Świadkowie Jehowy w krajach Azji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mapa polityczna Azji
Działalność wyznania jest zakazana lub znacznie ograniczona w 33 krajach świata – w większości z nich na kontynencie azjatyckim – (kolor czerwony). Działalność w nich prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności.

Świadkowie Jehowy w krajach Azji – artykuł zawiera listę wspólnot religijnych Świadków Jehowy w krajach Azji. Większe wspólnoty zostały opisane w osobnych hasłach. Świadków Jehowy jest w Azji (z Rosją) ok. 910 tys. głosicieli (natomiast bez Rosji – ok. 740 tys.) (2017)[a][1].

Na tym kontynencie liczba Świadków Jehowy w stosunku do liczby mieszkańców jest najmniejsza, (wyjątkiem jest Gruzja ok. 0,5% mieszkańców i Armenia ok. 0,37%). Najwięcej głosicieli zamieszkuje Japonię (ok. 213 tys.), Filipiny (ok. 211 tys.), Rosję (ok. 170 tys. z częścią europejską w 2016 r.), Koreę Południową (ok. 100 tys.), Indie (ok. 47 tys.), Indonezję (ok. 27,5 tys.) i Gruzję (ok. 18,2 tys.)[1].

Działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana głównie w krajach islamskich (Afganistan, Arabia Saudyjska, Bahrajn, Brunei, Irak, Iran, Jemen, Jordania, Katar, Kuwejt, Liban, Malediwy, Oman, Syria, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan i Zjednoczone Emiraty Arabskie), w krajach komunistycznych (Chiny, Korea Północna, Laos i Wietnam), a także w Bhutanie i Singapurze, a od 2017 roku także w Rosji.

Biura Oddziału mieszczą się w 19 krajach azjatyckich, natomiast wielkie drukarnie Towarzystwa Strażnica w Japonii, Indiach i Korei Południowej. Dotychczas kongresy międzynarodowe odbyły się w 15 krajach kontynentu[b].

Spis treści

Historia Świadków Jehowy na terenie Azji[edytuj | edytuj kod]

Historia tego wyznania w Azji sięga roku 1883, kiedy to w chińskim Yantai, udostępniano publikacje religijne. W następnym roku działalność kaznodziejska objęła również takie kraje jak Japonia, Korea, Syjam i ówczesne Indie. W kolejnych latach Turcję, ówczesną Palestynę, Cejlon i obecny Jemen. Wszystkie te kraje odwiedził również Charles Taze Russell. W roku 1891 działalność zapoczątkowano na terytorium Kazachstanu. Na początku XX wieku objęto nią Filipiny, Malezję, Pakistan i Birmę, a w latach 20. XX wieku Afganistan, Cypr, Liban, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan i Syrię. W latach 30. XX wieku rozpoczęto działalność w Indonezji, Singapurze, Wietnamie Pakistan Wschodni, Kambodży i Kirgistanie. Pod koniec lat 40. XX wieku w Iranie i Omanie. W latach 50. XX wieku działalnością objęto również Syberię, do której łagrów wywieziono w ramach Operacji Północ około 10 tysięcy Świadków Jehowy z zachodnich republik ZSRR. W tamtych latach działalność zapoczątkowano w pozostałych krajach półwyspu Arabskiego, a także w Iraku i Laosie. W latach 60. i 70. XX wieku regularną działalnością objęto m.in. Brunei, Gruzję, Armenię, Azerbejdżan i Nepal. W drugiej połowie lat 90. XX wieku Świadkowie Jehowy pojawili się w Mongolii. W każdym kraju tego kontynentu Świadkowie Jehowy prowadzą działalność kaznodziejską[2].

Świadkowie Jehowy w poszczególnych krajach azjatyckich[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Afganistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Afganistanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Afganistanie. Działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których jest ona ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[3].

  • Historia. Działalność rozpoczęli w 1926 roku współwyznawcy z Indii. W 1957 roku przybyli do Kabulu współwyznawcy ze Stanów Zjednoczonych, m.in. Philip Zimmerman. W 1960 roku w stolicy powstał zbór. Rok później przybyli misjonarze Szkoły Gilead. W 1962 roku w Kabulu przemawiał Milton Henschel, dokąd przeniósł się wówczas Werner Schwarze oraz niejaki Muecke z Niemiec. W 1971 roku grupa afgańskich Świadków Jehowy uczestniczyła w kongresieImię Boże” w pakistańskim Lahaur[4][5]. W 1974 roku zanotowano liczbę 12 głosicieli, a w 1979 roku zostało ich siedmiu, gdyż większość zagranicznych głosicieli opuściła kraj. Ostatnie opublikowane sprawozdanie z działalności w Afganistanie zamieszczono w 1981 roku; głosiciele należeli wówczas do jednego zboru. Od 1982 roku zaprzestano publikowania oficjalnych danych i informacji o losach Świadków Jehowy z tego kraju. W 2007 roku dwóch Afgańczyków zaznajomiło się z naukami tego wyznania na Słowacji, po czym wyjechało, by kontynuować poznawanie tej religii w swojej ojczyźnie[6]. Publikacje Świadków Jehowy wydawane są w językach paszto i perskim (dari), używanych przez Afgańczyków.

Świadkowie Jehowy w Arabii Saudyjskiej[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Arabii Saudyjskiej – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Arabii Saudyjskiej. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 31 krajów, gdzie działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność rozpoczęło w 1952 roku dwóch Świadków Jehowy z Libanu w mieście Dżudda, a potem jeszcze inni obcokrajowcy, m.in. z Bliskiego Wschodu i z Afryki, przebywający w tym kraju. W roku 1954 z przyczyn zawodowych do Arabii Saudyjskiej przeniósł się pewien głosiciel ze Stanów Zjednoczonych, który na kongresie „Społeczeństwo Nowego Świata” w Londynie został ochrzczony. Liczba głosicieli oscylowała pomiędzy 2 a 30. Wielu z nich było obecnych na kongresach w innych krajach[8]. Część osób, które zaznajomiły się z tą religią w Arabii Saudyjskiej, działała później w innych krajach (m.in. w Stanach Zjednoczonych). Według Radia New Zealand w 2009 roku członkowi tego wyznania, który był w tym kraju torturowany, udało się uciec za granicę, unikając w ten sposób kary śmierci. Obecnie nawet zagraniczni wyznawcy, odwiedzający ten kraj nie mają prawa zgromadzać się razem i modlić. Obowiązuje zakaz posiadania Biblii. Działalność prowadzona jest potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Większość z wyznawców to obcokrajowcy[9][10][11][12][13][14][15].

Świadkowie Jehowy w Armenii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Armenii.

Świadkowie Jehowy w Armenii – wspólnota religijna 10 974 głosicieli w Armenii, należących do 134 zborów, a na uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 21 874 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału mieści się w Erywaniu[16]. Regularną działalność w tym kraju rozpoczęto w 1975 roku.

Świadkowie Jehowy w Azerbejdżanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Azerbejdżanie – wspólnota religijna 1414 głosicieli w Azerbejdżanie, należących do 13 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 2865 osób (2017)[1]. Działalność nadzoruje gruzińskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1960 roku.

Świadkowie Jehowy w Bahrajnie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Bahrajnie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Bahrajnie. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność rozpoczęli w 1961 roku obcokrajowcy. Pod koniec lat 60. XX wieku przybyła tu współwyznawczyni z Wielkiej Brytanii, która krzewiła to wyznanie nieoficjalnie, głównie wśród obcokrajowców. Według danych Missionary Atlas Project w Bahrajnie istnieją dwa zbory, składające się z około 30 członków. Według szacunków wzrost ich liczebności następuje o ok. 9% rocznie[17][18].

Świadkowie Jehowy w Bangladeszu[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Bangladeszu – wspólnota religijna 307 głosicieli Świadków Jehowy w Bangladeszu, należących do 6 zborów (w miastach Dhaka, Ćottogram, Khulna i Meherpur). Na uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 976 osób (2017)[1]. Działalność nadzoruje japońskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w roku 1932.

Świadkowie Jehowy w Bhutanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Bhutanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Bhutanie. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy w Brunei[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Brunei – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Brunei. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje malezyjskie Biuro Oddziału[24].

