Świadkowie Jehowy w Brazylii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świadkowie Jehowy w Brazylii
Państwo  Brazylia
Liczebność
(2017)
858 799
% ludności kraju
(2017)
0,41%
Liczba zborów
(2017)
12 135
Rozpoczęcie działalności 1899
W 2016 roku w Brazylii 829 743 głosicieli prowadziło przeszło 916 992 studiów biblijnych.

Świadkowie Jehowy w Brazylii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Brazylii, licząca w 2017 roku 858 799 głosicieli, należących do 12 135 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2017 roku zebrało się 1 822 259 osób[2][3]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Cesário Lange, około 150 kilometrów od São Paulo[4]. Świadkowie Jehowy w Brazylii korzystają z 27 Sal Zgromadzeń[5]. Jest to trzecia pod względem liczby głosicieli (po Stanach Zjednoczonych i Meksyku) wspólnota tego wyznania w świecie oraz jednocześnie jedna z 25 wspólnot Świadków Jehowy na świecie, których liczebność przekracza 100 000 głosicieli[a][6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W roku 1899 mieszkająca w São Paulo Sarah Bellona Ferguson, która jako dziecko w 1867 roku przeniosła się wraz z rodzicami ze Stanów Zjednoczonych do Brazylii, otrzymała ze Stanów Zjednoczonych kilka publikacji Towarzystwa Strażnica. Została pierwszą prenumeratorką „Strażnicy” w języku angielskim w Brazylii. Wraz z czwórką dzieci mogła zostać ochrzczona 11 marca 1924 roku po przyjeździe do Brazylii George’a Younga[7][8].

W roku 1919 ośmiu młodych brazylijskich marynarzy, przebywając w Nowym Jorku zaznajomiło się z wierzeniami Badaczy Pisma Świętego. Po powrocie do kraju, 10 marca 1920 roku, rozpoczęli nieoficjalną działalność kaznodziejską. Wkrótce do Brazylii wysłano George’a Younga, który w marcu 1923 w Rio de Janeiro i później w São Paulo przedstawiał wykłady publiczne, rozpowszechniał publikacje biblijne i usługiwał jako pielgrzym. 10 października 1922 roku ochrzczono pierwszych członków wyznania. Od numeru listopad-grudzień 1923 roku zaczęto wydawać w języku portugalskim „Strażnicę[8]. W tym samym roku otwarto w Rio de Janeiro Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica aby na miejscu tłumaczyć publikacje religijne na język portugalski[9]. 10 sierpnia 1924 odbył się kolejny chrzest. W roku 1927 pierwszym głosicielem polskiego pochodzenia został Bronisław Komka urodzony w Kraczewicach, kolejnym został m.in. Manoel Skrzek[10]. W 1932 roku w Manaquiri w stanie Amazonas powstał zbór. Po niedługim czasie na zebrania chodziło 70 osób – był to wtedy największy zbór w Brazylii[11].

W latach 30. XX wieku z Europy przysłano pionierów. W roku 1936 z San Francisco w Kalifornii przybyli Maud i Nathaniel Yuille’owie. Towarzyszył im pionier i tłumacz Antonio Andrade. Zabrali oni ze sobą 35 gramofonów oraz samochód z megafonem, który wykorzystywano do roku 1941. Na pierwsze zgromadzenie w São Paulo przybyło 110 osób. Podczas działalności kaznodziejskiej około 60 głosicieli w Brazylii używało literatury, kart świadectwa i nagrań gramofonowych w językach: angielskim, hiszpańskim, niemieckim, polskim, węgierskim, a od końca roku 1938 również w portugalskim. W każdą niedzielę odtwarzano z tego samochodu przemówienia biblijne w São Paulo i okolicy. W roku 1937 zgromadzenia odbyły się w São Paulo, Rio de Janeiro i Kurytybie. Chrzest organizowano w rzekach. Samochód z megafonem raz w miesiącu docierał do 3000 mieszkańców kolonii trędowatych, położonej około 100 km na północny zachód od São Paulo. Wkrótce powstał tam zbór[12].

