Świadkowie Jehowy w krajach Azji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mapa polityczna Azji
Działalność wyznania jest zakazana lub znacznie ograniczona w 33 krajach świata – w większości z nich na kontynencie azjatyckim – (kolor czerwony). Działalność w nich prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności.

Świadkowie Jehowy w krajach Azji – artykuł zawiera listę społeczności wyznaniowych w krajach Azji, należących do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Większe społeczności zostały opisane w osobnych hasłach. Świadków Jehowy w Azji jest (z Rosją) ok. 920 tys. głosicieli (natomiast bez Rosji – ok. 714 tys.) (2018)[a][1].

Na tym kontynencie liczba Świadków Jehowy w stosunku do liczby mieszkańców jest najmniejsza, (wyjątkiem jest Gruzja ok. 0,5% mieszkańców i Armenia ok. 0,37%). Najwięcej głosicieli zamieszkuje Japonię (ok. 213 tys.), Filipiny (ok. 217 tys.), Rosję (ok. 170 tys. z częścią europejską w 2016 r.), Koreę Południową (ok. 100 tys.), Indie (ok. 48 tys.), Indonezję (ok. 28 tys.) i Gruzję (ok. 18 tys.)[1].

Działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana głównie w krajach islamskich (Afganistan, Arabia Saudyjska, Bahrajn, Brunei, Irak, Iran, Jemen, Jordania, Katar, Kuwejt, Liban, Malediwy, Oman, Syria, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan i Zjednoczone Emiraty Arabskie), w krajach komunistycznych (Chiny, Korea Północna, Laos i Wietnam), a także w Bhutanie, Singapurze i od 2017 roku także w Rosji.

Biura Oddziału mieszczą się w 19 krajach azjatyckich, natomiast wielkie drukarnie Towarzystwa Strażnica w Japonii, Indiach i Korei Południowej. Dotychczas kongresy międzynarodowe odbyły się w 15 krajach kontynentu[b].

Spis treści

Historia Świadków Jehowy na terenie Azji[edytuj | edytuj kod]

Historia tego wyznania w Azji sięga roku 1883, kiedy to w chińskim Yantai, udostępniano publikacje religijne. W następnym roku działalność kaznodziejska objęła również takie kraje jak Japonia, Korea, Syjam i ówczesne Indie. W kolejnych latach Turcję, ówczesną Palestynę, Cejlon i obecny Jemen. Wszystkie te kraje odwiedził również Charles Taze Russell. W roku 1891 działalność zapoczątkowano na terytorium Kazachstanu. Na początku XX wieku objęto nią Filipiny, Malezję, Pakistan i Birmę, a w latach 20. XX wieku Afganistan, Cypr, Liban, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan i Syrię. W latach 30. XX wieku rozpoczęto działalność w Indonezji, Singapurze, Wietnamie Pakistan Wschodni, Kambodży i Kirgistanie. Pod koniec lat 40. XX wieku w Iranie i Omanie. W latach 50. XX wieku działalnością objęto również Syberię, do której łagrów wywieziono w ramach Operacji Północ około 10 tysięcy Świadków Jehowy z zachodnich republik ZSRR. W tamtych latach działalność zapoczątkowano w pozostałych krajach półwyspu Arabskiego, a także w Iraku i Laosie. W latach 60. i 70. XX wieku regularną działalnością objęto m.in. Brunei, Gruzję, Armenię, Azerbejdżan i Nepal. W drugiej połowie lat 90. XX wieku Świadkowie Jehowy pojawili się w Mongolii. W każdym kraju tego kontynentu Świadkowie Jehowy prowadzą działalność kaznodziejską[2].

Świadkowie Jehowy w poszczególnych krajach azjatyckich[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Afganistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Afganistanie – społeczność wyznaniowa w Afganistanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których jest ona ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[3].

