Świadkowie Jehowy w Nowej Zelandii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Nowej Zelandii
Państwo  Nowa Zelandia
Liczebność
(2018)
14 150
% ludności kraju
(2018)
0,29%
Liczba zborów
(2018)
187
Rozpoczęcie działalności ok. 1890
Mapa lokalizacyjna Nowej Zelandii
Auckland
Auckland
Manurewa
Manurewa
Geographylogo.svg
Miejscowości w Nowej Zelandii, w których znajduje się Sala zgromadzeń Świadków Jehowy (kolor czerwony) oraz Biuro Krajowe (niebieski)
W 1914 roku rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia w Nowej Zelandii[1]
Jedna z Sal Królestwa w Nowej Zelandii – w Napier

Świadkowie Jehowy w Nowej Zelandii – społeczność wyznaniowa w Nowej Zelandii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 14 301 głosicieli, należących do 186 zborów[2]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrało się 26 513 osób[3]. Od 2012 roku działalność miejscowych głosicieli koordynuje australazjatyckie Biuro Oddziału w Australii[4][5]. Biuro Krajowe znajduje się w Manurewa[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Około roku 1890 do Nowej Zelandii dotarły pierwsze publikacje Towarzystwa Strażnica. W roku 1898 regularną działalność kaznodziejską rozpoczął Andrew Anderson. W 1904 roku przybyli głosiciele ze Stanów Zjednoczonych – małżeństwo Richardson – oraz z Australii[7]. Rok później pojawili się pierwsi miejscowi wyznawcy, m.in. rodzina Barry[8].

W grudniu 1912 roku w Wellington odbyło się pierwsze zgromadzenie, na które przybyło 20 osób, rok później liczba obecnych na zgromadzeniu wzrosła do 50 osób. W 1914 roku w całym kraju rozpoczęto wyświetlanie Fotodramy stworzenia[1], które z Vancouver do Nowej Zelandii przywiózł niejaki Lee[8]. W roku 1928 rozpoczęto działalność wśród Maorysów[8].

2 maja 1938 roku w Auckland przemawiał Joseph Franklin Rutherford. W grudniu 1939 roku australijscy Świadkowie z powodu zakazu działalności w ich kraju, uczestniczyli w kongresie w Nowej Zelandii[8]. W tym samym roku liczba głosicieli w Nowej Zelandii wyniosła 320.

W październiku 1940 roku wprowadzono zakaz działalności Świadków Jehowy na terenie Nowej Zelandii[9]. We wrześniu 1942 roku w trzech miejscach konspiracyjnie zorganizowano kongres „Nowy świat”. 29 marca 1945 roku zniesiono zakaz działalności. Liczba głosicieli wzrosła do 536. W 1947 roku z okazji otwarcia Biura Oddziału w Wellington przemówienie okolicznościowe wygłosił Nathan H. Knorr[10]. W roku 1948 do Nowej Zelandii przybyli misjonarze, absolwenci Biblijnej Szkoły Strażnicy – Gilead. W roku 1949 liczba głosicieli wzrosła do 1131.

W 1950 roku w Waima powstała pierwsza Sala królestwa. W roku 1956 z okazji przemówienia okolicznościowego Nathana Knorra w Auckland zgromadziło się 3511 osób. Rok później otwarto nowe Biuro Oddziału[8].

W 1963 roku stolica Nowej Zelandii, Auckland była jednym z miast kongresowych okołoziemskiego zgromadzenia pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina[11],. W dniach 21–25 sierpnia przybyli na zgromadzenie w tym mieście delegaci z 16 krajów. Obecnych było łącznie 6005 osób, a 187 ochrzczono[12][13]. W roku 1969 w Nowej Zelandii było 5000 głosicieli. W dniach od 4 do 9 listopada 1969 roku w Auckland odbył się kongres międzynarodowy „Pokój na ziemi” z udziałem przeszło 8000 osób. W latach 60. powstało 50 Sal Królestwa[8].

W 1972 roku w Christchurch odbył się kongres międzynarodowy „Boskie zwycięstwo”. Wzięło w nim udział 11 640 osób. W 1977 roku powstał pierwszy zbór samoańskojęzyczny. W roku 1978 w Auckland odbył się kongres międzynarodowy „Zwycięska wiara”, a liczba obecnych wyniosła 12 328.

W 1986 roku rozbudowano Biuro Oddziału. Rok później przekroczono liczbę 10 000 głosicieli.

W latach 90. XX wieku powstały kolejne zbory i grupy obcojęzyczne posługujące się 19 językami, m.in: angielskim, arabskim, chińskim, hindi, japońskim, koreańskim, niu, rarotonga, rosyjskim, samoańskim, tagalskim, tajskim oraz nowozelandzkim językiem migowym[a][14]. 27 lutego 1993 roku uroczyście otwarto ponownie powiększone obiekty Biura Oddziału; rozbudowa dotyczyła głównie biura tłumaczeń, dokonującego przekładów publikacji religijnych na języki mieszkańców południowego Pacyfiku[15]. W 1994 roku w Auckland otwarto Salę Zgromadzeń[16].

