Świadkowie Jehowy w Finlandii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Finlandii
Państwo  Finlandia
Liczebność
(2017)
18 372
% ludności kraju
(2017)
0,33%
Liczba zborów
(2017)
291
Rozpoczęcie działalności 1906
Mapa lokalizacyjna Finlandii
Hämeenlinna
Hämeenlinna
Varkaus
Varkaus
Oulu
Oulu
Vantaa
Vantaa
Geographylogo.svg
Miejscowości w Finlandii, w których znajdują się Sale Zgromadzeń oraz Biuro Oddziału (niebieski)

Świadkowie Jehowy w Finlandii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Finlandii, licząca w 2017 roku 18 372 głosicieli[a], należących do 291 zborów[1], zgromadzających się w 231 Salach Królestwa. W 2017 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrało się 25 477 osób[2]. Biuro Oddziału nadzorujące działalność miejscowych wyznawców jak również na Białorusi, w Estonii, na Litwie i na Łotwie znajduje się w Vantaa[3]. Wyznanie to jest trzecią pod względem liczby wyznawców wspólnotą religijną, zarejestrowaną w tym kraju.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

W 1906 roku działalność kaznodziejską w Finlandii rozpoczęła wyznawczyni ze Szwecji Ebba Lundborg. Mniej więcej w tym czasie inni fińscy emigranci, którzy powrócili ze Stanów Zjednoczonych gdzie przyjęli wierzenia Badaczy Pisma Świętego rozpowszechniali publikacje biblijne. Dzięki temu w roku 1909 książka „Boski plan wieków” trafiła do rąk Emila Östermana, a ten użyczył ją swojemu przyjacielowi Kaarlo Hartevie (1882–1957)[4]. Harteva przetłumaczył książkę na język fiński i w roku 1910 wydał ją z pomocą finansową Östermana. Wówczas działalność świadczenia nabrała tempa, a Kaarlo Harteva i Emil Österman rozpoczęli świadczenie w Finlandii. W roku 1910 ukazały się publikacje biblijne w języku fińskim, tłumaczone i wydawane przez Kaarlo Hartevę, a rozpowszechniane przez Hartevę i Östermana[5].

W roku 1911 w wynajmowanych pomieszczeniach otwarto Biuro Oddziału. Rok później w Helsinkach odbył się pierwszy kongres w Finlandii. Działało wówczas 30 fińskojęzycznych i 10 szwedzkojęzycznych wyznawców. Utworzono zbory w różnych fińskich miastach.

„Strażnica” w języku fińskim
(grudzień 1912, rok I, numer I)

W sierpniu 1912 roku kraj odwiedził Charles Taze Russell. Mimo, że w Finlandii działało wówczas około 40 głosicieli, to w rozmowach z C.T. Russellem uczestniczyło ponad tysiąc osób[5]. Latem tego roku C.T. Russell przekazał Kaarlo Hartevie pełnomocnictwo do reprezentowania Towarzystwa Strażnica na terenie Finlandii oraz upoważnił do wydawania „Strażnicy” w języku fińskim, która zaczęła się ukazywać w grudniu tego samego roku[6]. 25 września 1913 roku pełnomocnictwo to zatwierdził własnoręcznym podpisem i urzędową pieczęcią carski konsul w Nowym Jorku gdyż Finlandia należała wówczas do Cesarstwa Rosyjskiego[7]. Pierwsze zgromadzenie odbyło się w Finlandii w 1912 roku, a wzięło w nim udział około 60 osób[5].

W roku 1913 w Finlandii przebywał z wizytą Joseph Franklin Rutherford; liczba głosicieli wynosiła wówczas 235 osób. W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia, którą obejrzało ponad 80 500 Finów[5].

W okresie I wojny światowej i związanych z nią problemów ekonomicznych wydawanie Strażnicy w 1915 roku zostało ograniczone, a czasopismo miało nowego redaktora. Wkrótce po zachęcie wystosowanej w „Strażnicy” przez C.T. Russella Kaarlo Harteva powrócił do wydawania „Strażnicy”, a później został nadzorcą fińskiego Biura Oddziału aż do roku 1950[6].

W 1924 roku w Örebro zorganizowano kongres dla 500 głosicieli z całej Skandynawii. Następny taki kongres odbył się w 1927 roku w Helsinkach. Wielu fińskich wyznawców wyjechało do Estonii, by tam prowadzić działalność kaznodziejską. Właśnie z tego kraju nadawano również w języku fińskim audycje radiowe tego wyznania.