  • Historia. Działalność rozpoczęli w 1926 roku współwyznawcy z Indii. W 1957 roku przybyli do Kabulu współwyznawcy ze Stanów Zjednoczonych, m.in. Philip Zimmerman. W 1960 roku w stolicy powstał zbór. Rok później przybyli misjonarze Szkoły Gilead. W 1962 roku w Kabulu przemawiał Milton Henschel, dokąd przeniósł się wówczas Werner Schwarze oraz niejaki Muecke z Niemiec. W 1971 roku grupa afgańskich Świadków Jehowy uczestniczyła w kongresieImię Boże” w pakistańskim Lahaur[4][5]. W 1974 roku zanotowano liczbę 12 głosicieli, a w 1979 roku zostało ich siedmiu, gdyż większość zagranicznych głosicieli opuściła kraj. Ostatnie opublikowane sprawozdanie z działalności w Afganistanie zamieszczono w 1981 roku; głosiciele należeli wówczas do jednego zboru. Od 1982 roku zaprzestano publikowania oficjalnych danych i informacji o losach Świadków Jehowy z tego kraju. W 2007 roku dwóch Afgańczyków zaznajomiło się z naukami tego wyznania na Słowacji, po czym wyjechało, by kontynuować poznawanie tej religii w swojej ojczyźnie[6]. Publikacje Świadków Jehowy wydawane są w językach paszto i perskim (dari), używanych przez Afgańczyków[c].

Świadkowie Jehowy w Arabii Saudyjskiej[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Arabii Saudyjskiej – społeczność wyznaniowa w Arabii Saudyjskiej, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których jest ona ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność rozpoczęło w 1952 roku dwóch Świadków Jehowy z Libanu w mieście Dżudda, a potem jeszcze inni obcokrajowcy, m.in. z Bliskiego Wschodu i z Afryki, przebywający w tym kraju. W roku 1954 z przyczyn zawodowych do Arabii Saudyjskiej przeniósł się pewien głosiciel ze Stanów Zjednoczonych, który na kongresie „Społeczeństwo Nowego Świata” w Londynie został ochrzczony. Liczba głosicieli oscylowała pomiędzy 2 a 30. Wielu z nich było obecnych na kongresach w innych krajach[8]. Część osób, które zaznajomiły się z tą religią w Arabii Saudyjskiej, działała później w innych krajach (m.in. w Stanach Zjednoczonych). Według Radia New Zealand w 2009 roku członkowi tego wyznania, który był w tym kraju torturowany, udało się uciec za granicę, unikając w ten sposób kary śmierci. Obecnie nawet zagraniczni Świadkowie Jehowy, odwiedzający ten kraj nie mają prawa zgromadzać się razem i modlić. Obowiązuje zakaz posiadania Biblii. Działalność prowadzona jest potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Większość z wyznawców to obcokrajowcy[9][10][11][12][13][14][15].

Świadkowie Jehowy w Armenii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Armenii.

Świadkowie Jehowy w Armenii – społeczność wyznaniowa w Armenii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 10 977 głosicieli, należących do 134 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 21 843 osoby (2018)[1]. Biuro Oddziału mieści się w Erywaniu[16]. Regularną działalność w tym kraju rozpoczęto w 1975 roku.

Świadkowie Jehowy w Azerbejdżanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Azerbejdżanie – społeczność wyznaniowa w Azerbejdżanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 1430 głosicieli, należących do 14 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 2874 osoby (2018)[1]. Działalność nadzoruje gruzińskie Biuro Oddziału. Działalność kaznodziejską w Azerbejdżanie rozpoczęto w 1960 roku.

Świadkowie Jehowy w Bahrajnie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Bahrajnie – społeczność wyznaniowa w Bahrajnie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność rozpoczęli w 1961 roku obcokrajowcy. Pod koniec lat 60. XX wieku przybyła tu współwyznawczyni z Wielkiej Brytanii, która propagowała to wyznanie nieoficjalnie, głównie wśród obcokrajowców. Według danych Missionary Atlas Project w Bahrajnie istnieją dwa zbory, składające się z około 30 członków. Według szacunków wzrost ich liczebności następuje o ok. 9% rocznie[17][18].

Świadkowie Jehowy w Bangladeszu[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Bangladeszu – społeczność wyznaniowa w Bangladeszu, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 303 głosicieli, należących do 6 zborów (w miastach Dhaka, Ćottogram, Khulna i Meherpur). Na uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 839 osób (2018)[1]. Działalność nadzoruje japońskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w roku 1932.

