Świadkowie Jehowy w Maroku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Maroku
Państwo  Maroko
Liczebność
(2007)
ok. 40–100[1]
% ludności kraju
(2007)
ok. 0,0001% – 0,0003%
Liczba zborów
(2007)
2[1]
Rozpoczęcie działalności 1953
Maroko i Sahara Zachodnia na globie ziemskim
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata w języku arabskim wydano w 1998 roku (część) oraz w 2004 roku (całość)

Świadkowie Jehowy w Maroku – wspólnota religijna około 40–100 głosicieli Świadków Jehowy w Maroku oraz na terenie Sahary Zachodniej, należących do 2 zborów. W 1973 roku działalność Świadków Jehowy w tym kraju została zdelegalizowana i od tej pory jest prowadzona nieoficjalnie. Z tego względu szczegółowa liczebność członków wyznania nie jest podawana do wiadomości publicznej[1]. Działalność Świadków Jehowy w Maroku oraz w Saharze Zachodniej koordynuje francuskie Biuro Oddziału[2][3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki działalności w Maroku[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec sierpnia 1939 roku Margaritha i Hermann Bruder – Świadkowie Jehowy z Niemiec, w drodze na teren misjonarski w Brazylii w związku z podejrzeniami o działalność szpiegowską, zostali aresztowani w porcie w Safi. Następnie zostali uwięzieni w Marrakeszu oraz w Kenitrze. Z tego względu szwajcarskie Biuro Oddziału przesłało władzom francuskim egzemplarz książki Krucjata przeciwko chrześcijaństwu[a], oraz list który wyjaśniał, że nie są nazistami. Po 4 miesiącach zezwolono im na opuszczenie Maroka[4].

W 1953 roku zanotowano sprawozdanie pierwszego Świadka Jehowy w tym kraju. W roku 1953 w Maroku działało dwóch, w roku 1954 – 3 głosicieli, a w następnym – 4.

W 1955 roku do kraju przybył misjonarz – absolwent Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead, by prowadzić działalność ewangelizacyjną w Maroku. Wkrótce do głosicieli dołączyła pięcioosobowa rodzina Świadków Jehowy z Tunezji[5].

W latach 50. XX wieku Álvaro Berecochea, misjonarz z Argentyny, sprawował nadzór nad Biurem Oddziału w Maroku[6]. W roku 1956 powstał pierwszy zbór. W styczniu 1957 roku Maroko odwiedził prezes Towarzystwa Strażnica Nathan H. Knorr, który wygłosił w Tangerze przemówienie[7]. W roku 1958 powstał drugi zbór.

Od 1959 roku do Maroka przybywali kolejni misjonarze, m.in. Domenick i Elsa Piccone (do 1969 roku)[8], William i Sandra Malenfant[9], którzy działali w Casablance (znajdował się tam zbór francuskojęzyczny) i Tangerze (gdzie funkcjonował zbór hiszpańskojęzyczny)[10], Bill i Sandra Cowan (głosili w Maroku od 1959 do 1973 roku, gdy wprowadzono zakaz działalności i musieli opuścić kraj). Przybycie przy końcu lat 50. XX wieku do Maroka misjonarzy zaowocowało widocznym rozwojem działalności i wzrostem liczby głosicieli[11].

W latach 60. XX wieku nastąpił wzrost liczby głosicieli; istniało 8 zborów, do których należało ponad 260 głosicieli. Ponieważ prawo zabraniało konwersji muzułmanów, prowadzili oni działalność kaznodziejską wśród obcokrajowców, głównie Europejczyków. Gdy zaczęto utrudniać cudzoziemcom podjęcie pracy i uzyskanie pozwolenia na pobyt stały, wielu głosicieli wyjechało do Europy[8].

W roku 1962 w Tangerze zorganizowano Kurs Służby Królestwa, w którym udział wzięli starsi zboru z Maroka oraz Hiszpanii, w której Świadkowie Jehowy byli prześladowani a ich działalność zakazana do 1970 roku[12].

Głosiciele z Tangeru i innych miast rozpoczęli też działalność kaznodziejską wśród muzułmanów. Nierzadko nasyłano na nich policję, która domagała się wyjaśnień co do ich działalności. Głosiciele ze zboru w Tangerze regularnie jeździli na większe zgromadzenia do Ceuty, hiszpańskiej eksklawy, portu leżącego na wybrzeżu marokańskim. W roku 1965 miejscowe Biuro Oddziału rozpoczęło nadzór nad działalnością Świadków Jehowy w Gibraltarze. W 1967 roku grupka wyznawców została zatrzymana przez policję, której obszernie objaśnili swoją działalność[5].

Działalność w Saharze Zachodniej[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. XX wieku w Al-Ujun i Villa Cisneros (w Saharze Zachodniej) w hiszpańskich więzieniach przebywali Świadkowie Jehowy z Hiszpanii, odsiadujący wyroki za odmowę służby wojskowej; prowadzili tam nieoficjalną działalność kaznodziejską, dzięki czemu kilka osób zostało ich współwyznawcami. Świadkowie Jehowy mieszkają głównie w stolicy Sahary Zachodniej[13].