W 1931 roku w fińskim biurze uruchomiono pierwszą drukarnię. 11 marca 1933 roku prawnie zarejestrowano Vartiotornin Raamattu- ja Traktaattiseura r.y. (Towarzystwo Biblijne i Traktatowe – Strażnica)[8]. W tym samym roku otwarto nowe Biuro Oddziału. Ze względu na rozwój biuro było kilka razy przenoszone do większych obiektów. W latach 30. XX wieku podjęto działalność kaznodziejską z gramofonami. W 1938 roku brało w niej udział 309 głosicieli. Rok później odbył się kongres w Helsinkach. W 1939 roku działalność prowadziło 865 głosicieli.

W czasie II wojny światowej, 30 kwietnia 1940 roku, działalność została zakazana[8]. Za odmowę pełnienia służby wojskowej wielu głosicieli osadzono w więzieniach lub nałożono na nich areszt domowy. W niektórych wypadkach zostali skazani na karę śmierci, lecz żadnego wyroku nie wykonano. Miały one być środkiem zastraszenia i próbą wywarcia wpływu na pojedynczych Świadków Jehowy. Pomimo zakazu, w 1940 roku wynajęto Stadion Olimpijski w Helsinkach w celu przedstawienia wykładu publicznego. Rozprowadzono około 78 tysięcy ulotek zapowiadających wykład. Ponieważ tuż przed rozpoczęciem programu władze zabroniły jego przedstawienia, rękopis z tekstem wykładu przedłożono do największych dzienników ukazujących się w Finlandii, które docierały do ponad miliona osób. Dzięki temu z treścią wykładu mogła zapoznać się blisko jedną trzecią część ludności kraju[5].

W trakcie II wojny światowej mimo konfiskaty Biura Oddziału podjęto druk literatury biblijnej. Główne artykuły ze „Strażnicy” były tłumaczone i powielane. Następnie głosicielki Świadków Jehowy podejmując się roli kurierów rozwoziły je po całym kraju[5].

Powojenny rozwój działalności[edytuj | edytuj kod]

31 maja 1945 roku na podstawie ustawy o wolności religijnej Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani jako zawiązek religijny[8]. Spowodowało to energiczną publiczną działalność kaznodziejską. Ponownie wynajęto Stadion Olimpijski na wykład publiczny, który był szeroko reklamowany przez Świadków Jehowy biorących udział w marszu informacyjnym z tablicami ciągnącym się przez ćwierć mili. Pochód kończyła grupa samochodów z megafonami przedstawiających orędzie Królestwa. Z programu wykładów skorzystało około 12 tysięcy osób. Wkrótce „Strażnica” ponownie zaczęła się ukazywać oficjalnie i w krótkim czasie osiągnęło ponad 40 tysięcy stałych prenumeratorów[5].

W 1945 roku do Finlandii dotarła pomoc humanitarna pochodząca od współwyznawców z innych krajów. Zanotowano liczbę 1632 głosicieli w 267 zborach. 18 grudnia 1945 roku Finlandię odwiedził Nathan H. Knorr w trakcie podróży po zniszczonych wojną krajach Europy. Wkrótce po wizycie Nathana H. Knorra 4 głosicieli zaproszono do pierwszej klasy Szkoły Gilead. Łącznie ponad 100 głosicieli z Finlandii dostało zaproszenie do tej szkoły[5]. Przedstawiciele Towarzystwa Strażnica odwiedzili Finlandię również w latach 1947, 1951 i 1955. W latach 50. XX wieku wzmożono działalność kaznodziejską m.in. w Laponii[9].

9 lutego 1949 roku Towarzystwo Strażnica zostało ponownie zarejestrowane pod oficjalną nazwą Vartiotornin Raamattu-ja Traktaattiseura r.y[8]. W 1957 roku otwarto Biuro Oddziału w Vantaa. W 1958 roku do Finlandii przybyli misjonarze Szkoły Gilead. W kraju rozpoczęto wtedy publiczne wyświetlanie filmu Społeczeństwo Nowego Świata w działaniu.

W latach zakazu działalności w Związku Radzieckim przez ponad 20 lat Świadkowie Jehowy z Finlandii dostarczali tam publikacje biblijne[10].

Kongresy międzynarodowe w Helsinkach odbyły się w latach: 1965 („Słowo prawdy”), 1973 („Boskie zwycięstwo”), 1978 („Zwycięska wiara”) i 1983 („Jedność dzięki Królestwu” )[5].