  • Historia. Działalność rozpoczęto w 1972 roku. W 1987 roku było 8 głosicieli, w 1994 – 20, a rok później założono pierwszy zbór, składający się z 29 głosicieli, w tym też roku na Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 64 osoby. Wspólnota religijna działa od 1995 roku nieoficjalnie. Działalność misyjna i kaznodziejska jest w tym kraju zabroniona. Miejscowi wyznawcy prowadzą ją potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Rząd nie pozwala na przyjazd pracowników chrześcijańskich; zabronione jest też posiadanie Biblii i publikacji chrześcijańskich. Według danych Missionary Atlas Project w Brunei istnieje zbór, składający się z około 45 członków[25][26][27].

Świadkowie Jehowy w Chinach[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Chinach.

Świadkowie Jehowy w Chinach – wspólnota religijna około kilkuset głosicieli w Chinach. W Chinach działalność jest oficjalnie ograniczona i jest prowadzona nieoficjalnie. Legalnie działają wspólnoty Świadków Jehowy w Hongkongu – 5452 głosicieli, należących do 63 zborów i w Makau – 305 głosicieli w 4 zborach (2017)[1]. Działalność rozpoczęto w 1883 roku. Sprawozdanie z działalności w Chinach dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy na Cyprze[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy na Cyprze.

Świadkowie Jehowy na Cyprze – wspólnota religijna 2600 głosicieli na Cyprze, należących do 40 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 4709 osób (2017)[1]. Działalność miejscowych wyznawców koordynuje greckie Biuro Oddziału[28]. Biuro Krajowe znajduje się w Dali[29]. Działalność rozpoczęto w 1922 roku.

Świadkowie Jehowy na Filipinach[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Filipinach – wspólnota religijna 210 914 głosicieli na Filipinach, należących do 3383 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 575 813 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Manili. Działalność rozpoczęto w 1908 roku.

Świadkowie Jehowy w Gruzji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Gruzji.

Świadkowie Jehowy w Gruzji – wspólnota religijna 18 150 głosicieli w Gruzji, należących do 225 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 30 044 osoby (2017)[1]. Biuro Oddziału w Tbilisi. Działalność rozpoczęto w 1953 roku.

Świadkowie Jehowy w Hongkongu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Hongkongu.

Świadkowie Jehowy w Hongkongu – wspólnota religijna 5452 głosicieli w Hongkongu, należących do 63 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 9101 osób (2017)[1]. Mieści się tam również Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1912 roku.

Świadkowie Jehowy w Indiach[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Indiach.
Fotodramę stworzenia
rozpoczęto wyświetlać
w 1916 w Indiach,
w 1917 na Cejlonie,
a w 1920 w Palestynie

Świadkowie Jehowy w Indiach – wspólnota religijna 46 996 głosicieli w Indiach, należących do 660 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 126 809 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału mieści się w Bangalore. Działalność rozpoczęto tu w 1905 roku.

Świadkowie Jehowy w Indonezji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Indonezji.

Świadkowie Jehowy w Indonezji – wspólnota religijna 27 475 głosicieli w Indonezji, należących do 492 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrał0 się 56 795 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Dżakarcie. Działalność rozpoczęto w latach 30. XX wieku.

Świadkowie Jehowy w Iraku[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Iraku – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Iraku. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. W 1952 roku do Bagdadu przybyło dwóch Świadków Jehowy z Syrii. Rok później w tym mieście działało też dwóch misjonarzy Szkoły Gilead. W 1954 roku było 5 głosicieli, w następnym roku – 7. W połowie lat 50. XX wieku miejscowych wyznawców odwiedził Najib Salem z Libanu. Razem z ok. 20 głosicielami w tym kraju, prowadził działalność kaznodziejską od domu do domu[30]. W 1974 roku było ich 44. W 1980 większość zagranicznych głosicieli zmuszona została przez władze do opuszczenia Iraku, pozostało wówczas tylko 7 rodzimych głosicieli. UNHCR zakłada, że miejscowi Świadkowie Jehowy mają ograniczenia z powodu wzrostu zagrożenia bezpieczeństwa, szczególnie w południowej i środkowej części kraju w prowadzonej przez nich działalności kaznodziejskiej, która podlega karze[31][32]. Według niezależnych irackich źródeł obecnie grupa wyznawców oscyluje wokół liczby 100-150 osób, które z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności, spotykają się na zebraniach religijnych w domach prywatnych. Na początku lat 90. XX wieku współwyznawcy z Japonii i z Libanu, nadzorujący ich działalność w tym kraju – skierowali do rządu irackiego prośbę o przywrócenie praw ich wyznaniu, wniosek ten został jednak odrzucony[33]. Po upadku dyktatury pojawiły się nowe aktywne grupy – szczególnie na południu i zachodzie kraju. Niektórzy wyznawcy z innych rejonów z uwagi na prześladowania wyemigrowali do sąsiedniej Jordanii. Wielu Irakijczyków zostało Świadkami Jehowy poza granicami Iraku[34]. Działalność prowadzona jest potajemnie.

Świadkowie Jehowy w Iranie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Iranie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Iranie. Sprawozdanie z ich działalności dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. W lutym 1948 roku, pewien pionier rozpoczął działalność kaznodziejską w Abadanie. W tym samym roku wydana została pierwsza publikacja Świadków Jehowy w język perskim[35]. W roku 1949 przybyli pierwsi misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W 1956 roku w Teheranie działało 2 pionierów. Od 1980 roku głosiciele działają nieoficjalnie, po delegalizacji przez ówczesne władze. W 1959 roku powstał 18-osobowy zbór. W 1960 roku ich liczba wynosiła 24, a w 1971 roku – 30 osób. W 1975 roku w celach zawodowych przyjechało na dwa lata do Teheranu filipińskie małżeństwo – Ricardo i Aerea Mendoza Malicsi. W stolicy działała wówczas mała grupa głosicieli z 13 narodowości. W tym okresie kilka filipińskich i koreańskich rodzin zostało Świadkami Jehowy[36]. Liczba Świadków Jehowy w 1977 roku wynosiła 61 głosicieli. W tym też roku przybyli do Iranu misjonarze Szkoły Gilead – Jack i Linda Johanssonowie. W stolicy zorganizowali nowe Biuro Oddziału. W lipcu 1980 roku władze zmusiły wszystkich misjonarzy do opuszczenia kraju. Rząd irański oficjalnie uznał działalność tego wyznania za rozwiązaną[37]. Pozostało wówczas w kraju 38 głosicieli. Obecnie w Iranie działają nieoficjalnie miejscowi Świadkowie Jehowy. Działalność prowadzona jest potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Z uwagi na bezpieczeństwo głosicieli, obecnie nie publikuje się oficjalnych, szczegółowych danych na temat ich liczebności[c].

Świadkowie Jehowy w Izraelu (wraz z Autonomią Palestyńską)[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Izraelu – wspólnota religijna 1790 głosicieli w Izraelu (wraz z Autonomią Palestyńską), należących do 32 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 3771 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Tel Awiwie. Działalność na tym terenie rozpoczęto w drugiej dekadzie XX wieku.

Świadkowie Jehowy w Japonii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Japonii.

Świadkowie Jehowy w Japonii – wspólnota religijna 213 473 głosicieli, należących do 3047 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 291 158 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Ebinie. Działalność rozpoczęto w 1911 roku.

Świadkowie Jehowy w Jemenie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Jemenie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Jemenie. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność koordynuje etiopskie Biuro Oddziału[38].

  • Historia. W 1912 roku w Adenie przemawiał Charles Taze Russell. W 1952 roku w tym mieście dwóch przyjezdnych wyznawców rozpoczęło regularne krzewienie tej religii. W 1964 roku liczba głosicieli wzrosła do 10 osób. Na początku lat 70. XX wieku sudańska współwyznawczyni osiedliła się w Jemenie i kontynuowała pracę ewangelizacyjną. Wkrótce dołączyło do niej pięciu głosicieli, przybyłych z innych krajów. W 1986 roku na Wieczerzy Pańskiej zebrało się 15 osób. Pod koniec lat 80. XX wieku przyjechało tu kilku afrykańskich współwyznawców. Delegacja Świadków Jehowy z tego kraju, była obecna w dniach 13-15 stycznia 1994 roku, na międzynarodowym kongresiePouczani przez Boga” w Addis Abebie w Etiopii[39]. Większość wyznawców to cudzoziemcy. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przeł. XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[40].

