitate Dei została pierwotnie zidentyfikowana jako Święty Augustyn. Obecność insygniów lilii na płaszczu, symbolizujących ród z Anjou, oraz brak tradycyjnych atrybutów Augustyna, wskazuje na biskupa Ludwika z Tuluzy (fr. Louis d'Anjou).

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Obraz ma wiele podobieństw do dzieła Sebastiana del Piombo pt. Święty Jan Chryzostom pośród św. Katarzyny, Magdaleny, Łucji oraz św. Jana Ewangelisty, Jana Chrzciciela i Teodora, znajdującego się w tym samym kościele. Oba wzorowały się na stylu Giorgiona. Postacie są zupełnie nie obecne, brak tu więzi z otaczającym ich światem. Mają na sobie ciężkie barwne szaty a padające światło podkreśla ich plastyczność. Nad Hieronimem rozciąga się rozległy surowy krajobraz, który bardzo wyraźnie wpływa na nastrój odosobnienia postaci oraz tchnie spokojem który przenosi się na widza. Przedstawienie akurat tych trzech świętych wiąże się z filozofią neoplatońską: Ludwik ma symbolizować życie kontemplacyjne i liturgiczne, Krzysztof nauczanie a Hieronim umieszczony na szczycie układu piramidalnego, najwyższy punkt życia duchowego. łuk nad scena symbolizuje kościół katolicki i widać na nim grecki tekst Psalmu 14.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]