W 1937 roku działało 127 głosicieli, w tym kilku pochodzenia polskiego głównie w stanie Rio Grande do Sul.

W roku 1940 władze aresztowały kilkunastu głosicieli i pionierów, których bezskutecznie zmuszano do wyrzeczenia się wiary. Do roku 1942 byli więzieni lub trzymano ich w aresztach domowych. We wrześniu 1942 roku w Hotelu Terminaus w São Paulo zorganizowano kongres „Nowy świat”, uczestniczyło w nim 721 osób, a 10 zostało ochrzczonych. W roku 1943 w Porto Alegre odbył się kongres „Wolny naród” z udziałem 50 osób, kongresy odbyły się również w miastach São Paulo, Salvador, Manaus, Rio de Janeiro i Kurdybie.

Rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

W roku 1945 przysłano pierwszych misjonarzy z pierwszej klasy Szkoły Gilead[13]. W listopadzie 1945 roku w Brazylii działało 200 głosicieli. W tym samym roku Nathan H. Knorr i Frederick W. Franz, brali udział w programie kongresu w São Paulo. W roku 1946 z udziałem 1700 osób, zorganizowano kongres „Weselące się narody” w Teatrze Miejskim w São Paulo, a program przedstawiono w języku portugalskim, angielskim, niemieckim, polskim, rosyjskim i węgierskim. Ogłoszono na nim wydawanie „Przebudźcie się!” w języku portugalskim. W kraju działało wówczas 442 głosicieli w 36 zborach, a rok później – 648. W roku 1948 zanotowano już liczbę 1000 miejscowych Świadków Jehowy. W roku 1949 z okazji wizyty Nathana Knorra i Milton George Henschel zorganizowano serię zgromadzeń. W roku 1952 w Biurze Oddziału zainstalowano nowe prasy drukarskie – ilość drukowanych publikacji wzrosła trzykrotnie.

W roku 1956 do Brazylii przybyli kolejni misjonarze. W 1957 roku Świadkowie Jehowy w Brazylii liczyli już 10 tysięcy głosicieli. Rok później w Salach Królestwa rozpoczęto organizowanie specjalnych kursów czytania i pisania. Z możliwości nabycia tych umiejętności skorzystało ponad 20 tysięcy osób, spośród których znaczna część nie była Świadkami Jehowy. W 1962 roku zorganizowano Kurs Służby Królestwa dla osób pełniących służę misjonarską w Brazylii[14], a w kraju działało 26 390 głosicieli[15].

Pierwsze wydanie „Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata” brazylijscy Świadkowie Jehowy otrzymali w 1963 roku

W 1963 roku 57 delegatów z Brazylii uczestniczyło w kongresach międzynarodowych pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina” w Stanach Zjednoczonych, na których ogłoszono wydanie przekładu „Chrześcijańskich Pism Greckich w Przekładzie Nowego Świata” w języku portugalskim, a w cztery lata później wydano całą Biblię. W roku 1966 w Sāo Paulo odbył się kongres międzynarodowy „Synowie Boży – synami wolności” z udziałem 46 151 obecnych, a 1723 osoby zostały ochrzczone. W kraju działało 38 109 głosicieli[16]. W 1968 roku liczba głosicieli wzrosła do ponad 50 tysięcy. 20 grudnia tego samego roku Biuro Oddziału przeniesiono z Rio de Janeiro do São Paulo[9]. Na początku 1968 roku w 12 kongresach „Dzieło czynienia uczniów” uczestniczyło 86 007 osób, a 627 zostało ochrzczonych. W styczniu następnego roku w 11 kongresach „Dobra nowina dla wszystkich narodów” brało udział 95 780 osób, a 2370 zostało ochrzczonych. Na przełomie roku 1969 i 1970 zorganizowano serię kongresów „Pokój na ziemi”, liczba obecnych wyniosła 93 826 osób, a 3120 zostało ochrzczonych.

