Świadkowie Jehowy w Słowenii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świadkowie Jehowy w Słowenii
Państwo  Słowenia
Liczebność
(2018)
1841
% ludności kraju
(2018)
0,09%
Liczba zborów
(2018)
30
Rozpoczęcie działalności po 1925
Mapa lokalizacyjna Słowenii
Kamnik
Kamnik
Geographylogo.svg
Biuro Oddziału w Słowenii

Świadkowie Jehowy w Słowenii – społeczność wyznaniowa w Słowenii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca w 2018 roku 1841 głosicieli, należących do 30 zborów[1]. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 2018 roku zebrały się 2842 osoby[2]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje Biuro Oddziału w Kamniku[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W latach 30. XX w. rozpoczęto wyświetlanie w słoweńskich miejscowościach „Fotodramy stworzenia

Początki[edytuj | edytuj kod]

W latach 20. XX w. działalność na terenie Królestwa Jugosławii nadzorowało rumuńskie Biuro Oddziału założone w roku 1920 w Klużu[4]. Po roku 1925 do Mariboru przeprowadził się Franz Brand, który wierzenia Badaczy Pisma Świętego przyjął w Austrii. Podjął pracę w zakładzie fryzjerskim i pozyskał jego właściciela Richarda Tautza – wkrótce obaj byli nazywani „wierzącymi w Biblię fryzjerami”. Nieco później dołączyli do nich Ðuro Džamonja oraz Rudolf Kalle. Pod koniec lat 20. XX wieku powstała w tym mieście mała grupa głosicieli. Wykłady publiczne wygłaszane były w pewnej restauracji rybnej, której później nadano stosowną nazwę Novi svet (Nowy świat). W całej Słowenii wyświetlano „Fotodramę stworzenia”, co przyczyniło się do wzrostu liczby wyznawców[5]. 9 września 1930 roku, dzięki pomocy byłego polityka Ðuro Džamonji, zarejestrowano korporację prawną „Latarnia Morska – Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego w Królestwie Jugosławii”, reprezentującą wspólnotę wyznaniową w Królestwie Jugosławii[6].

W 1930 roku zorganizowano pierwszy grupowy chrzest[7]. Działalność była prowadzona głównie w Mariborze, gdzie organizowano zebrania religijne w języku słoweńskim i niemieckim. Wkrótce „Strażnicę” zaczęto tłumaczyć na język słoweński i chorwacki[8]. W roku 1933 szeregi Świadków Jehowy zasilili współwyznawcy z Niemiec, którzy na skutek prześladowań opuścili swoją ojczyznę; znalazł się wśród nich Martin Pötzinger, późniejszy członek Ciała Kierowniczego[9].

9 czerwca 1935 roku w Mariborze odbył się kongres, w którym uczestniczyli głosiciele z Austrii[10]. W tym też roku Biuro Oddziału przeniesiono z Mariboru do Belgradu. Nadzór nad działalnością sprawowali Franz Brand i Rudolf Kalle[11].

W 1936 roku słoweńscy delegaci uczestniczyli w kongresie międzynarodowym zorganizowanym w Lucernie[7]. Alfred i Frieda Tučekowie, zaopatrzeni w literaturę pomocną w głoszeniu, działali jako pionierzy w różnych częściach Jugosławii. Wówczas też Franc Močnik nagrywał w Mariborze krótkie informacje religijne, które potem współwyznawcy odtwarzali w czasie głoszenia w całej Słowenii[7].

Okres prześladowań[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1936 roku działalność Świadków Jehowy została oficjalnie zakazana. Władze opieczętowały Sale Królestwa oraz skonfiskowały znalezioną literaturę. Zebrania religijne przeprowadzano w domach prywatnych. Zamierzano też uniemożliwić głoszenie. Pionierzy z Niemiec, mimo że byli wielokrotnie aresztowani, w dalszym ciągu prowadzili działalność kaznodziejską. Rozpowszechniano wówczas broszurę w języku słoweńskim „Sędzia Rutherford demaskuje piątą kolumnę”, która bezpośrednio piętnowała wsparcie udzielone faszystowskim władzom przez Kościół katolicki. Kilku zagranicznych pionierów wydalono z kraju, a dla wydawców broszury prokurator żądał kary od 10 do 15 lat więzienia[12].

Znak fioletowego trójkąta, jaki nosili Świadkowie Jehowy w obozach koncentracyjnych

W kwietniu 1941 roku wojska niemieckie zaatakowały Jugosławię. Dla Świadków Jehowy nastał okres prześladowań. 8 czerwca 1942 roku Franc Drozg z Ptuj został pierwszym słoweńskim Świadkiem Jehowy, który został stracony za odmowę służby w paramilitarnej organizacji hitlerowskiej[7]. Inni zostali wywiezieni do prac przymusowych w Bawarii, a co najmniej 4 osoby do obozów koncentracyjnych (w styczniu 1942 roku w Auschwitz znalazł się Jan Kupljen, w lipcu Anton Papesch, a we wrześniu Cecilija Kos i Franciszka Kos przewiezione z Mariboru[13]).

