Świadkowie Jehowy na Arubie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy na Arubie
Państwo  Holandia
Terytorium zależne  Aruba
Liczebność
(2017)
1072
% ludności kraju
(2017)
1%
Liczba zborów
(2017)
14
Rozpoczęcie działalności ok. 1929
Mapa lokalizacyjna Aruby
Oranjestad
Oranjestad
Geographylogo.svg
Położenie Sali Zgromadzeń Świadków Jehowy na Arubie

Świadkowie Jehowy na Arubie – wspólnota religijna Świadków Jehowy na Arubie, licząca w 2017 roku 1072 głosicieli, należących do 14 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2017 roku zebrało się 2879 osób[2]. Sala Zgromadzeń znajduje się w Oranjestad. Działalność Świadków Jehowy na Arubie, Bonaire i Curaçao nadzoruje Biuro Oddziału w Willemstad na Curaçao. Tam też literatura biblijna jest tłumaczona na dwie miejscowe odmiany języka papiamento[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Na przełomie lat 20. i 30. XX wieku rozpoczęto działalność kaznodziejską na wyspie. W roku 1943 John Hypolite, były adwentysta, i Martin Naarendorp odwiedzili Arubę i poświęcili cały urlop na działalność kaznodziejską, byli oni pierwszymi głosicielami na wyspie. W roku 1944 na Arubę przybyli Edmund Cummings z Grenady i Woodworth Mills z Trynidadu, działali głównie w San Nicolas.

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

8 marca 1946 roku zapoczątkowano działalność pierwszego 11-osobowego zboru anglojęzycznego w San Nicolas. 9 czerwca 1946 roku odbył się chrzest pierwszych czterech osób; w tym samym roku liczba głosicieli się podwoiła. Później do zboru dołączyli Świadkowie Jehowy będący imigrantami – między innymi rodziny Buitenmanów, De Freitase’ów, Campbellów, Scottów, Potterów, Myerów, Titresów, Faustinów.

W 1947 roku zanotowano liczbę 25 głosicieli. Bezustanny sprzeciw Kościoła katolickiego wobec Świadków Jehowy hamował wzrost. Niekiedy oblewano głosicieli wrzątkiem lub szczuto psami.

W lipcu 1949 roku na Arubę przybyli Kanadyjczycy Alice i Henry Tweedowie, misjonarze Szkoły Gilead i powstał drugi zbór.

W roku 1953 przenieśli się na Arubę kolejni misjonarze. W 1954 roku obchodzono uroczystość Wieczerzy Pańskiej (Pamiątki), na którą przybyło ponad 100 osób i od tej pory zebrania religijne odbywały się w języku papiamento. Gabriel Henriquez został pierwszym rdzennym mieszkańcem Aruby, który zgłosił się do chrztu.

W roku 1955 wyspę odwiedził Nathan H. Knorr i przemawiał w nieukończonej jeszcze Sali Królestwa w Oranjestad.

W 1956 roku założono pierwszy 16-osobowy zbór posługujący się językiem papiamento. W roku 1957 zanotowano liczbę 26 głosicieli, w roku 1960 przekroczono liczbę głosicieli 100, sześć lat później – 150.

W 1986 roku na wyspie działało 361 głosicieli, w 1993 roku – 491. Od połowy lat 90. XX wieku wielu z nich wyemigrowało (głównie do Holandii), mimo to w 2012 roku zanotowano na Arubie liczbę 899 głosicieli, w roku 2015 – 975, a w roku 2016 – 1058.

Kongresy odbywają się w języku angielskim, hiszpańskim i papiamento (Aruba).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]