W serii 18 kongresów „Ludzie dobrej woli”, który odbył się w grudniu 1970 roku i styczniu 1971 wzięło udział 120 950 osób, a 3036 zostało ochrzczonych. W 1971 roku liczba głosicieli w tym kraju przekroczyła 70 tysięcy. Pod koniec roku 1971 w serii 18 kongresów „Imię Boże” uczestniczyło 138 343 osób, 3610 zostało ochrzczonych. W roku 1973 rozpoczęto drukowanie publikacji w nowo otwartej drukarni. W ostatnich dniach 1973 roku odbył się w São Paulo kongres międzynarodowy „Boskie zwycięstwo” z udziałem 94 586 osób – dodatkowy kongres odbył się w mieście Salvador w stanie Bahia, z udziałem 32 348 osób. W roku 1975 przekroczono liczbę 100 tysięcy głosicieli. Kongres „Zwycięska wiara” w São Paulo odbył się w dniach od 3 do 7 stycznia 1979 roku, brało w nim udział 81 938 osób. W Brazylii w kongresach uczestniczyło 193 749 osób, ogłoszono również wydanie Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata języku portugalskim (Brazylia).

W drugiej połowie lat 70. XX wieku powstały w kraju pierwsze Sale Zgromadzeń – obecnie w całym kraju jest ich 25.

21 marca 1981 roku otwarto nowe budynki Biura Oddziału wraz z drukarnią w Cesário Lange, około 150 kilometrów od São Paulo[9]. W roku 1982 powstał pierwszy zbór brazylijskiego języka migowego – w 2011 roku było 358 takich zborów i 460 grup, które tworzyły 18 obwodów[17]. W 1983 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla ofiar powodzi w południowej części kraju. W dniach od 23 do 25 sierpnia 1985 roku odbyły się jednocześnie dwa kongresy międzynarodowe pod hasłem „Lud zachowujący prawość”. Na stadionie Morumbi w São Paulo obecnych było 162 941 delegatów z 11 krajów, natomiast na stadionie Maracanã w Rio de Janeiro 86 410. Dwaj członkowie Ciała Kierowniczego – John E. Barr i Lyman Alexander Swingle wygłosili specjalne przemówienia. W następnych tygodniach w pozostałych rejonach kraju zorganizowano 23 dalsze kongresy, na które przybyło w sumie 144 000 osób, z czego 1192 ochrzczono. Ogólna liczba przybyłych na kongresy w Brazylii wyniosła 389 387 osób, a 4825 osób zostało ochrzczonych[18][19]. W styczniu 1987 roku liczba głosicieli w Brazylii przekroczyła 200 tysięcy[15].

W sierpniu 1990 roku w São Paulo odbył się kolejny kongres międzynarodowy pod hasłem „Czysta mowa” z udziałem ponad 134 tysięcy delegatów z 14 krajów. W 1991 roku liczba głosicieli przekroczyła 300 tysięcy. W 1993 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez suszę na północnym wschodzie Brazylii. W kwietniu 1995 roku liczba głosicieli przekroczyła 400 tysięcy, a w 1999 – pół miliona. W roku 1998 w Rio de Janeiro i São Paulo odbył się kongres międzynarodowy pod hasłem „Boża droga życia[20].

Od roku 2000[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku w Brazylii przeszło 70 tysięcy osób zobaczyło objazdową wystawę Fioletowe trójkąty, przedstawiającą prześladowanie Świadków Jehowy w okresie II wojny światowej[21]. W 2003 roku przekroczono liczbę 600 tysięcy głosicieli, a w roku 2008 – 700 tysięcy. W roku 2008, 2009, w 2011 i w 2013, zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez powódź i osuwiska ziemi[22][23]. Pod koniec 2011 roku do kraju przybyli kolejni misjonarze Szkoły Gilead.

