Świadkowie Jehowy na Kubie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świadkowie Jehowy na Kubie
Kraj  Kuba
Liczebność
(2014)
96 263
 % ludności kraju
(2014)
0,86%
Liczba zborów
(2014)
1486
Rozpoczęcie działalności 1910
Mapa lokalizacyjna Kuby
Hawana
Hawana
Geographylogo.svg
Biuro Oddziału na Kubie
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata (wyd. w języku hiszpańskim z 1967 r.)

Świadkowie Jehowy na Kubie – wspólnota religijna Świadków Jehowy na Kubie, licząca w 2014 roku 96 263 głosicieli (ok. 0,9% mieszkańców), należących do 1486 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2014 roku zebrało się 238 497 osób (ok. 2,1% mieszkańców)[1]. Działalność miejscowych wyznawców nadzoruje Biuro Oddziału w Hawanie[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1910 zaczęto tu krzewić wiedzę biblijną. W 1913 roku przebywał na Kubie Charles Taze Russell. W 1930 roku działalność kontynuowano za pomocą nagrań gramofonowych. W 1932 w Hawanie przemawiał Joseph Franklin Rutherford. W 1936 roku 40 wyznawców prowadziło działalność wśród ludności angielskojęzycznej.

W latach 40. XX wieku nadawano codzienne audycje radiowe o naukach tego wyznania. W 1943 roku dotarło pierwszych 12 misjonarzy Szkoły Gilead. W roku 1944 przyjechali na Kubę N.H. Knorr, F.W. Franz, W.E. Van Amburgh i M.G. Henschel. W tym czasie w Hawanie odbył się kongres „Zjednoczeni głosiciele”. Zanotowano wówczas liczbę ok. 950 głosicieli, a dwa lata później – już 1894. W roku 1945 na Kubę przybyli kolejni misjonarze[3], którzy działali w Santa Clara[4]. W 1946 roku wyspę odwiedził Nathan Knorr.

W 1950 roku w stolicy zorganizowano kongres „Rozrost Teokracji” z udziałem 7820 osób. W roku 1951 program kongresu „Czyste wielbienie” transmitowały kubańskie rozgłośnie radiowe CMQ, CMBC i RHC. W roku 1951 zanotowano liczbę 10 057 głosicieli, z tego w stolicy ok. 3500. W roku 1961 wizytę na wyspie złożył członek Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy Milton Henschel[2]. Pod koniec 1963 roku wydalono ostatnich misjonarzy[5].

Zakaz[edytuj | edytuj kod]

W roku 1974 rząd wprowadził zakaz działalności wyznania. Kubańscy Świadkowie Jehowy rozpoczęli prowadzenie działalności nieoficjalnie. Wielu wyznawców wtrącano do więzień lub skazywano na prace przymusowe w obozach pracy[6][a]. Następował wielki wzrost liczby wyznawców. W latach 1974-1976 wtrącono do więzienia około tysiąca matek i ojców, ponieważ ich dzieci nie pozdrawiały flagi kubańskiej[7]. W latach 80. XX wieku wielu kubańskich wyznawców zostało uchodźcami w USA[8].

Większe swobody religijne[edytuj | edytuj kod]

W roku 1994 rząd kubański zezwolił przedstawicielowi Towarzystwa Strażnica na złożenie wizyty w tym kraju. Wyznawcy mogli się odtąd zgromadzać w grupach liczących do 150 osób. Na Kubie znowu otwarto Dom Betel. Chociaż ta działalność religijna nie została jeszcze prawnie uznana, pozwolono im korzystać z dawniej zajmowanych budynków, w tym Sal Królestwa oraz na drukowanie własnych publikacji[2]. W roku 1995 kongresy „Bojaźń Boża” odbyły się w przeszło 1000 miejscach.

W roku 1996 zanotowano liczbę ponad 70 000 głosicieli. W roku 1998 władze kubańskie wyraziły zgodę na wizytę – w dniach od 1 do 8 grudnia – międzynarodowej delegacji 18 Świadków Jehowy (z Australii, Austrii, Belgii, Nowej Zelandii, Portoryko, Wielkiej Brytanii, Włoch i Stanów Zjednoczonych), w tym 3 członków Ciała Kierowniczego (William Lloyd Barry, John E. Barr i Gerrit Lösch) i odbyły się trzy duże kongresy „Boża droga życia” w trzech kubańskich miastach: w Hawanie, Camagüey i Holguín, w których przemówienia wygłaszali m.in. wspomniani delegaci. Zgromadzenia odbywały się w odkrytych obiektach zbudowanych przez Świadków Jehowy za zgodą władz[2].

W 1998 roku było już ponad 82 tysięcy głosicieli, a w roku 2008 – ponad 90 tysięcy.

W 2011 roku na Pamiątkę przybyły 236 584 osoby (ok. 2,1% mieszkańców). W roku 2015 działa ponad 96 tysięcy głosicieli, w tym 9040 to pionierzy stali. 270 niesłyszących głosicieli należy do zborów posługujących się kubańskim językiem migowym[9].

Uwagi

  1. Świadkowie Jehowy zachowują neutralność w sprawach politycznych, nie uczestniczą w konfliktach zbrojnych i nie odbywają służby wojskowej (J 18:36; Mt 26:52; Iz 2:2–4); (Źródła: Jak trzymać się z dala od świata, Trwajcie w miłości Bożej, ss. 50–61, www.jw.org; Dlaczego Świadkowie Jehowy nie idą na wojnę?, www.jw.org)

Przypisy

  1. Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 182-183.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Wyspa weseląca się z powodu historycznej wizyty. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 7-9, 15 maja 1999. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. ISSN 1234-1169. 
  3. Zaznałam szczęścia i pokoju, szukając najpierw Królestwa. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 23-29, 1 marca 2003. 
  4. Widziałem, jak „niewielki” staje się „potężnym narodem”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 19-22, 1 listopada 1997. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. ISSN 1234-1169. 
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2015. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 129.
  6. Philip Brenner, Marguerite Rose Jiménez, John M. Kirk, William M LeoGrande. A contemporary Cuba reader.
  7. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, s. 671.
  8. Arkansas Gazette 19 kwietnia 1981 roku
  9. Kuba. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 2, 15 listopada 2014. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. ISSN 1234-1169. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]