Świadkowie Jehowy w Jordanii[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Jordanii – wspólnota religijna kilkuset głosicieli Świadków Jehowy w Jordanii. Od końca lat 80. XX wieku ich działalność w tym kraju jest zdelegalizowana i prowadzona jest nieoficjalnie, chociaż władze pozwalają im na zgromadzanie się w ich własnych Salach Królestwa. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. Działalność rozpoczęto w 1891 roku, gdy Charles Taze Russell przebywał z wizytą na terenie Palestyny. W 1909 i 1910 roku przemawiał w Jerozolimie. W 1948 roku w granicach kraju pozostało 30 głosicieli. W 1951 roku połączono zbory w dwa, w których było 25 głosicieli. W roku 1951 i w 1952 wodach rzeki Jordan odbył się chrzest nowych wyznawców. Na przełomie 1951 i 1952 roku Jordanię odwiedził Nathan Homer Knorr. W roku 1952 w ramach akcji „niesienia pomocy materialnej potrzebującym braciom w kraju zrujnowanym przez wojnę”, Świadkowie Jehowy w Jordanii otrzymali taką pomoc, w postaci paczek z żywnością, odzieżą i obuwiem od współwyznawców z innych krajów. W 1953 roku w trzech zborach działało 109 głosicieli. Przybyli pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. W marcu 1955 roku dwie pionierki specjalne rozpoczęły działalność w Ammanie. Na początku 1957 roku duchowieństwo chrześcijańskie w Jordanii, wezwało rząd do zakazania ich działalności i obłożenia zakazem publikacji Świadków Jehowy. Domy Świadków Jehowy zostało przeszukane, a ich literatura została skonfiskowana. Za jej posiadanie Farah Bakhit został skazany na rok pozbawienia wolności, został też wydalony ze swojego stanowiska w urzędzie pocztowym. W ciągu kilku lat aresztowano większość głosicieli. Niektórzy zostali zwolnieni po przesłuchaniu, inni w areszcie przebywali kilka miesięcy. W 1959 roku podczas rozprawy w Sądzie Najwyższym Jordanii, przedstawiono dowody wykazujące, że Świadkowie Jehowy nie są syjonistami, ani też izraelskimi szpiegami. W tym samym roku o brutalnym prześladowaniu jordańskich wyznawców z powodu ich neutralności informowały publikacje Świadków Jehowy, a z całego świata nadeszło tysiące listów do rządu i króla Jordanii, z prośbą o ich zaprzestanie[41][42]. W 1960 roku król Husajn I wyznaczył trzyosobową komisję do zbadania sprawy Świadków Jehowy. Komitet podjął śledztwo, przedłożył też raport dla rządu. W marcu 1960 roku dekret rządowy uznał Świadków Jehowy za wspólnotę religijną w Jordanii, mającą prawo do praktykowania swojej religii. Zakaz został zniesiony. Sale Królestwa zostały ponownie otwarte. W marcu 1961 roku małżeństwo Nussrallah, jako dwoje amerykańskich misjonarzy, przeniosło się do Ramallah, a w marcu następnego roku przenieśli się do Ammanu. W lutym 1962 roku kraj odwiedził Milton Henschel. We wrześniu 1962 roku w stolicy otworzono Biuro Oddziału. W 1963 roku kraj gościł delegatów kongresu międzynarodowego pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina[43]. W roku 1963 rząd, po kolejnym wezwaniu duchowieństwa chrześcijańskiego, nałożył zakaz na publikacje Świadków Jehowy, a 27 października 1964 roku rząd nałożył ograniczenia na całą działalność tego wyznania. Zamknięto Biuro Oddziału i Sale Królestwa. Zaczęto spotykać się w domach prywatnych. Nadzór nad działalnością w tym kraju przejęło libańskie Biuro Oddziału w Bejrucie. Misjonarze pozostali w Jordanii do zimy 1965 roku, kiedy to zmuszeni byli opuścić kraj. Pomimo usilnych starań, nie udało się odzyskać legalizacji działalności. W 1968 roku ze względu na kolejne przesunięcie granic, liczba głosicieli w kraju wynosiła 19 osób w zborze w Ammanie, a zbory w Ramallah i w Bajt Dżala znalazły się na terenie Izraela[44]. W 1969 roku czterech pionierów specjalnych przeniosło się z Libanu do Jordanii. W 1986 roku ostatnie oficjalne opublikowane sprawozdanie stwierdzało, że w Jordanii działało około 98 głosicieli w dwóch zborach. W 2006 roku pomimo usilnych starań rząd nadal nie przyznał im pełnej legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na oficjalne korzystanie z Sal Królestwa[45][46][47][48]. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, a niektóre filmy również w dialekcie jordańskim[49].

Świadkowie Jehowy w Kambodży[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Kambodży.

Świadkowie Jehowy w Kambodży – wspólnota religijna 1120 głosicieli w Kambodży, należących do 14 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 2791 osób (2017)[1]. Działalność rozpoczęto w latach 30. XX wieku.

Świadkowie Jehowy w Katarze[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Katarze – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Katarze. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność we wrześniu 1955 roku rozpoczęło dwóch Świadków Jehowy z Jordanii, a kontynuowali ją przyjezdni współwyznawcy z innych krajów. Wyznawcy zgromadzają się na zebraniach religijnych w domach i mieszkaniach prywatnych z zachowaniem środków ostrożności[50].

Świadkowie Jehowy w Kazachstanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Kazachstanie – wspólnota religijna 17 639 głosicieli w Kazachstanie, należących do 260 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 30 112 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Issyk, koło Ałmaty. Działalność rozpoczęto w 1891 roku.

Świadkowie Jehowy w Kirgistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Kirgistanie – wspólnota religijna 5235 głosicieli w Kirgistanie, należących do 71 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 10 067 osób (2016)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Biszkeku. Działalność rozpoczęto około 1930 roku.

Świadkowie Jehowy w Korei Południowej[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Korei Południowej – wspólnota religijna 100 245 głosicieli w Korei Południowej, należących do 1300 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 132 497 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Kongdo. Działalność rozpoczęto w 1912 roku.

Świadkowie Jehowy w Korei Północnej[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Korei Północnej – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Korei Północnej. Miejscowi głosiciele działalność prowadzą nieoficjalnie, z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie jest ona ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. Działalność na terenach Korei zainicjowali w 1912 roku zagraniczni współwyznawcy. W 1933 roku w okolicy Pjongjang policja aresztowała działających tam głosicieli. Urzędnicy z Pjongjangu zniszczyli wówczas ogromne ilości publikacji tego wyznania. Działalność objęła wiele miejscowości północnej części Półwyspu Koreańskiego, a wielu z jej mieszkańców została członkami tego wyznania. Podczas okupacji japońskiej dziesiątki takich osób trafiły do więzienia za odmowę wzięcia udziału w wojnie. Po zakończeniu II wojny światowej zostali uwolnieni i zaczęli się razem spotykać na zebraniach religijnych. Większość z nich jednak wyjechała na południe, gdzie w zborze w Seulu cieszyli się większą wolnością wyznania. Wkrótce na terytorium komunistycznej Korei pozostała nieliczna grupa wyznawców[51][52].

Świadkowie Jehowy w Kuwejcie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Kuwejcie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Kuwejcie. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana[53]. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność zainicjował w 1952 roku, przebywający tam libański Świadek Jehowy. W 1959 założono zbór składający się z 16 głosicieli. W 1980 roku działało 29 głosicieli. Aktualnie działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności. Zebrania religijne prowadzone są potajemnie w mieszkaniach prywatnych.