W 2008 roku przekroczono liczbę 14 000 głosicieli[17]. W 2011 roku zanotowano liczbę 14 507 głosicieli, a na Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 27 476 osób[18]. W styczniu 2013 roku odbył się kongres specjalny „Strzeż swego serca!”[19]. W listopadzie 2016 roku zorganizowano pomoc humanitarną dla poszkodowanych przez trzęsienie ziemi[20]. W lipcu 2018 roku w Port Moresby w Papui Nowej Gwinei odbył się kongres specjalny „Bądź odważny!” z udziałem delegacji z Nowej Zelandii[21].

Działalność kaznodziejska Świadków Jehowy w Nowej Zelandii jest prowadzona w 19 językach, w tym w 4 językach polinezyjskich: niue, rarotongańskim, samoańskim i tonga[22].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Liczba głosicieli (w tym pionierów)[edytuj | edytuj kod]

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[23]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[b] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu).

Dla porównania liczba osób deklarujących w spisach powszechnych swoją przynależność religijną do Świadków Jehowy[24]:

  • liczba wyznawców (czarne belki na górze wykresu)

Wartości opisów na wykresie podano w tysiącach:

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

W 1989 roku w teleturnieju Mastermind gracze odpowiadali na 30 pytań z tematu: Historia i nauki Świadków Jehowy[25].

Świadkowie Jehowy na nowozelandzkich terytoriach zależnych[edytuj | edytuj kod]

Mapa lokalizacyjna Wysp Cooka
Vaimaanga
Vaimaanga
Geographylogo.svg
Sala zgromadzeń na Wyspach Cooka
Mapa lokalizacyjna Niue
Alofi
Alofi

Świadkowie Jehowy na Wyspach Cooka[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Wyspach Cooka – społeczność wyznaniowa na Wyspach Cooka, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 196 głosicieli (1,6% mieszkańców) należących do 3 zborów[26] (2018 rok). Działalność miejscowych głosicieli koordynuje australijskie Biuro Oddziału. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej obecne były 482 osoby (około 3,5% mieszkańców)[27]. Sala zgromadzeń znajduje się w Vaimaanga.

Historia

W 1930 roku rozpoczęto krzewienie wyznania. W 1970 roku rozpoczęto regularną działalność na wyspie Rarotonga. Rok później otworzono dom misjonarski i Salę Królestwa. Rozpoczęto działalność na Aitutaki, gdzie powstał zbór i Sala królestwa w 1978 roku. W 1972 było 26 głosicieli. Dwa lata później założono trzeci zbór. Na kongresachZwycięska wiara” w roku 1978 oraz „Jedność dzięki Królestwu” w 1983 roku w Auckland w Nowej Zelandii, Świadkowie Jehowy z Wysp Cooka byli obecni dzięki pomocy finansowej nowozelandzkich współwyznawców. W 1980 roku rozpoczęto głoszenie na 10 innych wyspach. W 1987 roku przekroczono liczbę 100, a w 2013 – 200 głosicieli. Zebrania zborowe i kongresy odbywają się w języku angielskim, rarotonga i nowozelandzkim migowym.

Świadkowie Jehowy na Niue[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Niue – społeczność wyznaniowa na Niue, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 22 głosicieli (około 1,86% mieszkańców), należących do 1 zboru. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje australijskie Biuro Oddziału. W 2018 roku na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej zebrały się 52 osoby (4,54% mieszkańców)[3].

Historia

Działalność rozpoczęto w latach 60. XX wieku. W 1961 roku Zgromadzenie Ustawodawcze wydało zakaz wpuszczania do kraju Świadków Jehowy. W roku 1964 liczba Świadków Jehowy na Niue wzrosła do 34 osób. W latach 90. XX wieku powstała Sala królestwa. W 2013 roku działało 28 głosicieli[28].

Świadkowie Jehowy na Tokelau[edytuj | edytuj kod]

Tokelau

Świadkowie Jehowy na Tokelau – społeczność wyznaniowa na Tokelau, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 8 głosicieli, należących do 1 zboru. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje australijskie Biuro Oddziału[29]. Działalność na wyspie podlega ograniczeniom ze strony miejscowej starszyzny[c].

