Świadkowie Jehowy w Angoli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Angoli
Państwo  Angola
Liczebność
(2017)
143 322
% ludności kraju
(2017)
0,53%
Liczba zborów
(2017)
1913
Rozpoczęcie działalności ok. 1938
Mapa lokalizacyjna Angoli
Cuca
Cuca
Huambo
Huambo
Viana
Viana
M’banza-Kongo
M’banza-Kongo
N’dalatando
N’dalatando
Saurimo
Saurimo
Luena
Luena
Soyo
Soyo
Luanda Sul
Luanda
Sul
Geographylogo.svg
Miejscowości w Angoli, w których znajdują się Sale Zgromadzeń Świadków Jehowy oraz zaznaczone na niebiesko Biuro Oddziału
W Angoli co miesiąc prowadzi się przeciętnie 595 961 domowych studiów biblijnych (2016)[1][2]

Świadkowie Jehowy w Angoli – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Angoli, licząca w 2017 roku 143 322 głosicieli, należących do 1913 zborów[3]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2017 roku zebrało się 617 099 osób (ok. 2,2% mieszkańców)[4][1]. Działalność miejscowych wyznawców koordynuje Biuro Oddziału w Luanda Sul[5]. Sale Zgromadzeń znajdują się w miejscowościach Viana, Huambo, Cuca, M’banza-Kongo, N’dalatando, Saurimo, Luena oraz Soyo. Jedna z 25 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli[a][6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki i rozwój[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wiadomości o działalności Świadków Jehowy w Angoli nadesłali w 1938 roku Olga i Gray Smithowie[7] z Kapsztadu. Wyruszyli oni z Johannesburga samochodem przystosowanym do publicznego odtwarzania nagranych wykładów biblijnych. Podczas trzymiesięcznej podróży pozyskali wielu prenumeratorów „Strażnicy” i rozpowszechnili 8158 Biblii, książek i broszur. Dotarli do mieszkańców miast na zachodzie Angoli[7].

W 1950 roku działalnością kaznodziejską objęto drugie pod względem wielkości miasto Angoli – Huambo, nazywane Nova Lisboa. Później pojawili się tam wyznawcy tacy jak: João da Silva Wima, Leonardo Sonjamba, Agostinho Chimbili, Maria Etosi i Francisco Portugal Eliseu. Liczba głosicieli w całej Angoli wynosiła wówczas 14 osób. W 1955 roku w całym kraju było 30 głosicieli, większość w Baía dos Tigres.

W 1956 roku do Angoli przybył misjonarz Szkoły Gilead – Mervyn Passlow z żoną Aurorą. Rok później liczba Świadków Jehowy wynosiła 54 osoby.

W 1961 roku miały miejsce pierwsze aresztowania Świadków Jehowy za prowadzenie działalności religijnej.

W 1967 roku do Sá da Bandeira przeprowadziła się nowo ochrzczona Zuleika Fareleiro, która prowadziła działalność kaznodziejską, chociaż działalność ta była wówczas zakazana. W 1969 roku miały miejsce kolejne uwięzienia Świadków Jehowy za działalność religijną.

W 1974 roku w Angoli działało ponad 1500 głosicieli. W maju tego samego roku wypuszczono Świadków Jehowy z więzień. W marcu 1975 roku odbyło się pierwsze większe zgromadzenia religijne w hali Cidadela Desportiva, w Luandzie. W 1975 roku wydalono z Angoli wszystkich „białych” Portugalczyków, w tym również nadzorujących działalność Świadków Jehowy. 5 września 1975 roku minister sprawiedliwości oficjalnie zalegalizował działalność Świadków Jehowy. Zanotowano też w tym okresie 3055 głosicieli.