Świadkowie Jehowy w Laosie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Laosie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Laosie. Działalność jest ograniczona prawnie, nadzór nad nią sprawuje Biuro Oddziału w Tajlandii[54]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. W grudniu 1958 roku do Wientianu przyjechało dwóch misjonarzy Szkoły Gilead, którzy rozpoczęli głoszenie nauk tej religii[55][56]. Wkrótce zanotowano liczbę 5 głosicieli. Czterech kolejnych misjonarzy przybyło do Laosu w marcu 1959 roku, a sześciu w grudniu 1960 roku. W Savannakhét założono dom misjonarski. W 1962 roku działało 11 głosicieli. Począwszy od 1964 roku przydzielano doświadczonych pionierów z Filipin do pomocy działającym tu misjonarzom. W kwietniu 1965 roku Ricardo Malisci (z Filipin), będąc kierownikiem sekcji ratowniczej na międzynarodowym lotnisku w Wientianie, wraz z żoną przez 3 lata współpracował z grupą 24 miejscowych Świadków Jehowy[36]. W roku 1967 do tej grupy dołączyli kolejni misjonarze. W kongresie „Imię Boże” w roku 1971 uczestniczyło 75 osób[56]. W 1973 roku zanotowano liczbę 54 głosicieli. W roku 1975 funkcjonowały dwa zbory – w stolicy oraz w Savannakhét. W roku 1995 w Laosie działało około 300 głosicieli[57]. Obecnie – od 1976 – kilkuset wyznawców działa tu nieoficjalnie, pomimo licznych prób ponownego zalegalizowania ich działalności[58]. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na oficjalne korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przeł. XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[40][d].

Świadkowie Jehowy w Libanie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Libanie.

Świadkowie Jehowy w Libanie – wspólnota religijna 3684 głosicieli w Libanie (najliczniejsza na Bliskim Wschodzie), należących do 57 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 6458 osób (2016)[59]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje włoskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1921 roku.

Świadkowie Jehowy w Makau[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Makau.

Świadkowie Jehowy w Makau – wspólnota religijna 305 głosicieli w Makau, należących do 4 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 630 osób (2017)[1]. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Hongkongu. Działalność rozpoczęto w 1961 roku.

Świadkowie Jehowy na Malediwach[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Malediwach – wspólnota religijna Świadków Jehowy na Malediwach. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Sri Lance[60].

  • Historia. Działalność zainicjowali pod koniec lat 70. XX wieku obcokrajowcy, a kontynuowali ją przyjezdni współwyznawcy z innych krajów, głównie w stolicy kraju. W 1998 roku wydalono kilku cudzoziemców podejrzanych o działalność kaznodziejską, a niektórych miejscowych wyznawców aresztowano. Działalność misyjna jest w tym kraju zabroniona. Obywatele Malediwów, którzy wyznają religię inną niż islam tracą obywatelstwo i muszą nawet liczyć się torturami. Kilka razy w ciągu ostatniej dekady wydalono ich z kraju. Działalność prowadzona jest potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Zabroniony jest przywóz na teren kraju przedmiotów, związanych z religiami innymi niż islam, w tym Biblii. W ograniczony sposób działalność kaznodziejską nieoficjalnie prowadzą zagraniczni pracownicy sektora turystycznego jak i sami turyści, czyniąc to głównie wśród zagranicznych mieszkańców kraju oraz turystów, przede wszystkim wśród chrześcijan.

Świadkowie Jehowy w Malezji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Malezji.

Świadkowie Jehowy w Malezji – wspólnota religijna 5069 głosicieli w Malezji, należących do 118 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 12 780 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Malakce. Działalność rozpoczęto w 1912 roku.

Świadkowie Jehowy w Mjanmie (Birmie)[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Mjanmie.

Świadkowie Jehowy w Mjanmie – wspólnota religijna 4296 głosicieli w Mjanmie (Birmie), należących do 79 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 8659 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Rangunie. Działalność rozpoczęto w 1914 roku.

Świadkowie Jehowy w Mongolii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Mongolii.

Świadkowie Jehowy w Mongolii – wspólnota religijna 482 głosicieli w Mongolii, należących do 10 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 1275 osób (2017)[1]. Działalność nadzoruje japońskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1996 roku.

Świadkowie Jehowy w Nepalu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Nepalu.

Świadkowie Jehowy w Nepalu – wspólnota religijna 2506 głosicieli w Nepalu, należących do 40 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 7346 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Katmandu. Działalność rozpoczęto w 1970 roku.

Świadkowie Jehowy w Omanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Omanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Omanie. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność zainicjowali pod koniec lat 40. XX wieku misjonarze Szkoły Gilead[61], potem kontynuowali ją w latach 70. XX wieku obcokrajowcy, przyjezdni współwyznawcy z innych krajów. W połowie lat 80. XX wieku do ich grona dołączyła grupa zainteresowanych, głównie z Indii. Aktualnie działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności. Zebrania religijne prowadzone są potajemnie w mieszkaniach prywatnych. Tylko cudzoziemcy mogą praktykować swoje wyznanie, działalność kaznodziejską prowadzą więc głównie wśród cudzoziemców. Z powodu prawa państwowego większość miejscowych wyznawców musiała opuścić kraj. Wiadomo o jednej istniejącej ok. 20 osobowej grupie wyznawców, którzy tu pozostali.

Świadkowie Jehowy w Pakistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Pakistanie – wspólnota religijna 1109 głosicieli w Pakistanie, należących do 19 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 3956 osób (2017)[1]. Biuro Krajowe mieści się w Karaczi[62]. Działalność rozpoczęto w 1905 roku.

Świadkowie Jehowy w Rosji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Rosji.

Świadkowie Jehowy w Rosji – wspólnota religijna 171 828 głosicieli w Rosji, należących do 2315 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 293 933 osoby (2016)[59]. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. 20 kwietnia 2017 roku, po kilkunastu latach stopniowego ograniczania działalności Świadków Jehowy, rosyjski Sąd Najwyższy zdelegalizował Centrum Administracyjne Świadków Jehowy w Rosji oraz uznał wszystkie prawnie zarejestrowane lokalne organizacje religijne (LRO), którymi posługują się Świadkowie Jehowy za organizacje „ekstremistyczne”[63]. Wyrok ten został podtrzymany przez Sąd Najwyższy 17 lipca 2017 roku co w praktyce oznacza zakaz działalności na terenie Rosji[64]. Po wydaniu wyroku o delegalizacji lokalnych organizacji religijnych Świadkowie Jehowy w Rosji zbierają się jako grupy osób czytających Biblię, które łączą podobne przekonania[65]. Do roku 2017 Biuro Oddziału znajdowało się w Sołniecznoje. Działalność w azjatyckiej części kraju rozpoczęto pod koniec XIX wieku.

Świadkowie Jehowy w Singapurze[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Singapurze – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Singapurze. Działalność rozpoczęto w 1912 roku. Obecnie panuje tam zakaz działalności i ostre prześladowania wyznawców. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje malezyjskie Biuro Oddziału[66].

Świadkowie Jehowy w Sri Lance[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Sri Lance.

Świadkowie Jehowy w Sri Lance – wspólnota religijna 6165 głosicieli w Sri Lance, należących do 114 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 14 570 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Wattala. Działalność rozpoczęto w 1910 roku.

Świadkowie Jehowy w Syrii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Syrii.

Świadkowie Jehowy w Syrii – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Syrii. Działalność rozpoczęto w 1925 roku. Obecnie panuje tam zakaz działalności i ostre prześladowania wyznawców. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy w Tadżykistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Tadżykistanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Tadżykistanie. Działalność kaznodziejską rozpoczęto w latach 70. Od 2007 roku w Tadżykistanie obowiązuje zakaz działalności i represje władz wobec Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Kazachstanie[67][e].

