Świadkowie Jehowy w Namibii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Namibii
Państwo  Namibia
Liczebność
(2018)
2476
% ludności kraju
(2018)
0,1%
Liczba zborów
(2018)
45
Rozpoczęcie działalności 1928
Mapa lokalizacyjna Namibii
Windhuk
Windhuk
Gobabis
Gobabis
Okahandja
Okahandja
Rehoboth
Rehoboth
Hoachanas
Hoachanas
Mariental
Mariental
Keetmanshoop
Keetmanshoop
Rosh Pinah
Rosh Pinah
Lüderitz
Lüderitz
Walvis Bay
Walvis Bay
Swakopmund
Swakopmund
Arandis
Arandis
Karibib
Karibib
Outjo
Outjo
Otjiwarongo
Otjiwarongo
Otavi
Otavi
Tsumeb
Tsumeb
Grootfontein
Grootfontein
Ondangwa
Ondangwa
Ongwediwa
Ongwediwa
Oshakati
Oshakati
Ohangwewa
Ohangwewa
Rundu
Rundu
Katima Mulilo
Katima Mulilo
Geographylogo.svg
Miejscowości w Namibii, w których są Sale Królestwa.

Świadkowie Jehowy w Namibii – społeczność wyznaniowa w Namibii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 2476 głosicieli, należących do 45 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrały się 8202 osoby[1][2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje południowoafrykańskie Biuro Oddziału w Krugersdorp[3]. Biuro Krajowe znajduje się w Windhuk.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W roku 1928 Biuro Oddziału Towarzystwa Strażnica wysłało pocztą 50 tysięcy publikacji religijnych do Namibii. Pierwszym namibijskim głosicielem został Bernhard Baade, który skontaktował się z niemieckim Biurem Oddziału prosząc o wysłanie literatury biblijnej[4]. W następnym roku do Windhuku została wysłana pionierka Lenie Theron, która prowadziła działalność kaznodziejską we wszystkich głównych miastach Namibii. W ciągu czterech miesięcy rozpowszechniła 6388 książek i broszur w językach: afrikaans, angielskim i niemieckim. W roku 1950 przybyli pierwsi misjonarze Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead, m.in. Gus Eriksson, Fred Hayhurst i George Koett. W roku 1953 w Namibii działało 8 misjonarzy i 10 miejscowych Świadków Jehowy[5][2].

W 1960 roku absolwent 19 klasy Szkoły Gilead Dick Waldron po długich staraniach uzyskał pozwolenie na wstęp do murzyńskiego miasteczka Katutura. Z czasem rozpoczęto z pomocą osób zainteresowanych tłumaczenie traktatów Świadków Jehowy na miejscowe języki: herero, nama, ndonga i kwanyama[6]. Od początków lat 50. do późnych lat 70. XX w. władze nie zezwalały białym na przebywanie na terytorium czarnych bez rządowej przepustki, co ograniczało możliwości działania misjonarzy. Ze względu na dzielenie się swoimi wierzeniami z innymi ludźmi, Świadkowie Jehowy zmagali się z silnym sprzeciwem ze strony przywódców religijnych i lokalnych władz[7].

W roku 1990 otwarto w Windhuku Biuro Tłumaczeń publikacji Świadków Jehowy, które nadzorowali André Bornman i Stephen Jansen. Literaturę biblijną rozpoczęto tłumaczyć na języki: kwangali, khoekhoegowab oraz mbukushu[8]. W roku 1993 wskutek wojny domowej w Angoli 70-osobowa grupa tamtejszych Świadków Jehowy wraz z dziećmi uciekła do Namibii. Miejscowi współwyznawcy do obozu dla uchodźców, dowieźli namioty, żywność, odzież, koce oraz materiały budowlane do wzniesienia tymczasowej Sali Królestwa.

W roku 2000 na zaproszenie do podjęcia działalności kaznodziejskiej w Namibii przyjechało na własny koszt 83 Świadków Jehowy z między innymi z Australii, Niemiec, Japonii, a także z krajów Ameryki Południowej. 18 osób z tej grupy pozostało w Namibii na stałe[9]. Pięć lat później do kraju wysłano kilkunastu absolwentów Kursu Usługiwania. W roku 2007 liczba głosicieli wynosiła 1545 osób, a w następnym roku 1640 głosicieli. 3 listopada 2008 roku zarejestrowano działalność Chrześcijańskiego Zbóru Świadków Jehowy w Namibii[2].

W roku 2010 w kraju działało 1893 głosicieli, dwa lata później – 2040, a w 2014 roku – 2422 głosicieli. W grudniu 2014 roku z udziałem członka Ciała Kierowniczego Świadków Jehowy Marka Sandersona, otwarto w stolicy nowe Biuro Tłumaczeń. Program z uroczystości otwarcia transmitowany był do wszystkich zborów w Namibii. W kraju tym pracują trzy zespoły tłumaczy składające się z ochotników z miejscowych zborów[10]. Świadkowie Jehowy ze stolicy podejmują wyjazdową działalność kaznodziejską na terenach oddalonych, głosząc m.in. grupom etnicznym Herero oraz San[3][11].

24 czerwca 2015 roku w związku z kwestią leczenia bez transfuzji krwi, Sąd Najwyższy Namibii orzekł, że „prawo do decydowania o własnym ciele – bez względu na to, czy dana osoba spodziewa się dziecka, czy nie – jest niezbywalnym prawem człowieka”. Tym samym sąd ten uznał, że należy respektować pisemne oświadczenie informujące lekarzy o woli pacjenta co do metod leczenia również w sytuacji gdy jest on nieprzytomny, podtrzymując prawo do nietykalności cielesnej i wolności religijnej[12][13].

Zebrania zborowe odbywają się w językach: afrikaans, angielskim, damara, francuskim, herero, kwangali, kwanyama, lozi, nama, portugalskim oraz południowoafrykańskim języku migowym[14].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Namibia – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2019-01-05].
  2. a b c Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka. Namibia. jw.org. [dostęp 2016-08-11].
  3. a b Watchtower: Głoszenie w „najodleglejszym miejscu na ziemi”. tv.jw.org, 2015-11-02. [dostęp 2015-11-16].
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2007 ↓, s. 160.
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2007 ↓, s. 160, 161.
  6. Watchtower. Teren misjonarski stał się naszym domem. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXIII, s. 24–28, 1 grudnia 2002. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  7. Watchtower: Namibia – podstawowe informacje. jw.org. [dostęp 2016-08-11].
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2007 ↓, s. 162, 163.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2007 ↓, s. 163.
  10. Watchtower: Oddanie do użytku Biura Tłumaczeń w Namibii. tv.jw.org, 2015-07-06. [dostęp 2015-07-30].
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 48–51.
  12. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 36, 37.
  13. Watchtower: Sąd Najwyższy Namibii broni praw pacjenta i wolności religijnej. jw.org, 2016-01-05. [dostęp 2016-01-20].
  14. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2015-11-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]