Zakaz działalności[edytuj | edytuj kod]

W kwietniu 1973 roku nieoczekiwanie zakazano w Maroku działalności Świadków Jehowy. Ze względu na zakaz zebrania oraz zgromadzenia obwodowe zaczęto organizować w małych grupach w mieszkaniach prywatnych, a nie jak wcześniej w Salach Królestwa. Na zgromadzenia okręgowe miejscowi Świadkowie Jehowy jeździli do Francji lub Hiszpanii. Ponieważ w Maroku ze względu na wyjazd zagranicznych współwyznawców ubywało Świadków Jehowy, Towarzystwo Strażnica postanowiło zamknąć tamtejsze Biuro Oddziału, a misjonarzy skierować do innych krajów[11][14]. Ostatnie oficjalnie sprawozdanie opublikowano w 1994 roku – w Maroku działalność kaznodziejską prowadziło wówczas 56 głosicieli, a na Wieczerzy Pańskiej zebrały się 124 osoby[15]. W sierpniu 2001 roku delegacja Świadków Jehowy z Maroka uczestniczyła w kongresie międzynarodowym „Nauczyciele słowa Bożego” w Rzymie[16][17], a latem 2009 roku w kongresie międzynarodowym „Czuwajcie!” w Rzymie[18].

Od 1995 roku sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy podlega ograniczeniom prawnym lub jest zakazana. Przez organizacje monitorujące przestrzeganie praw człowieka publikowane są specjalne raporty m.in. o sytuacji tej społeczności religijnej w Maroku i Saharze Zachodniej.

Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem środków ostrożności[1]. Świadkowie Jehowy mieszkają głównie w największych miastach Maroka i w stolicy Sahary Zachodniej. Prowadzą nieoficjalną działalność kaznodziejską[19]. Pod nadzorem francuskiego Biura Oddziału w Maroku[2] i Saharze Zachodniej[3] działa Komitet Łączności ze Szpitalami. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, również w dialekcie marokańskim. W tym dialekcie dostępny jest także oficjalny serwis internetowy – jw.org[20].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Szwajcar Franz Zürcher z Berna zebrał i spisał raporty przemycane z hitlerowskich obozów przez Świadków Jehowy przebywających jeszcze na wolności. Opublikowano je w wydanej w roku 1938 w języku niemieckim, francuskim i polskim książce Krucjata przeciwko chrześcijaństwu, która opisuje prześladowania i sytuację niemieckich Świadków Jehowy, którzy nie chcieli poprzeć nazizmu od 1933 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Australian Government, Refugee Review Tribunal: MAR32273, Morocco (kopia na: web.archive.org) (ang.). 17 września 2007.
  2. a b Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem (pol.). jw.org.
  3. a b Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem (pol.). jw.org.
  4. Wytrwaliśmy na przydzielonym terenie. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 20-25, 1 listopada 2002. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  5. a b Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Towarzystwo Strażnica, 1985, s. 475, 487, 541, 775. ISBN 83-903551-0-8.
  6. Od skrajnego ubóstwa do największego bogactwa. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 23-26, 1 lipca 1999. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  7. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 367, 1 października 1957. Towarzystwo Strażnica (ang.). 
  8. a b ‛Szczęśliwi są wszyscy, którzy trwają w oczekiwaniu na Jehowę’. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 23-26, 1 października 1991. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  9. Szkoła Gilead — coraz prężniejsza po 50 latach istnienia!. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 23-27, 1 czerwca 1993. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  10. Watchtower: William i Sandra Malenfant: „Żyjemy dla Jehowy”. tv.jw.org, 2016-08-01. [dostęp 2016-08-03].
  11. a b Zmierzanie do celu, który obrałam mając sześć lat. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 26-30, 1 marca 1992. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  12. „Mając to usługiwanie (...), nie dajemy za wygraną”. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 20-24, 1 lutego 1995. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  13. Rocznik Świadków Jehowy 1978. Watchtower, 1978, s. 137-257. (ang.)
  14. Rocznik Świadków Jehowy 1981. Watchtower, 1981, s. 115. (ang.)
  15. Rocznik Świadków Jehowy 1994. Watchtower, 1994, s. 38, 39.
  16. Volontari al Lavoro. „Cronaca”, 3 sierpnia 2001 (wł.). 
  17. Al Delle Alpi va in campo Geova. „Cronaca”, 7 sierpnia 2001 (wł.). 
  18. International Convention in Italy - Jehovah's Witnesses (5,09 min) (ang.). 21 czerwca 2009.
  19. هبة بريس ترصد نشاطا “تنصيريا” لجماعة “شهود يهوه” الإنجيلية الأصولية (arab.). marocpress.com. [dostęp 2018-01-12].
  20. Watchtower: JW.org (arabski [Maroko)] (arab.). jw.org. [dostęp 2017-05-08].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Australian Government, Refugee Review Tribunal: MAR32273, Morocco (ang.). 17 września 2007. zarchiwizowana na: web.archive.org
  • Australian Government, Refugee Review Tribunal: MAR32211, Morocco (ang.). 27 sierpnia 2007.
  • Muhammad Harb, Abdul Sami Hrawi, Gabriel Farah: Global Freemasonry in the balance of Islam – Jehovah's Witnesses in the balance. Faculty of Theology in Cairo, (1407 AH / 1987), 1987. (arab.)