  • Historia. Działalność na tym terenie zapoczątkowano w latach 70. XX wieku. W roku 1975 w Duszanbe mieszkało 15–20 głosicieli, poza tym kilkuosobowe grupy Świadków Jehowy były w miastach: Tursunzoda i Chodżent. Osoby zainteresowane pojawiły się w miejscowościach Faizabad, Wahdat i w wiosce Czeptura. Nieoficjalną działalność prowadzono w języku rosyjskim. Władze obserwowały miejsca zebrań oraz zbierały informacje o nadzorujących działalność ale aresztowań nie było. Na początku lat. 90 chrzest przyjęło kilka osób pochodzenia tadżyckiego. W tym czasie stołeczny zbór liczył 60 głosicieli[68]. W 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym Związku Radzieckim, a w 1994 roku zarejestrowano Religijne Stowarzyszenie Świadków Jehowy w Tadżykistanie (ponownie zarejestrowane 15 stycznia 1997 roku). W 1997 roku w stolicy powstała pierwsza Sala Królestwa. W 1999 roku było 250 głosicieli w jednym zborze. W 2000 roku powstały dwa kolejne zbory, a w 2004 – czwarty zbór. W 2005 roku działało tam 522 głosicieli w pięciu zborach. Kongresy odbywały się w stołecznym Tadżyckim Teatrze Opery i Baletu, na których obecnych było ponad 800 osób[68]. W 2006 roku pięćdziesięcioro tadżyckich delegatów (z 544 głosicieli należących do 7 zborów w tym kraju) było na kongresie międzynarodowym „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. 11 października 2007 roku Ministerstwo Kultury wprowadziło zakaz działalności i wydało nakaz wydalenia dwóch znajdujących się w kraju misjonarzy. Nastąpił 14% wzrost liczby głosicieli[69][70]. 29 września 2008 sąd w Duszanbe oddalił wniosek Świadków Jehowy, o uchylenie decyzji Ministerstwa Kultury o zdelegalizowaniu tego związku wyznaniowego. 12 lutego 2009 kolejne odwołanie także zostało oddalone. W tym samym roku władze wszczęły sprawę karną przeciwko 17 głosicielom w Chodżent[71][72]. 30 grudnia 2009 roku odwołano się do Sądu Najwyższego Tadżykistanu o przywrócenie rejestracji prawnej[71][73]. Świadkowie Jehowy nie są zatrudniani w sektorze publicznym, a nawet z niego zwalniani[74]. 5 października 2017 roku Grupa Robocza ONZ ds. Bezprawnych Zatrzymań wezwała władzę Tadżykistanu do natychmiastowego uwolnienia 18-letniego Świadka Jehowy, który 22 kwietnia 2017 roku został bezprawnie aresztowany za odmowę służby wojskowej (opinia nr 43/2017). 13 października 2017 roku sąd wojskowy w Duszanbe skazał go na sześć miesięcy pozbawienia wolności. Daniil Islamow wystąpił z wnioskiem o skierowanie do alternatywnej służby cywilnej, która jednak nie została mu przydzielona[75][76].

Świadkowie Jehowy w Tajlandii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Tajlandii.

Świadkowie Jehowy w Tajlandii – wspólnota religijna 4868 głosicieli w Tajlandii, należących do 122 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 9535 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału w Bangkoku. Działalność rozpoczęto w 1900 roku.

Świadkowie Jehowy na Tajwanie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy na Tajwanie.

Świadkowie Jehowy na Tajwanie – wspólnota religijna 10 498 głosicieli na Tajwanie, należących do 169 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 19 545 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Xinwu. Działalność rozpoczęto ok. 1920 roku.

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim – wspólnota religijna 349 głosicieli w Timorze Wschodnim, należących do 5 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 1002 osoby (2017)[1]. Działalność nadzoruje australijskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1975 roku.

Świadkowie Jehowy w Turcji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Turcji.

Świadkowie Jehowy w Turcji – wspólnota religijna 3030 głosicieli w Turcji, należących do 40 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 5431 osób (2017)[1]. Biuro Oddziału mieści się w Stambule. Działalność rozpoczęto w 1891 roku.

Świadkowie Jehowy w Turkmenistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Turkmenistanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Turkmenistanie. Pierwsze doniesienia o działalności w Aszchabadzie pochodzą z lat 80. XX wieku. 21 sierpnia 2008 roku Świadkowie Jehowy złożyli wniosek o zarejestrowanie wyznania, który do tej pory nie został rozpatrzony przez władze[77][78]. W kraju panuje zakaz działalności, a Świadkowie Jehowy padają ofiarami represji rządowych. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Kazachstanie[79][f].

  • Historia. W latach 80. XX wieku powstała pierwsza grupa głosicieli w Aszchabadzie[77]. W 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym Związku Radzieckim, jednak po uzyskaniu niepodległości przez Turkmenistan, co miało miejsce w dniu 27 października 1991 roku, Świadkowie Jehowy nie zostali zarejestrowani w tym kraju. Wkrótce po uniezależnieniu od Związku Radzieckiego władze zaczęły poważnie ograniczać wolność religijną tej grupy wyznaniowej[80].
W sierpniu 2006 roku 40 turkmeńskich delegatów uczestniczyło w kongresie międzynarodowym „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. 21 sierpnia 2008 roku turkmeńscy Świadkowie Jehowy złożyli wniosek o prawne zarejestrowanie działalności[81].
We wrześniu 2012 roku 10 Świadków Jehowy wniosło skargi do Komitet Praw Człowieka ONZ wobec skazania za odmowę służby wojskowej ze względu na sumienie, osadzenie w trudnych warunkach gdzie byli bici oraz poddawani poniżającemu traktowaniu. W roku 2013 kolejnych pięciu młodych Świadków Jehowy wniosło podobne skargi do KPC ONZ[82]. Według danych z 12 listopada 2013 roku 9 Świadków Jehowy zostało skazanych na kary od 12 do 24 miesięcy więzienia z powodu odmowy pełnienia służby wojskowej, a jednej osobie przedstawiono fałszywe zarzuty[83].
6 kwietnia 2014 roku 26 Świadków zostało zatrzymanych, w tym 13 bez przedstawienia powodu. Za prowadzenie działalności kaznodziejskiej 13 z nich zostało skazanych na karę grzywny. Według danych z 22 września 2014 roku ośmiu Świadków Jehowy było uwięzionych, sześciu z powodu odmowy pełnienia służby wojskowej, a dwóm osobom przedstawiono fałszywe zarzuty[84][81][85][86]. Odzyskali wolność 22 października 2014 roku na mocy prezydenckiej amnestii[87]. W więzieniu pozostawał jeszcze jeden Świadek Jehowy, który został skazany za odmowę służby wojskowej kilka tygodni przed amnestią[88][89]. W listopadzie 2014 roku za odmowę pełnienia służby wojskowej uwięzione były dwie osoby, które zostały zwolnione w lutym i marcu 2015 roku.
6 lutego 2015 roku, policja aresztowała czterech Świadków Jehowy za posiadanie literatury biblijnej. 14 marca 2015 roku w Türkmenabacie zatrzymano 38 osób, uczestniczących w zebraniu religijnym. Z tej grupy za prowadzenie nielegalnej działalności religijnej Sąd Rejonowy w Sardarapacie nałożył na 30 wysokie grzywny, a pozostałych osiem skazał na 15 dni więzienia, gdzie niektórzy byli bici i poddawani torturom. 19 maja 2015 roku 52-letni Bahram Hemdemow został skazany na 4 lata więzienia za działalność religijną (w tym za zorganizowanie spotkania religijnego w swoim domu) i został osadzony w obozie pracy w Seýdi[81][90][91]. Prezydencka amnestia z lutego 2016 roku nie objęła osadzonego Hemdemowa. 15 sierpnia 2016 roku adwokat Bahrama Hemdemowa złożył w jego imieniu skargę do Komitetu Praw Człowieka ONZ[92][93].
24 marca 2016 roku w Türkmenabacie policjanci zatrzymali grupę Świadków Jehowy – niektórzy z nich byli bici. Jedna osoba została uwięziona na 15 dni, a na siedem innych osób nałożono grzywny bez prawomocnego wyroku sądowego[94].
30 czerwca 2016 roku policjanci aresztowali w parku miejskim w Aszchabadzie Mansura Maszaripowa. 18 sierpnia 2016 roku za prowadzenie działalności religijnej został skazany na rok uwięzienia w kolonii karnej[95]. Prezydencka amnestia z 25 października 2016 roku nie objęła osadzonych Świadków Jehowy. Bahram Hemdemow i Mansur Maszaripow zostali osadzeni w obozie pracy LBK-12 w Seýdi[96]. W styczniu 2017 roku w raporcie działającego przy ONZ Komitetu Przeciwko Torturom zaapelowano do władz Turkmenistanu, by „zostały niezwłocznie wszczęte obiektywne śledztwa w sprawie (...) tortur, jakim w maju 2015 roku miał być poddawany przebywający w areszcie Bahram Hemdemow, Świadek Jehowy, [oraz] w sprawie aresztowania, dotkliwego pobicia i przymusowego umieszczenia w ośrodku leczenia uzależnień w lipcu 2014 roku Mansura Maszaripowa, Świadka Jehowy”[82]. 12 maja 2017 roku Mansur Maszaripow odzyskał wolność[97].
Komitet Praw Człowieka ONZ w czterech orzeczeniach uznał, że władze Turkmenistanu niesłusznie wydały wyroki skazujące za podyktowaną sumieniem odmowę pełnienia służby wojskowej oraz stwierdził, że trudne warunki uwięzienia naruszyły inne prawa gwarantowane przez Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (ICCPR). 10 ostatnich decyzji Komitetu obligują Turkmenistan do naprawienia szkód wynikłych z tych naruszeń[98]. Decyzje wydane przez KPC ONZ w latach 2015 i 2016 roku wskazywały rządowi konieczność zaprzestania skazywania osób odmawiających służby wojskowej ze względu na przekonania religijne oraz zastosowanie się do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (ICCPR)[82]. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na działalność tego wyznania oraz na oficjalne korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przełomie XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[40].
W styczniu 2018 roku po procesie sądowym Arsłan Begenjow i Kerwen Kakabajew zostali skazani na rok pozbawienia wolności za uchylanie się od służby wojskowej. Wcześniej obaj wystąpili o skierowanie do alternatywnej służby cywilnej lecz ich wnioski zostały odrzucone. Kabajew z tego samego został skazany po raz drugi (pierwszy raz w roku 2014 na dwa lata prac społecznych). Mimo zaleceń Komitetu Praw Człowieka ONZ Turkmenistan nie uznaje prawa do podyktowanej sumieniem odmowy służby wojskowej[99].

