Świadkowie Jehowy na Bahamach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy na Bahamach
Państwo  Bahamy
Liczebność
(2018)
1762
% ludności kraju
(2018)
0,44%
Liczba zborów
(2018)
27
Rozpoczęcie działalności 1901
Mapa lokalizacyjna Bahamów
Nasau
Nasau

Świadkowie Jehowy na Bahamach – społeczność wyznaniowa na Bahamach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 1762 głosicieli, należących do 27 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 4237 osób (ok. 1,1% mieszkańców)[2]. Od 2012 roku działalność miejscowych głosicieli koordynuje amerykańskie Biuro Oddziału[3][4]. Biuro Krajowe znajduje się w Nassau[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Publikacje Towarzystwa Strażnica dotarły na Bahamy w roku 1901. Regularną działalność kaznodziejską rozpoczęto w roku 1926 gdy Edward McKenzie z żoną przybył z Jamajki. W tym samym roku dołączyło do nich dwoje innych Jamajczyków: Clarence Walters i Rachel Gregory. W roku 1928 na Bahamach było 7 głosicieli, z którymi w lutym 1929 roku przez dwa tygodnie współpracował Clayton J. Woodworth. Podczas swojej wizyty popłynął łodzią z Nassau na Wielkie Abaco, gdzie prowadził działalność kaznodziejską[6][7].

W roku 1933 przybyła Rachel Gregory z Jamajki, która jako pionierka rozpoczęła działalność kaznodziejską na Out Islands. W tym sam roku z Trynidadu przybył E.P. Roberts[6].

W latach 1940–1945 obowiązywał zakaz dotyczący literatury Świadków Jehowy, dlatego też głosiciele w czasie działalności kaznodziejskiej posługiwali się samą Biblią. W 1946 roku na wyspach było 3 głosicieli.

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

1 marca 1947 roku na Bahamy dotarła pierwsza grupa czterech misjonarzy Szkoły Gilead. 20 głosicieli działających na Bahamach zdobyło 2400 podpisów pod petycją do władz wysp o pozostawienie na nich misjonarzy, którym groziła deportacja ze względu na prowadzoną działalność kaznodziejską. Petycja ta odniosła zamierzony skutek. Misjonarze pozostali[8]. Od tego samego roku do rozwoju dzieła głoszenia przyczyniła się działalność pięciu pionierów, którzy docierali do większości wysp na łodziach. Rok później w kraju działało 50 głosicieli. W roku 1948 szkunerem Sibia do Nassau przybyli kolejni głosiciele, krzewiąc swoje wyznanie przez kilkanaście dni. Potem działali na wyspach Eleuthera, Andros, Abaco, Bimini, Cat Island, Long Island, Harbour Island, Exumas, Inaguas i Rum Cay[9][10].

W grudniu 1950 roku Bahamy odwiedzili Nathan H. Knorr i Milton G. Henschel i otwarto Biuro Oddziału, a w stolicy zorganizowano kongres pod hasłem „Rozrost Teokracji”[7]. W roku 1953 przekroczono liczbę 100 głosicieli. Rok później za pomocą łodzi The Kirkwood II oraz The Faith głoszono na innych wyspach. W tym samym roku w stolicy powstała pierwsza Sala Królestwa. W roku 1956 założono zbór na wyspie Wielka Bahama.

W roku 1961 zanotowano liczbę 200 głosicieli. W tym samym roku Bahamy dwukrotnie odwiedził Milton G. Henschel, który wygłosił serię przemówień, a później w lipcu, uczestnicząc w kongresie pod hasłem „Zjednoczeni wielbiciele”.

W roku 1971 odbył się na Bahamach pierwszy kongres międzynarodowy pod hasłem „Imię Boże”. W roku 1974 działało 500 głosicieli, a w 1988 roku – 1000[7].

8 lutego 1992 roku otwarto Salę Zgromadzeń i nowe Biuro Oddziału[7]. W latach 90. XX wieku na wyspach Wielka Bahama i Wielkie Abaco utworzono zbory dla Haitańczyków. W 1993 roku zorganizowano dla nich pierwszy kongres na Bahamach w języku kreolskim[11]. W 2003 roku przekroczono liczbę 1500 głosicieli, a w 2010 roku było ich 1806. W 2014 roku w kraju działało około 1875 głosicieli.

W październiku 2016 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez huragan Matthew[12]. W ramach tej pomocy naprawiono 254 domy współwyznawców[13]. We wrześniu 2017 roku, przez huragan Irma[14][15], a we wrześniu 2019 roku przez huragan Dorian[16].

Kongresy odbywają się w językach: angielskim, hiszpańskim, kreolskim (Haiti) i amerykańskim języku migowym.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bahamy – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-25].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  3. Rocznik Świadków Jehowy 2013. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2013, s. 13.
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 41.
  5. Watchtower: Biuro Krajowe na Bahamach. jw.org. [dostęp 2013-12-16].
  6. a b Rocznik Świadków Jehowy - 1985 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1985, s. 225–259. (ang.)
  7. a b c d Innego rodzaju odkrycie Bahamów. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 23–25, 15 marca 1993. 
  8. Wdzięczna Bogu i radosna pomimo bolesnej straty. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 23–27, 1 czerwca 2001. 
  9. Rocznik Świadków Jehowy - 1949 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1949, s. 57, 58. (ang.)
  10. Watchtower. Szczęście wynika z dawania. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVII, s. 3–7, sierpień 2016. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  11. Świadkowie Jehowy na świecie — Bahamy. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 8, 9, 15 marca 1994. 
  12. Watchtower: Akcja niesienia pomocy po huraganie Matthew. jw.org, 2016-10-24. [dostęp 2016-10-24].
  13. Watchtower: Pozytywny wpływ Sal Królestwa na okolicę. jw.org, 2018-06-22. [dostęp 2018-06-23].
  14. Watchtower: Skutki przejścia huraganu Irma. jw.org. [dostęp 2017-10-03].
  15. Watchtower: Dziękujemy Jehowie i nabieramy odwagi!. tv.jw.org, 2017-09-29. [dostęp 2017-10-14].
  16. Watchtower: Zniszczenia spowodowane przez huragan Dorian. jw.org, 2019-09-18. [dostęp 2019-09-24].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]