Prześladowania religijne[edytuj | edytuj kod]

W 1976 na Świadków Jehowy spadły prześladowania ze strony władz. Próbowano zmusić ich do wykupowania legitymacji partyjnej. Biuro Polityczne Komitetu Centralnego MPLA oskarżyło Świadków o nawoływanie do nieposłuszeństwa wobec państwa, do znieważania sztandaru oraz do uchylania się od pełnienia służby wojskowej. Rozgłośnia Kościoła katolickiego w swoich programach informowała, że Świadkowie prowadzą działalność wywrotową.

8 marca 1978 Biuro Polityczne Komitetu Centralnego MPLA wprowadziło oficjalny zakaz działalności. Nastąpił okres masowych zwolnień z pracy, aresztowań, wtrącania do więzień i obozów pracy, przesiedleń oraz wydawania wyroków śmierci. W tym czasie tysiące Świadków Jehowy opuściło Angolę.

W 1979 roku miała miejsce wizyta w Angoli Alberta Oliha z Biura Oddziału w Nigerii. Rok później Ciało Kierownicze Świadków Jehowy przysłało do Angoli Alberta Olugbebiego z Biura Oddziału w Nigerii.

W 1987 roku zanotowano liczbę 8388 głosicieli. W 1990 roku portugalscy współwyznawcy przekazali pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez suszę.

Prawna rejestracja i rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

10 kwietnia 1992 roku prawnie uznano działalność ponad 18 000 Świadków Jehowy w Angoli[8]. Ze względu na neutralność Świadków Jehowy w wojnie domowej miały miejsce aresztowania i egzekucje odmawiających wzięcia broni do ręki[9].

W 1993 roku zorganizowano wielkie kongresy. Rok później przybyli misjonarze Świadków Jehowy. W 1995 roku osiągnięto liczbę ponad 26 000 głosicieli, a ponad 66 000 osób przybyło na kongresy zorganizowane w Angoli.

1 września 1996 roku zaczęło funkcjonować angolskie Biuro Oddziału. W następnym roku powstała pierwsza w Angoli Sala Królestwa w Lubango.

W roku 1998 zorganizowano w Huambo pierwsze zgromadzenie okręgowe „Boża droga życia” w języku umbundu, uczestniczyło w nim przeszło 3600 osób.

W 2000 roku przekroczono liczbę 40 000 głosicieli (ok. 0,3% ludności Angoli). Cztery lata później liczba głosicieli osiągnęła 55 000.

8 stycznia 2005 roku otworzono nowe Biuro Oddziału. Dwa lata później zanotowano liczbę 65 705 głosicieli, a roku 2008 – 71 804 Świadków Jehowy. W roku 2013 w Angoli działało 99 425 głosicieli (ok. 0,4% ludności Angoli). W roku 2014 przekroczono liczbę 100 tysięcy głosicieli.

25 stycznia 2015 roku na Estádio 11 de Novembro w Luandzie odbył się specjalny program z okazji wizyty przedstawiciela Biura Głównego Świadków Jehowy. Było to największe pojedyncze zgromadzenie Świadków Jehowy w historii w tym kraju. Z programu skorzystało ponad 41 tysięcy osób zebranych na tym stadionie, a kolejne 11 500 osób skorzystało z transmisji do Sali Zgromadzeń[10]. W marcu 2015 roku Świadkowie Jehowy zorganizowali pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez powódź w prowincji Benguela[11].

W 2017 roku Świadkowie Jehowy rozpoczęli organizowanie pomocy humanitarnej dla uchodźców, ofiar konfliktów zbrojnych i fali przemocy w Demokratycznej Republice Konga. Wśród uchodźców, którzy schronili się w Angoli jest ponad 870 Świadków Jehowy i ich dzieci[12].