Świadkowie Jehowy w Uzbekistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Uzbekistanie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Uzbekistanie. Działalność rozpoczęto około 1920 roku. Do 2013 roku panował zakaz działalności i ostre prześladowania w całym kraju[100][101]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Kazachstanie[102][g].

  • Historia. Działalność rozpoczęto około roku 1920. Pod koniec lat 50. XX wieku z Syberii do wsi Majej przybyła pierwsza rodzina Świadków Jehowy[103]. W latach 60. XX wieku powstały zbory w Angren i Czyrczyku[104] oraz grupa w Taszkencie[103]. W roku 1968 w Angren działało 25 głosicieli. W styczniu 1969 roku 30 głosicieli z tego miasta zostało aresztowanych[103]. W Czyrczyku pod koniec lat 70. XX wieku działała podziemna drukarnia publikacji Świadków Jehowy[105]. Pod koniec lat 70. XX wieku powstały kolejne zbory, m.in. w miastach: Samarkanda, Fergana, Nawoi, Zarafshon, Uchquduq, Buchara, Kokand, Karszy i Taszkent[103]. W 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym Związku Radzieckim, jednak po uzyskaniu niepodległości przez Uzbekistan Świadkowie Jehowy nie zostali uznani prawnie. W roku 1993 w kongresie „Pouczani przez Boga” uczestniczyło ponad 1600 osób[103]. 17 grudnia 1994 władze zarejestrowały Lokalne Organizacje Religijne (LRO) Świadków Jehowy w Czyrczyku i Ferganie. W grudniu 1996 roku władze odrzuciły pierwszy wniosek Świadków o rejestrację zboru w Taszkencie. Na uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 1998 roku zgromadziło się ponad 6700 osób[103]. 1 maja 1998 roku rząd uchwalił prawo na mocy którego domagał się powtórnej rejestracji organizacji religijnych. W sierpniu 1999 roku ponownie zarejestrowano działalność Świadków Jehowy w Czyrczyku i Ferganie[104]. W latach 2002–2006 udokumentowano ponad 1100 wypadków zatrzymania, aresztowania, ukarania grzywną lub pobicia Świadków Jehowy. Do przeszło 800 takich incydentów doszło w czasie Wieczerzy Pańskiej w roku 2005 i 2006[106]. W 2006 roku władze celne skonfiskowały literaturę biblijną[107]. W sierpniu 2006 roku 59 uzbeckich delegatów było obecnych na kongresie międzynarodowym „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. 24 sierpnia 2006 roku władze unieważniły rejestrację (LRO) w Ferganie. W latach 2007–2009 dochodziło do kolejnych aresztowań[108][100]. 19 lutego 2009 roku po raz 16 został odrzucony wniosek o rejestracje zboru w Taszkencie[104], gdzie działalność kaznodziejską prowadzi ponad 1000 głosicieli[103]. W roku 2009 za działalność religijną skazano ogółem 50 Świadków Jehowy[109]. W 2013 roku rejestrowany był tylko zbór w Czyrczyku, a pozostałe zbory od roku 1996 czekają na takie decyzje. 2 marca 2013 roku uwolniono Abdubannoba Achmedowa, ostatniego spośród trzech uzbeckich Świadków uwięzionych za prowadzenie działalności religijnej[110]. W roku 2017 w Namangan, Nukus, Urgencz i innych miejscowościach dochodziło do aresztowań Świadków Jehowy i aktów przemocy dokonywanych przez funkcjonariuszy policji[111]. Świadkowie Jehowy kontynuują rozmowy z przedstawicielami władz w nadziei, że doprowadzą one do zarejestrowania zborów w całym Uzbekistanie, zwłaszcza w Taszkencie[112]. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przełomie XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[40]. W 2017 roku wydano w języku w uzbeckim Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament w tym przekładzie 2010 r.). Przekład Nowego Świata jest jednym z dwóch pierwszych przekładów Biblii w języku uzbeckim wydanych niemal w tym samym czasie[113].

Świadkowie Jehowy w Wietnamie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Wietnamie.

Świadkowie Jehowy w Wietnamie – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Wietnamie. Działalność rozpoczęto około 1935 roku. Obecnie panują tam ograniczenia działalności. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – wspólnota religijna Świadków Jehowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. W 1965 roku działalność zainicjowali obcokrajowcy, którzy przybyli do Abu Zabi oraz do prac na platformach wiertniczych. W latach 70. XX wieku do Abu Zabi przybyła rodzina współwyznawców z Indii, która kontynuowała krzewienie religii, głównie wśród obcokrajowców. W 1974 roku regularną działalność rozpoczęto w Dubaju, a 1977 w Szardży. Pod koniec lat 70. XX wieku liczba głosicieli wynosiła ponad 40 osób, w tym 12 w Abu Zabi, 25 w Dubaju i 10 w Szardży[114]. Obecnie ich działalność jest zakazana, a dokładna informacja o ilości członków nie jest podawana publicznie. Aktualnie działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności. Zebrania religijne prowadzone są potajemnie w mieszkaniach prywatnych. Wolność zgromadzania się i świadczenia dozwolona jest wyłącznie w społecznościach cudzoziemskich. Obecnie we wszystkich siedmiu emiratach działają grupy obcojęzyczne (angielsko-, filipińskojęzyczne oraz w kilku językach indyjskich).
Niektóre Sale Królestwa w Azji

Statystyki za 2017 rok[edytuj | edytuj kod]

Tabela pokazuje dane tylko z krajów i terytoriów azjatyckich, w których działalność Świadków Jehowy jest oficjalnie zalegalizowana lub panuje swoboda wyznania. Nie uwzględniono krajów, gdzie panuje całkowity zakaz lub poważne ograniczenie działalności: Afganistan, Arabia Saudyjska, Bahrajn, Bhutan, Brunei, Chiny, Irak, Iran, Jemen, Jordania, Katar, Korea Północna, Kuwejt, Laos, Liban, Malediwy, Oman, Rosja, Singapur, Syria, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Wietnam i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Według danych w tych krajach żyje przeszło 218 tysięcy Świadków Jehowy (2017).

Podział krajów i terytoriów według danych opublikowanych w Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017[1].