W 1962 roku biuro przeniesiono do nowej siedziby. W 1968 roku w kraju było ponad 100 Sal Królestwa. W roku 1970 przekroczono liczbę 10 tysięcy głosicieli. W latach 1976 i 1986 potwierdzono sądownie prawo do publicznej działalności kaznodziejskiej. Aż do 1987 roku, ze względu na odmowę pełnienia służby wojskowej głosicieli Świadków Jehowy skazywano na kary więzienia. Na początku lat 60. XX wieku wydawano wyroki 27 miesięcy więzienia[5]. W 1979 roku otwarto Salę Zgromadzeń w Hämeenlinna.

Gdy w latach 90. zarejestrowano działalność Świadków Jehowy w krajach byłego Związku Radzieckiego, w tym również w krajach nadbałtyckich Litwie, Łotwie i Estonii, fińskie biuro zostało przydzielone do pomocy w organizacji działalności Świadków Jehowy w tych krajach. W ramach tej pomocy wykonano m.in. projekt budowy Biura Oddziału w Rosji. Od 1992 roku około tysiąc wolontariuszy wspierało około 70 projektów budowlanych w Rosji oraz w krajach nadbałtyckich. Ponadto wielu głosicieli i pionierów pomagało w pracy kaznodziejskiej w tym regionie[5]. W 1992 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla współwyznawców z byłego ZSRR.

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

W 2000 roku w Finlandii przekroczono liczbę 20 tysięcy głosicieli. W tym samym roku Fińskie Stowarzyszenie Architektury Krajobrazu wyróżniło Salę Królestwa w Tikkurila za projekt i utrzymanie posesji. W 2002 roku w całym kraju zorganizowano dni otwarte Sal Królestwa. W 2010 roku zorganizowano specjalną kampanię, dotyczącą historii wyznania w tym kraju, połączoną z dniami otwartymi miejscowego Biura Oddziału i tamtejszej drukarni[11].

Fińscy głosiciele licznie (do 4000 delegatów) uczestniczyli w kilku dużych zagranicznych kongresach międzynarodowych (np. w 1958 roku „Wola Boża” w Nowym Jorku, w 1961 roku „Zjednoczeni wielbiciele” w Kopenhadze, w 1992 roku „Nosiciele światła” w rosyjskim Petersburgu, w 2006 roku „Wyzwolenie jest blisko!” w Poznaniu).

5 listopada 2007 zaktualizowano status Jehovan todistajat -uskonnollinen yhdyskunta i ponownie zarejestrowano Świadków Jehowy w Finlandii zgodnie z nową ustawą o wolności religijnej[8].

W roku 2014 podjęto regularną działalność kaznodziejską w północnej Laponii. Świadkowie Jehowy głosili tam już od dziesiątków lat, jednak przyjeżdżali tylko na krótko i często ograniczali się do rozpowszechniania literatury biblijnej[12]. Jesienią 2015 roku rozpoczęto produkcję literatury i filmów o tematyce biblijnej w języku północnolapońskim. Na język ten przetłumaczono kilka filmów i traktatów oraz jedną broszurę o tematyce biblijnej. Następnie w 2016 i w maju 2017 roku zorganizowano dwie specjalne kampanie by przetłumaczone materiały udostępnić Lapończykom mieszkających w małych lapońskich wioskach w odległych zakątkach regionu. Wzięło w nich udział około 200 głosicieli z Finlandii, Norwegii i Szwecji[13].

Od 2013 roku oddziały z krajów nadbałtyckich oraz z Finlandii zostały połączone. Przez 83 lata czasopisma, broszury i traktaty były drukowane w 144 językach aż do czasu przeniesienia drukowania do Środkowoeuropejskiego Biura Oddziału. Fińskie Biuro Oddziału jako pierwsze rozpoczęło druk literatury biblijnej w technice czterobarwnej[5][14].

W dniach od 24 do 26 czerwca 2016 roku w Helsinkach zorganizowano kongres specjalny „Lojalnie trwajmy przy Jehowie!” z udziałem zagranicznych delegatów z Finlandii, Białorusi, Łotwy, Rosji, Stanów Zjednoczonych i Ukrainy[15].

W dniach od 23 do 25 czerwca 2017 roku w Helsinkach odbył się w języku rosyjskim kongres regionalny „Nie poddawaj się!”, w którym uczestniczyło 5137 delegatów z Rosji oraz członek Ciała Kierowniczego – Mark Sanderson, ochrzczono 33 osoby[16][17].