Po wojnie do władzy doszli komuniści, którzy również prześladowali Świadków Jehowy. Działalność kaznodziejska została obłożona zakazem, więc głosiciele działali konspiracyjnie, a zebrania organizowano potajemnie[7]. W lutym 1947 roku grupę 17 osób oskarżono o działalność agenturalną na rzecz Stanów Zjednoczonych w celu obalenia socjalizmu i przywrócenia ustroju kapitalistycznego. Na kary od roku do 15 lat więzienia skazano 14 Świadków Jehowy, a Rudolfa Kalle, Dušana Mikića i Edmunda Stropnika na karę śmierci przez rozstrzelanie. Po protestach współwyznawców z zagranicy karę śmierci zamieniono na 20 lat więzienia. Sąd uniewinnił jedynie Vjekoslava Kosa, którego rodzina zginęła w obozie koncentracyjnym Dachau[14]. Wyroki skazujące na kilkuletnie więzienie dla osób prowadzących działalność kaznodziejską wydawano do 1952 roku. W listopadzie 1953 roku ogłoszono amnestię i Świadkowie Jehowy opuścili więzienia[7].

W 1949 roku w Jugosławii zanotowano liczbę 460 głosicieli, w 1950 – 517, rok później – 601.

Legalizacja i rozwój[edytuj | edytuj kod]

9 września 1953 roku Socjalistyczna Federalna Republika Jugosławii pod rządami marszałka Tito oficjalnie zarejestrowała Chrześcijańską Wspólnotę Religijną Świadków Jehowy[6]. Rejestracja pozwalała zgromadzać się w wyznaczonych salach i rozsyłać literaturę biblijną, lecz nie można było prowadzić działalności kaznodziejskiej od domu do domu, za którą groziły grzywny. Dlatego głoszono potajemnie i nieoficjalnie[15]. Dalej też młodzi Świadkowie Jehowy odbywali kilkuletnie wyroki więzienia za odmowę podjęcia służby wojskowej[16].

W 1957 roku w Zagrzebiu w dawnym warsztacie przerobionym na Salę Królestwa miał miejsce pierwszy powojenny kongres dla jugosłowiańskich Świadków Jehowy. W tym też roku powstała pierwsza słoweńska Sala Królestwa w Lublanie, urządzona w odremontowanej stajni. W 1958 roku w Chorwacji powielano publikacje religijne dla wyznawców z całej Jugosławii[17]. W roku 1960 zbory zaczęli odwiedzać nadzorcy obwodu, początkowo w weekendy, a później pełnoczasowo[18].

W 1967 roku w kongresie „Dzieło czynienia uczniów” w Klagenfurcie w Austrii uczestniczyło 889 jugosłowiańskich wyznawców. Rok później w austriackim Villach odbył się kolejny kongres „Dobra nowina dla wszystkich narodów” dla Świadków Jehowy z całej Jugosławii, w którym uczestniczyło 2319 osób[19]. W 1969 roku zorganizowano ośmiodniowy kongres międzynarodowy „Pokój na ziemi” w Norymberdze w Niemczech. Program był przedstawiany również w językach serbsko-chorwackim oraz słoweńskim[20].

W roku 1976 potwierdzono prawną rejestrację działalności na terenie całej Jugosławii[6].

W roku 1980 w Wiedniu odbył się kongres „Miłość Boża” dla Świadków Jehowy z całej Jugosławii.

Po rozpadzie Jugosławii[edytuj | edytuj kod]

W roku 1991 Słowenia stała się samodzielnym państwem. W dniach od 16 do 18 sierpnia tego roku w Zagrzebiu zorganizowano pierwszy w Jugosławii kongres międzynarodowy „Lud miłujący wolność Bożą”, w którym uczestniczyły 14 684 osoby, w tym słoweńscy współwyznawcy[21]. 1 lipca 1993 roku w Lublanie otwarto biuro, koordynujące działalność wyznawców w Słowenii. Od roku 1997 funkcjonowało ono jako samodzielne Biuro Oddziału, w którym pracowało 35 osób[22].