W 2012 roku w Rio de Janeiro odbył się kongres specjalny „Strzeż swego serca!”[24].

22 marca 2015 roku w czasie specjalnego spotkania z okazji wizyty członka Ciała Kierowniczego – Davida Splane, ogłoszono i udostępniono około 1,1 miliona egzemplarzy zrewidowanego Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata w brazylijskiej odmianie języka portugalskiego[25]. W roku 2015 przekroczono liczbę 800 tysięcy głosicieli.

W 2016 roku zorganizowano roczną kampanię ewangelizacyjną mającą na celu dotarcie do ludzi zamieszkujących najbardziej oddalone rejony Amazonii. W ciągu czterech miesięcy ponad 6500 głosicieli udało się do 53 miejscowości, by tam prowadzić działalność ewangelizacyjną[26]. Przy okazji Letnich Igrzysk Olimpijskich oraz paraolimpijskich zorganizowanych w sierpniu i wrześniu 2016 roku w Rio de Janeiro przygotowano specjalną kampanię mającą na celu dotrzeć do sportowców, dziennikarzy i gości z wielu krajów świata. Wzięło w niej udział około 4000 głosicieli, którzy posługując się 268 stojakami z literaturą biblijną rozpowszechnili ponad 85 tysięcy publikacji biblijnych w kilkunastu językach[27]. W dniach od 27 do 29 października 2017 roku w boliwijskim mieście Cochabamba odbył się kongres specjalny „Nie poddawaj się!” z udziałem delegacji z Brazylii[28], a na wrzesień 2018 roku zaplanowano kongres specjalny „Bądź odważny!” w Maputo w Mozambiku[29].

W Salvadorze działalność prowadzi przeszło 36 800 głosicieli w 351 zborach. W dzielnicy Pituba znajduje się kompleks 6 Sal Królestwa z którego korzysta 15 zborów. Ogółem na terenie miasta jest 20 takich kompleksów (w każdym z nich od 2 do 4 Sal Królestwa)[30].

Kongresy regionalne odbywają się w językach: portugalskim, brazylijskim migowym, angielskim, arabskim, brazylijskim niemieckim, chińskim, dolnoniemieckim (zachodniopomorskim), francuskim, guarani, hiszpańskim, japońskim, koreańskim, kreolskim (Haiti), niemieckim, talian i włoskim, a w przeszło 30 językach zebrania zborowe[b]. Brazylijskie Biuro Oddziału wysyła literaturę biblijną w przeszło 90 językach[4]. Działa w nim również Regionalny Zespół Wideo[31].

Zorganizowano 31 mobilnych brygad budowlanych, które przy współpracy z lokalnymi zborami remontują i budują nowe Sale Królestwa. Średnio, rocznie przeprowadza się około 250-300 takich przedsięwzięć, a od marca 2000 do 2013 roku zakończono 3647 takich zadań[32]. 4 maja 2014 roku w mieście Manaus, oddano do użytku 27 Salę Zgromadzeń wybudowaną w Brazylii[5][33].