Delegacje z Finlandii brały udział w kongresach specjalnych, w 2012 roku („Strzeż swego serca!”) w Göteborgu, w roku 2013 („Słowo Boże jest prawdą!”) w Kopenhadze, w 2015 roku („Naśladujmy Jezusa!”) w Sztokholmie w Szwecji.

18 sierpnia 2017 roku w Turku pionierka pełniąca wówczas publiczną działalność kaznodziejską wraz z inną kobietą padła ofiarą ataku nożownika, który atakował wyłącznie kobiety. Biuro Oddziału wraz z miejscowymi starszymi zboru otoczyło opieką rodzinę zamordowanej oraz przeprowadziło specjalne spotkanie, aby udzielić zachęt 135 Świadkom Jehowy, którzy prowadzą specjalne świadczenie publiczne na terenie wielkomiejskim obejmujące Turku[18].

W lipcu 2018 roku w Oslo w Norwegii odbył się kongres specjalny „Bądź odważny!” z udziałem delegacji z Finlandii[19]. 24 listopada 2018 roku w Hämeenlinna ogłoszono wydanie zrewidowanej wersji Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata w języku fińskim[20].

Kongresy regionalne odbywają się w językach: fińskim, fińskim migowym, angielskim, chińskim, chorwackim, francuskim, perskim, rosyjskim, szwedzkim i tajskim, zgromadzenia obwodowe również dodatkowo w języku hiszpańskim i estońskim, a zebrania zborowe w 17 językach (fińskim, fińskim migowym, angielskim, arabskim, bułgarskim, chińskim, chorwackim, estońskim, francuskim, hiszpańskim, perskim, portugalskim, rosyjskim, szwedzkim, tagalskim, tajskim i tureckim). Literatura biblijna w fińskim Biurze Oddziału jest tłumaczona na sześć języków mówionych oraz cztery migowe[3].

Niektóre Sale Królestwa w Finlandii

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W tym ok. 12% szwedzkojęzycznych. Zebrania zborowe odbywają się w językach: fińskim, fińskim migowym, angielskim, arabskim, bułgarskim, chińskim, chorwackim, estońskim, francuskim, hiszpańskim, perskim, portugalskim, rosyjskim, szwedzkim i tajskim. Zbory i grupy fińskojęzyczne działają również w Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych i Szwecji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Finlandia – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2017-12-31].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  3. a b Watchtower: Biuro Oddziału w Finlandii. jw.org. [dostęp 2017-01-25].
  4. Watchtower: Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 408.
  5. a b c d e f g h i j k l Watchtower: Finland. Our History (ang.). 2015. [dostęp 2015-10-05].
  6. a b Watchtower: Królestwo Boże panuje!. Selters/Taunus: Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 121.
  7. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2008. Towarzystwo Strażnica, 2008, s. 75, 76.
  8. a b c d e Status prawny w Unii Europejskiej. Watchtower, 2016, s. 2. (ang.)
  9. Pół wieku w służbie pełnoczasowej w okolicach koła polarnego. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVI, s. 17–21, 15 kwietnia 2013. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1150. 
  10. Watchtower: Viv i Ann Mouritz: Pozwalaliśmy, by Jehowa decydował, gdzie mamy usługiwać. tv.jw.org, 2016-10-03. [dostęp 2016-10-06].
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2012. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2012, s. 30.
  12. Watchtower: Docieranie z orędziem biblijnym na Daleką Północ. jw.org, 2015-08-24. [dostęp 2015-08-25].
  13. Watchtower: Udana kampania w Laponii. jw.org, 2018-07-19. [dostęp 2018-07-20].
  14. Watchtower: Finland. Kingdom Work (ang.). jw2016.org, 2015. [dostęp 2015-09-30].
  15. Watchtower: Special Conventions 2016 (ang.). jw2016.org, 2015. [dostęp 2015-09-30].
  16. MTV Internet: Venäläisiä Jehovan todistajia koolla Helsingissä Venäjän kiellettyä uskonryhmän (fiń.). mtv.fi, 2017-07-24. [dostęp 2017-06-24].
  17. Watchtower: Mark Sanderson: Relacja z kongresu rosyjskiego. tv.jw.org, 2017-10-12. [dostęp 2017-10-31].
  18. Watchtower: Świadkowie Jehowy niosą pocieszenie po ataku w fińskim Turku. jw.org, 2017-09-04. [dostęp 2017-09-07].
  19. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-10. [dostęp 2017-09-18].
  20. Wydanie Przekładu Nowego Świata w językach fińskim i litewskim. jw.org. [dostęp 2018-11-26].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]