12 grudnia 1992 roku zarejestrowano działalność pod nazwą Świadkowie Jehowy – Chrześcijańska Społeczność Religijna w Słowenii[6]. W tym samym roku do kraju przybyli misjonarze Debbie i Franco Dagostini, a później również dwa małżeństwa absolwentów Biblijnej Szkoły Gilead oraz pionierzy specjalni z Austrii, z Polski i z Włoch, aby pomagać w działalności kaznodziejskiej[23]. W roku 1995 powstał Regionalny Komitet Budowlany, który dzięki pomocy ponad 100 wolontariuszy do 2008 roku wybudował lub wyremontował 14 Sal Królestwa[24].

W roku 1994 utworzono Dział Informacji o Szpitalach oraz zorganizowano dwa Komitety Łączności ze Szpitalami. Za zgodą ministra zdrowia zorganizowano spotkanie z dyrektorami słoweńskich szpitali co przyczyniło się do respektowania decyzji dotyczących sposobu leczenia bez użycia krwi. W 1995 roku przeprowadzono na Świadku Jehowy pierwszą operację na otwartym sercu bez podawania krwi. Informowały o tym środki masowego przekazu, co przyczyniło się do zaznajomienia mieszkańców Słowenii z wierzeniami i działalnością tego wyznania[25].

W roku 2004 na zgromadzeniu okręgowym „Chodź z Bogiem” wydano Chrześcijańskie Pisma Greckie w Przekładzie Nowego Świata w języku słoweńskim[26].

12 sierpnia 2006 roku w Kamniku k. Lublany otwarto Biuro Oddziału. Na jego uroczyste otwarcie przybyło 144 delegatów z 20 krajów i 3097 delegatów ze Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny. W uroczystości uczestniczył członek Ciała Kierowniczego Teodor Jaracz[27]. 27 listopada 2009 roku na mocy nowej ustawy o wolności religijnej stowarzyszenie Świadkowie Jehowy – Chrześcijańska Społeczność Religijna zostało wpisane do rządowego rejestru kościołów i związków wyznaniowych w Słowenii, jako ósma z 40 organizacji religijnych w tym kraju[6].

W 2011 roku działało 2008 głosicieli w zborach słoweńskojęzycznych i jednym zborze słoweńskiego języka migowego. Wśród miejscowych pionierów usługują również absolwenci Kursu Biblijnego dla Małżeństw oraz absolwenci Kursu dla Ewangelizatorów Królestwa z Polski[28][29]. W czerwcu 2017 roku delegacja Świadków Jehowy ze Słowenii uczestniczyła w kongresie specjalnym „Nie poddawaj się!” w Wiedniu[30]. Zebrania odbywają się w językach: słoweńskim, słoweńskim migowym, albańskim, angielskim, chińskim i chorwackim.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Liczba głosicieli (w tym pionierów)[edytuj | edytuj kod]

Dane na podstawie oficjalnych raportów o działalności[31]:

  • najwyższa liczba głosicieli osiągnięta w danym roku służbowym[a] (liczby nad słupkami na wykresie)
  • przeciętna liczba pionierów w danym roku służbowym (ciemniejszym odcieniem, liczby na słupkach wykresu; od 2017 roku tylko pionierów pałnoczasowych, bez pomocniczych)

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Rok służbowy liczony jest od września poprzedniego roku kalendarzowego do sierpnia danego roku kalendarzowego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Słowenia – Ilu tam jest Świadków Jehowy. jw.org. [dostęp 2018-12-26].
  2. Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  3. Watchtower: Biuro Oddziału w Słowenii. jw.org. [dostęp 2013-12-13].
  4. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 2006. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2006, s. 76.
  5. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 143-146.
  6. a b c d e Status prawny w Unii Europejskiej. Watchtower, 2016, s. 4. (ang.)
  7. a b c d e f Watchtower. Bóg był dla mnie miłosierny. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 26-29, 1 lipca 2008. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1169. 
  8. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 146-149.
  9. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 150-152.
  10. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 1989. Towarzystwo Strażnica, 1989, s. 97. (ang.)
  11. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 159.
  12. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 159, 160.
  13. Więzieni za wiarę: Świadkowie Jehowy w KL Auschwitz, Teresa Wontor-Cichy, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2003
  14. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 170, 171.
  15. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 173, 174.
  16. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 172, 173.
  17. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 178.
  18. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 178-181.
  19. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy: 1989. Towarzystwo Strażnica, 1989, s. 144. (ang.)
  20. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 183-185.
  21. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 190.
  22. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 251, 252.
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 248.
  24. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 247, 248.
  25. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 248-251.
  26. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 254, 255.
  27. Rocznik Świadków Jehowy 2009 ↓, s. 252-254.
  28. Nasza Służba Królestwapaździernik 2014, s. 4
  29. „Nasza Służba Królestwa” marzec 2015, s. 8
  30. Watchtower: Kongresy specjalne 2017. jw2017.org, 2016-10-01. [dostęp 2017-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-26)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]