Ponad 11 900 zborów w Brazylii spotyka się w Salach Królestwa

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Pozostałe kraje należące do grona „stutysięczników” to: Angola, Argentyna, Demokratyczna Republika Konga, Filipiny, Francja, Ghana, Hiszpania, Japonia, Kanada, Kolumbia, Korea Południowa, Meksyk, Niemcy, Nigeria, Peru, Polska, Południowa Afryka, Rosja, Stany Zjednoczone, Ukraina, Wenezuela, Wielka Brytania, Włochy i Zambia.
  2. Zebrania zborowe organizuje się m.in. w językach: portugalskim, brazylijskim migowym, ajmara, angielskim, arabskim, brazylijskim koreańskim, niemieckim, niemieckim (Brazylia), chińskim, dolnoniemieckim (zachodniopomorskim), francuskim, guarani, hiszpańskim, japońskim, keczua (Imbabura, Boliwia), koreańskim, kreolskim (Haiti), niemieckim, romani (Argentyna), satare-mare, talian, urugwajskim migowym i włoskim.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Brazylia – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2017-12-31].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  3. Brazylia. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 2, 15 listopada 2015. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  4. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Brazylii. jw.org. [dostęp 2013-12-11].
  5. a b Watchtower: Sala Zgromadzeń w amazońskiej dżungli. jw.org. [dostęp 2015-01-26].
  6. Watchtower: Coraz więcej krajów w „klubie stutysięczników”. jw.org, 2015. [dostęp 2015-09-06].
  7. Nosiciel światła dla wielu narodów. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXI, s. 24, 25, 1 lipca 2000. Watchtower. ISSN 1234-1150. 
  8. a b „Do wykonania jest większe żniwo”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXV, s. 31, 32, 15 maja 2014. Watchtower. ISSN 1234-1150. 
  9. a b c Pierwsze utworzono sto lat temu. „Przebudźcie się!”. LXXXI, s. 17–19, 22 grudnia 2000. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. ISSN 1234-1169. 
  10. Yearbook of Jehovah's Witnesses 1973. New York: Towarzystwo Strażnica, 1973, s. 44, 45.
  11. Królestwo Boże panuje!. Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 94.
  12. Samochód z megafonem znany milionom. „Strażnica”. CXXXVII, s. 31, 32, luty 2016. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  13. Charles Leathco: 70 lat błogosławieństw na przydzielonym terenie. tv.jw.org. [dostęp 2015-09-14].
  14. Bóg okazywał nam niezasłużoną życzliwość. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVIII, s. 13–17, luty 2017. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe. 
  15. a b Królestwo Boże panuje!. Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 88.
  16. Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 268, 1 maja 1967 (ang.). 
  17. Brazylijski język migowy. „Strażnica”. CXXXIII, s. 2, 15 lipca 2012. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  18. Watchtower. Rocznik Świadków Jehowy 1997. . 
  19. Watchtower. Jehowa nas strzeże. „Strażnica Zwiastująca Jehowy”, s. 20–23, nr 14/1987. 
  20. Rocznik Świadków Jehowy 2000, s. 8.
  21. Rocznik Świadków Jehowy 2001, s. 21.
  22. Watchtower: Miłość w działaniu po kataklizmie. jw.org. [dostęp 2014-08-10].
  23. Watchtower: Lawiny błotne w Brazylii. jw.org, 2013-01-11. [dostęp 2015-11-01].
  24. Watchtower: Specjalne kongresy Świadków Jehowy w siedmiu krajach. jw.org. [dostęp 2014-05-26].
  25. Watchtower: Cenny dar w języku portugalskim. tv.jw.org, 2015-07-06. [dostęp 2015-11-03].
  26. Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 58.
  27. Watchtower: Głoszenie podczas igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro. tv.jw.org, wrzesień 2017. [dostęp 2017-09-10].
  28. Watchtower: Kongresy specjalne 2017. jw2017.org, 2016-10-01. [dostęp 2017-10-01].
  29. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-10. [dostęp 2017-09-18].
  30. Watchtower: Miejsce wielbienia dla 15 zborów. tv.jw.org, 2017-11-03. [dostęp 2017-11-03].
  31. Watchtower: Sprawozdanie Komitetu Nauczania. tv.jw.org, 2017-07-03. [dostęp 2017-07-03].
  32. Z wizytą w Brazylii. „Przebudźcie się!”. XCIV, s. 9, grudzień 2013. Watch Tower Bible and Tract Society. 
  33. Watchtower: Uroczyste oddanie Sali Zgromadzeń w lesie deszczowym. tv.jw.org. [dostęp 2015-06-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]