Kraj (terytorium) Ludność Głosiciele Zbory Obecni na Pamiątce
Armenia 2 986 500 10 974 134 21 874
Autonomia Palestyńska[h] 4 816 000 83 2 177
Azerbejdżan 9 810 000 1414 14 2865
Bangladesz 161 200 886 307 6 976
Cypr 885 600 2600 40 4709
Filipiny 103 320 222 210 914 3383 575 813
Gruzja 3 718 200 18 150 225 30 044
Hongkong 7 389 500 5452 63 9101
Indie 1 348 399 000 46 996 660 126 809
Indonezja 261 000 000 27 475 492 56 795
Izrael[i] 8 952 000 1707 30 3594
Japonia 127 974 958 213 473 3047 291 158
Kambodża 15 517 635 1120 14 2791
Kazachstan 18 054 014 17 639 260 30 112
Kirgistan 6 140 000 5235 71 10 067
Korea Południowa 51 753 820 100 245 1300 132 497
Makau 648 400 305 4 630
Malezja 31 500 000 5069 118 12 780
Mjanma 54 874 536 4296 79 8659
Mongolia 2 976 877 482 10 1275
Nepal 28 441 000 2506 40 7346
Pakistan 197 015 955 1109 19 3956
Sri Lanka 20 894 716 6165 114 14 570
Tajlandia 68 414 135 4868 122 9535
Tajwan 23 556 169 10 498 169 19 545
Timor Wschodni 1 242 616 349 5 1002
Turcja 79 815 000 3030 40 5431