Historia

W roku 1974 lekarz Ropati Uili z żoną Emmau powrócili z Fidżi i wraz z drugą rodziną lekarzy – Ioną i Luisą Timelu – rozpoczęli regularną, nieoficjalną działalność kaznodziejską na wyspie. Obecność na organizowanych przez nich spotkaniach religijnych wynosiła około 25 osób. Miejscowa starszyzna podburzona przez tamtejszego pastora Londyńskiego Towarzystwa Misyjnego zabroniła im organizowania takich zebrań. Organizowano je potajemnie. W roku 1986 starszyzna skazała dwóch nowych wyznawców na wygnanie ze swojej wsi. W tamtych latach głosiciele wyjeżdżali na kongresy na Samoa. W roku 1989 zanotowano 4 głosicieli, dwóch pozostałych wyjechało z wyspy. Rok później ze względu na nieustające prześladowania pozostała grupa wyemigrowała do Nowej Zelandii. Nadal prowadzono korespondencyjne studium biblijne z Lone Tema, który wkrótce został nowym wyznawcą. Również on wyemigrował – do Australii.

W 1992 roku 4 głosicieli powróciło na Tokelau. Sześć lat później zanotowano ich na wyspie ośmiu, a 17 osób zebrało się na uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce). W tym samym roku na Tokelau powstał zbór. Na początku XXI wieku liczba obecnych na zebraniach wynosiła około 30 osób. W 2006 roku miejscowej rodzinie Świadków Jehowy za zorganizowanie pogrzebu syna w swoim obrządku religijnym starszyzna zagroziła wygnaniem z wyspy. Miejscowi głosiciele odmówili działalności o charakterze politycznym, wskutek czego doznawali prześladowań religijnych. W 2008 roku zanotowano liczbę 8 głosicieli w jednym zborze, którzy wciąż napotykali trudności ze strony władz wyspy[30].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Kongresy odbywają się w języku angielskim, chińskim, koreańskim, nowozelandzkim migowym i samoańskim.
  2. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.
  3. Sprawozdania z działalności są obecnie dołączane do sprawozdania z Nowej Zelandii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. New York: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 60. ISBN 83-903551-0-8.
  2. Nowa Zelandia – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2019-01-05].
  3. a b Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  4. Rocznik Świadków Jehowy 2013. New York: Towarzystwo Strażnica, 2013, s. 13. ISBN 978-83-61557-32-6.
  5. Watchtower. Chętnie stawili się do dyspozycji w Oceanii. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXXVII nr 2, s. 4, styczeń 2016. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1150. 
  6. Watchtower: Biuro Krajowe na Nowej Zelandii. jw.org. [dostęp 2013-12-17].
  7. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. New York: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 419. ISBN 83-903551-0-8.
  8. a b c d e f 1981 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1981, s. 207–252. (ang.)
  9. Nadzieja mojego życia – nigdy nie umrzeć. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 30, 1 lutego 1996. ISSN 1234-1150. 
  10. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. New York: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 399. ISBN 83-903551-0-8.
  11. Watchtower: Niezapomniany kongres. jw.org, 2014. [dostęp 2015-01-01].
  12. Tony Wills: A People for His Name: A History of Jehovah's Witnesses and an Evaluation. Wyd. II. Morrisville: Lulu Enterprises, Inc., 1967, 2006, s. 237. ISBN 978-1-4303-0100-4. (ang.)
  13. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. New York: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 276, 277. ISBN 83-903551-0-8.
  14. Watchtower. Z wizytą w Nowej Zelandii. „Przebudźcie się!”, s. 10, 11, 6/2017. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1169. 
  15. Rocznik Świadków Jehowy 1994. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1994, s. 24–25.
  16. Rocznik Świadków Jehowy 1995. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 25.
  17. Rocznik Świadków Jehowy 2009. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2009, s. 32–39. ISBN 978-83-61557-00-5.
  18. Rocznik Świadków Jehowy 2011. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2011, s. 40–47. ISBN 978-83-61557-21-0.
  19. Watchtower: Specjalne kongresy Świadków Jehowy w siedmiu krajach. jw.org. [dostęp 2014-05-26].
  20. Watchtower: Silne trzęsienie ziemi i wstrząsy wtórne w Nowej Zelandii. jw.org, 2016-11-15. [dostęp 2016-11-15].
  21. Watchtower: Kongresy specjalne 2018. jw2018.org, 2017-09-10. [dostęp 2017-09-18].
  22. Watchtower. Z wizytą w Nowej Zelandii. „Przebudźcie się!”. XCVIII, s. 10, 11, grudzień 2017. Towarzystwo Strażnica. 
  23. Dane rządowe za:
  24. Ciekawe szczegóły ze sprawozdania z różnych krajów opublikowane w Roczniku Świadków Jehowy na rok 1990. New York: Towarzystwo Strażnica, 1990, s. 31.
  25. Wyspy Cooka – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-31].
  26. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  27. Rocznik Świadków Jehowy 2014. New York: Towarzystwo Strażnica, 2014, s. 178–187.
  28. Kontakt z lokalnym przedstawicielem – Tokelau; jw.org
  29. Rocznik Świadków Jehowy 2009. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2009, s. 116–120. ISBN 978-83-61557-00-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]