25 sierpnia 2017 roku w czasie odbywającego się kongresu regionalnego „Nie poddawaj się!” w Sali Zgromadzeń w Luandzie, 405 uczestników straciło przytomność, gdy w głównym audytorium oraz w toaletach nieznani sprawcy rozpylili trujący gaz. Nikt nie zginął, a 43 poszkodowanym udzielono pomocy medycznej w miejscowych szpitalach. Jeszcze tego samego dnia policja zatrzymała trzech podejrzanych mężczyzn. W kongresie uczestniczyło ponad 12 000 osób, a 188 zostało ochrzczonych[13][14][15][16]. Na wrzesień 2018 roku w Maputo w Mozambiku zaplanowano kongres specjalny „Bądź odważny!” z udziałem delegacji z Angoli[17].

14 września 2018 roku w Lubango ogłoszono wydanie Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata w języku nyaneka[18].

Serwis jw.org jest jedną z najpopularniejszych stron internetowych w Angoli[19].

Kongresy regionalne organizuje się w 9 językach[b].

W miejscowym Biurze Oddziału tłumaczy się publikacje na języki: czokwe, kongo (Angola), mbundu (kimbundu), luvale, ngangela, nyaneka, umbundu i angolski język migowy[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pozostałe kraje należące do grona „stutysięczników” to: Argentyna, Brazylia, Demokratyczna Republika Konga, Filipiny, Francja, Ghana, Hiszpania, Japonia, Kanada, Kolumbia, Korea Południowa, Meksyk, Niemcy, Nigeria, Peru, Polska, Południowa Afryka, Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina, Wenezuela, Wielka Brytania, Włochy i Zambia.
  2. Kongresy regionalne organizuje się w językach: angolskim migowym, czokwe, kimbundu, kongo (Angola), lingala, luvale, nyaneka, portugalskim i ubundu.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Angola. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 2, grudzień 2016. 
  2. Watchtower: Osiągnięcia organizacji – dystrybucja literatury w Republice Południowej Afryki. tv.jw.org, 2015-06-15. [dostęp 2017-02-18].
  3. Angola – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2017-12-26].
  4. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  5. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Angoli. jw.org. [dostęp 2016-06-06].
  6. Watchtower: Coraz więcej krajów w „klubie stutysięczników”. jw.org, 2015. [dostęp 2015-09-06].
  7. a b Pedro Pinto, red. Gerhard Besier, Katarzyna Stokłosa: Jehovah's Witnesses in Europe: Past and Present. Cambridge Scholars Publishing, 2016, s. 264. ISBN 978-1-4438-9847-8. (ang.)
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2001. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2001, s. 126.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2001. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2001, s. 66, 126.
  10. Watchtower: Sprawozdanie z Mozambiku i Angoli. tv.jw.org, 2015-06. [dostęp 2015-07-09].
  11. Watchtower: Świadkowie Jehowy niosą pomoc ofiarom powodzi w Angoli. jw.org. [dostęp 2015-05-15].
  12. Watchtower: Świadkowie Jehowy organizują pomoc humanitarną dla ofiar konfliktów zbrojnych w Demokratycznej Republice Konga. tv.jw.org, 2017-07-25. [dostęp 2017-08-09].
  13. Paulo Sérgio: Mais de 400 fiéis desmaiam no congresso dos Jeová (port.). O País, 2017-08-26. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-26)].
  14. Derek Welch: Jehovah's Witnesses Victims of Gas Attack in Angola (ang.). World Religion News, 2017-09-16. [dostęp 2018-08-15].
  15. Inemesit Udodiong: Toxic gas attack affects 400 Jehovah's Witnesses in Angola (ang.). Pulse.ng, 2017-08-28. [dostęp 2018-08-15].
  16. Watchtower: Rozpylenie toksycznego gazu na kongresie w Angoli. jw.org, 2017-08-29. [dostęp 2017-08-29].
  17. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-10. [dostęp 2017-09-18].
  18. Watchtower: Wydanie Przekładu Nowego Świata w kolejnych czterech językach. jw.org, 2018-09-17. [dostęp 2018-09-17].
  19. How popular is jw.org? (ang.). alexa.com. [dostęp 2017-02-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]