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczby te obejmują większość spośród ogólnej liczby ponad 218 tys. głosicieli w krajach, w których obowiązuje zakaz lub ograniczenie działalności (pozostałe ok. 10 tys. żyje w islamskich krajach Afryki Północnej).
  2. Kongresy międzynarodowe w krajach Azji odbyły się na Filipinach (1955, 1963, 1969, 1978, 1985, 1990, 1993), na Cyprze (1963, 1973, 1978), Tajwanie (1969, 1978, 1985, 1990), w Hongkongu (1963, 1969, 1978, 1993), Indiach (1963, 1978), Indonezji (1963), Izraelu/Jordanii (1963), Japonii (1963, 1969, 1973, 1978, 2003), Korei Południowej (1969, 1973, 1978, 1998, 2009, 2014), Libanie (1963), Mjanmie (1963, 1969, 1978, 2009), Singapurze (1963), Tajlandii (1963, 1978, 1985, 1990) i Rosji (1992, 1993). Natomiast kongresy specjalne na Filipinach (2013), Tajwanie (2016), w Hongkongu (2012), Indonezji (2017), Izraelu (2012), Japonii (2013), Kazachstanie (2017), Mjanmie (2013) i Tajlandii (2015).
  3. Oprócz Iranu zbory i grupy perskojęzyczne działają również w Australii, Austrii, Belgii, Danii, Filipinach, Finlandii, Francji, Grecji, Gruzji, Gruzji, Niemczech, Norwegii, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Szwecji, Ukrainie, Węgrzech, Wielkiej Brytanii i we Świadkowie Jehowy we Włoszech.
  4. Oprócz Laosu zbory i grupy laotańskojęzyczne działają również w Tajlandii i w Świadkowie Jehowy w Stanach Zjednoczonych.
  5. Oprócz Tadżykistanu zbory i grupy tadżyckojęzyczne działają również w Rosji i w Stanach Zjednoczonych. W Tadżykistanie działają również zbory uzbeckojęzyczne.
  6. Oprócz Turkmenistanu grupy turkmeńskojęzyczne działają również w Turcji i na Ukrainie. W Turkmenistanie działają również zbory uzbeckojęzyczne.
  7. Oprócz Uzbekistanu zbory i grupy uzbeckojęzyczne działają również w Kazachstanie, Kirgistanie, Rosji (około 700 głosicieli), Stanach Zjednoczonych, Tadżykistanie, Turkmenistanie i na Ukrainie.
  8. Tymczasowa struktura administracyjna zarządzająca obszarem Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu Jordanu.
  9. Dane nie obejmują Autonomii Palestyńskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2017. jw.org.
  2. Rocznik Świadków Jehowy 1999. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1999, s. 50.
  3. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  4. Rocznik Świadków Jehowy 1972. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1972, s. 209–213. (ang.)
  5. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 469.
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2008, s. 60, 61.
  7. a b c d e f Watchtower: Sprawozdanie z Wielkiej Brytanii. tv.jw.org, 2016-02-29. [dostęp 2016-02-29].
  8. Rocznik Świadków Jehowy 1970. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1970, s. 206. (ang.)
  9. Radio New Zealand: News: National: Saudi man granted refugee status (ang.). radio.co.nz, 2010-04-17. [dostęp 2018-01-28].
  10. „Jeddah Monitor”, wyd. z 19.04.2010
  11. Elaph: السعودي المرتد حصل على اللجوء رغم تناقض أقواله (arab.). elaph.com, 2010-04-21. [dostęp 2018-01-28].
  12. Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1972–1980
  13. Rocznik Świadków Jehowy: 1953; 1955; 1970; 1971 (ang.)
  14. Saudi Arabia: Current information on the size and activities of the community of Jehovah's Witnesses and on the treatment of its members. Immigration and Refugee Board of Canada, maj 1996 (ang.)
  15. Konferencja Uniwersytetu Kairskiego. Przygotowanie Światowego Zgromadzenie Młodzieży Muzułmańskiej (arab.)
  16. Watchtower: Biuro Oddziału w Armenii. jw.org. [dostęp 2017-08-29].
  17. Missionary Atlas Project. Bahrain. worldmap.org.
  18. Rocznik Świadków Jehowy: 1962–1981. Towarzystwo Strażnica. (ang.)
  19. Rocznik Świadków Jehowy 1979. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1979, s. 23. (ang.)
  20. Rocznik Świadków Jehowy 1978. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1978, s. 24, 25. (ang.)
  21. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 512, 513.
  22. Watchtower: Świadkowie Jehowy na całym świecie. Bhutan. jw.org. [dostęp 2018-01-11].
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 178–187.
  24. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  25. Missionary Atlas Project. Brunei. worldmap.org.
  26. Rocznik Świadków Jehowy: 1973–1993. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. (ang.)
  27. Rocznik Świadków Jehowy: 1994–1996. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica.
  28. Watchtower: Biuro Oddziału w Grecji. jw.org. [dostęp 2015-08-19].
  29. Watchtower: Biuro Krajowe na Cyprze. jw.org. [dostęp 2015-08-19].
  30. Duchowe światło na Bliskim Wschodzie. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 25, 1 września 2001. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. 
  31. Fawaz Fahran. Civilized dialogue, 27.04.2009 (arab.)
  32. Informacja UNHCR o sytuacji nie muzułmanów w Iraku ss. 6, 8 (2007)
  33. Joseph Thomas „Baghdeeda” 25.04 1996
  34. Watchtower: Ataa Yaldiko: Czy naprawdę na to zasługuję?. tv.jw.org, 2015-08-03. [dostęp 2015-08-30].
  35. 1949 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1949, s. 179. (ang.)
  36. a b Wykorzystywaliśmy okazje, by głosić w odległych krajach. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22, 23, 1 marca 2005. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. 
  37. ‛Żyjemy już nie dla siebie’. „Przebudźcie się!”, s. 24, 25, 22 października 1998. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. 
  38. Ethiopia Branch Report (ang.). tv.jw.org, 2015-01. [dostęp 2015-12-17].
  39. „Pouczani przez Boga” — niezwykle radosne zgromadzenie w Etiopii. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22–24, 15 sierpnia 1994. Watchtower. 
  40. a b c d Building Kingdom Halls Advances True Worship (ang.). jw.org. [dostęp 2014-09-01].
  41. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Watchtower, 1995, s. 695.
  42. Watchtower: Ogólnoświatowa kampania Świadków Jehowy w odpowiedzi na groźbę zakazu w Rosji. jw.org, 2017-03-21. [dostęp 2017-03-22].
  43. Watchtower: Niezapomniany kongres. jw.org. [dostęp 2015-01-01].
  44. Zaznawają pokoju na ziemi. „Nasza Służba Królestwa”, s. 20–23, nr 13/1970. 
  45. Rocznik Świadków Jehowy 1970. Watchtower, 1970, s. 205. (ang.)
  46. Rocznik Świadków Jehowy 1980. Watchtower, 1980, s. 211, 225–230. (ang.)
  47. International Religious Freedom Report 2006
  48. Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka. Palestyna. jw.org.
  49. Watchtower: Publikacje w języku arabskim (Jordania). jw.org. [dostęp 2017-05-08].
  50. Rocznik Świadków Jehowy: 1956–1976. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. (ang.)
  51. Rocznik Świadków Jehowy 1988. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1988, s. 136–197. (ang.)
  52. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 418, 421–424, 455.
  53. Global Freemasonry in the balance of Islam – Jehovah's Witnesses in the balance Muhammad Harb, Abdul Sami Hrawi, Gabriel Farah wyd. Faculty of Theology in Cairo, (1407 AH / 1987) (ar)
  54. Biuro Oddziału w Tajlandii
  55. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 534, 535.
  56. a b 1991 Yearbook of Jehovah's Witnesses. New York: Watchtower, 1991, s. 186–252. (ang.)
  57. Missionary Atlas Projekt
  58. International Religious Freedom Report 2006
  59. a b Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 178–187.
  60. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  61. Świadkowie Jehowy. Historia żywej wiary. Część 2: Niech zajaśnieje światło (film), 2011, WTBTS
  62. Watchtower: Biuro Krajowe w Pakistanie. jw.org. [dostęp 2015-01-06].
  63. Watchtower: Sąd Najwyższy delegalizuje działalność Świadków Jehowy w Rosji. jw.org, 21 kwietnia 2017. [dostęp 2017-08-29].
  64. Watchtower: Rosyjski Sąd Najwyższy zatwierdza wcześniejszy wyrok przeciwko Świadkom Jehowy. jw.org, 18 lipca 2017. [dostęp 2017-08-29].
  65. Watchtower: Więzieni za wiarę – Rosja. jw.org, lipiec 2017. [dostęp 2017-08-29].
  66. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  67. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  68. a b A. Aртемьев: Свидетели Иеговы Казахстана и Средней Азии: историко-религиeведческий анализ. (ros.)
  69. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Watchtower, 2008, s. 20.
  70. Jehovas Zeugen in Deutschland: Pressmitteleilung, Nr 20/07 (niem.). jehovaszeugen.de, 2007-11-02. [dostęp 2015-11-19].
  71. a b F18News: Tajikistan: "It seems that reading the Bible together is now a criminal offence" (ang.). forum18.org, 2009-09-28. [dostęp 2015-11-14].
  72. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2009. Nowy Jork: Watchtower, 2009, s. 22.
  73. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2010. Nowy Jork: Watchtower, 2010, s. 22.
  74. Tajikistan (ang.). jw.media.org; kopia na web.archive.org, 2003–2011.
  75. Kimberly Winston: UN demands Tajikistan free detained Jehovah’s Witness (ang.). religionnews, 2017-10-26. [dostęp 2017-10-26].
  76. Watchtower: Więzieni za wiarę. Tadżykistan. jw.org, 2017-10-26. [dostęp 2018-02-14].
  77. a b Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka. Turkmenistan. jw.org. [dostęp 2015-10-27].
  78. Turkmenistan (ang.). jw.media.org; kopia na web.archive.org, 2001–2012.
  79. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  80. Watchtower: Turkmenistan — podstawowe informacje. jw.org. [dostęp 2015-12-05].
  81. a b c Watchtower: Więzieni za wiarę. Turkmenistan. jw.org, 2017-10-26. [dostęp 2017-10-26].
  82. a b c Watchtower: Czy Turkmenistan zastosuje się do zaleceń Komitetu Praw Człowieka ONZ?. jw.org, 4 lipca 2017. [dostęp 2017-07-12].
  83. Watchtower: Nie zapominaj o uwięzionych. jw.org, 2013-11-18. [dostęp 2013-12-24].
  84. Watchtower: Matka czteroletniego dziecka zwolniona z więzienia w Turkmenistanie. jw.org, 2014-09-22. [dostęp 2014-09-25].
  85. Watchtower: Świadkowie Jehowy więzieni za wiarę — wykaz terytorialny. jw.org, 2014-08-26. [dostęp 2014-08-26].
  86. Watchtower: Turkmenistan niesłusznie skazuje na więzienie matkę czteroletniego dziecka. jw.org, 2014-08-27. [dostęp 2014-09-01].
  87. Watchtower: Turkmenistan. Informacje podstawowe. jw.org, październik 2015. [dostęp 2015-11-03].
  88. Watchtower: Turkmenistan uwalnia Świadków Jehowy więzionych za wiarę. jw.org, 2014-11-13. [dostęp 2014-12-08].
  89. Watchtower: Freedom in Turkmenistan (ang.). tv.jw.org. [dostęp 2014-11-28].
  90. Watchtower: Władze Turkmenistanu skazują Bahrama Hemdemowa na cztery lata więzienia za działalność religijną. jw.org, 2015-11-24. [dostęp 2015-12-03].
  91. Watchtower: Rok niesprawiedliwego pozbawienia wolności w Turkmenistanie. jw.org, 2016-02-15. [dostęp 2016-02-26].
  92. Watchtower: Czy Bahram Hemdemow zostanie objęty następną amnestią?. jw.org, 2016-10-24. [dostęp 2016-11-01].
  93. Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 38.
  94. Watchtower: Policja w Türkmenabacie atakuje uczestników uroczystości upamiętniającej śmierć Chrystusa. jw.org, 2016-05-03. [dostęp 2016-05-04].
  95. Watchtower: Mansur Maszaripow skazany przez turkmeńskie władze na uwięzienie na podstawie fałszywych zarzutów. jw.org, 2016-09-14. [dostęp 2016-09-23].
  96. Watchtower: Amnestia nie objęła Świadków Jehowy uwięzionych w Turkmenistanie. jw.org, 2016-11-10. [dostęp 2016-11-15].
  97. Watchtower: Mansur Maszaripow zwolniony z więzienia w Turkmenistanie. jw.org, 2017-05-16. [dostęp 2017-05-16].
  98. Watchtower: Turkmenistan zobligowany do zadośćuczynienia za naruszenie praw człowieka. jw.org, 2016-03-17. [dostęp 2016-03-18].
  99. Watchtower: Turkmenistan ignoruje prawo do wolności sumienia. jw.org, 2018-03-28. [dostęp 2018-04-04].
  100. a b Rocznik Świadków Jehowy 2010. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica.
  101. Uzbekistan (ang.). jw.media.org; kopia na web.archive.org, 2002–2012.
  102. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  103. a b c d e f g A. Aртемьев: Свидетели Иеговы Казахстана и Средней Азии: историко-религиeведческий анализ. (ros.)
  104. a b c Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka – Uzbekistan. jw.org. [dostęp 2015-11-03].
  105. Rocznik Świadków Jehowy 2004. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica.
  106. Rocznik Świadków Jehowy 2007. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica.
  107. Jehovas Zeugen in Deutschland: Pressmitteleilung, Nr 51/09 (niem.). jehovaszeugen.de, 2009-11-26. [dostęp 2015-11-19].
  108. Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica.
  109. Jehovas Zeugen in Deutschland: Pressmitteleilung, Nr 1/10 (niem.). jehovaszeugen.de, 2010-01-04. [dostęp 2015-11-19].
  110. Watchtower: Szansa na poprawę sytuacji Świadków Jehowy w Uzbekistanie. jw.org, 2014-04-07. [dostęp 2014-06-30].
  111. Watchtower: UZBEKISTAN: Torture and impunity for torturers continues (ang.). forum18.org, 2017-10-12. [dostęp 2017-10-18].
  112. Watchtower: Uzbekistan – podstawowe informacje. jw.org. [dostęp 2015-11-03].
  113. Watchtower: Cвидетели Иеговы издали полную Библию на узбекском языке (ros.). jw-russia.org, 2017-11-03. [dostęp 2017-11-03].
  114. Rocznik Świadków Jehowy: 1969–1981. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]