Świadkowie Jehowy w Bhutanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Bhutanie – społeczność wyznaniowa w Bhutanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy w Brunei[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Brunei – społeczność wyznaniowa w Brunei, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje malezyjskie Biuro Oddziału[24].

  • Historia. Działalność rozpoczęto w 1972 roku. W 1987 roku było 8 głosicieli, w 1994 – 20, a rok później założono pierwszy zbór, składający się z 29 głosicieli, w tym też roku na Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 64 osoby. Wspólnota religijna działa od 1995 roku nieoficjalnie. Działalność misyjna i kaznodziejska jest w tym kraju zabroniona. Miejscowi głosiciele prowadzą ją potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Rząd nie pozwala na przyjazd pracowników chrześcijańskich; zabronione jest też posiadanie Biblii i publikacji chrześcijańskich. Według danych Missionary Atlas Project w Brunei istnieje zbór, składający się z około 45 członków[25][26][27].

Świadkowie Jehowy w Chinach[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Chinach.

Świadkowie Jehowy w Chinach – społeczność wyznaniowa w Chinach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca około kilkuset głosicieli. W Chinach działalność jest oficjalnie ograniczona i jest prowadzona nieoficjalnie. Legalnie działają społeczności Świadków Jehowy w Hongkongu – 5571 głosicieli, należących do 63 zborów i w Makau – 346 głosicieli w 5 zborach (2018)[1]. Działalność rozpoczęto w 1883 roku. Sprawozdanie z działalności w Chinach dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy na Cyprze[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy na Cyprze.

Świadkowie Jehowy na Cyprze – społeczność wyznaniowa na Cyprze, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty wyznaniowej Świadków Jehowy, licząca 2659 głosicieli należących do 43 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 4674 osoby (2018)[1]. Działalność miejscowych głosicieli koordynuje greckie Biuro Oddziału[28]. Biuro Krajowe znajduje się w Dali[29]. Działalność rozpoczęto w 1922 roku.

Świadkowie Jehowy na Filipinach[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Filipinach – społeczność wyznaniowa na Filipinach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 217 220 głosicieli należących do 3419 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 601 325 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Manili. Działalność rozpoczęto w 1908 roku.

Świadkowie Jehowy w Gruzji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Gruzji.

Świadkowie Jehowy w Gruzji – społeczność wyznaniowa w Gruzji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 18 173 głosicieli, należących do 219 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 31 930 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Tbilisi. Działalność rozpoczęto w 1953 roku.

Świadkowie Jehowy w Hongkongu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Hongkongu.

Świadkowie Jehowy w Hongkongu – społeczność wyznaniowa w Hongkongu, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 5571 głosicieli, należących do 63 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 9880 osób (2087)[1]. Mieści się tam również Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1912 roku.

Świadkowie Jehowy w Indiach[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Indiach.
Fotodramę stworzenia
rozpoczęto wyświetlać
w 1916 w Indiach,
w 1917 na Cejlonie,
a w 1920 w Palestynie

Świadkowie Jehowy w Indiach – społeczność wyznaniowa w Indiach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 48 615 głosicieli, należących do 684 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 136 916 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału mieści się w Bangalore. Działalność rozpoczęto tu w 1905 roku.

Świadkowie Jehowy w Indonezji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Indonezji.

Świadkowie Jehowy w Indonezji – społeczność wyznaniowa w Indonezji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 28 283 głosicieli, należących do 492 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 58 658 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Dżakarcie. Działalność rozpoczęto w latach 30. XX wieku.

Świadkowie Jehowy w Iraku[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Iraku – społeczność wyznaniowa w Iraku, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. W 1952 roku do Bagdadu przybyło dwóch Świadków Jehowy z Syrii. Rok później w tym mieście działało też dwóch misjonarzy Szkoły Gilead. W 1954 roku było 5 głosicieli, w następnym roku – 7. W połowie lat 50. XX wieku miejscowych wyznawców odwiedził Najib Salem z Libanu. Razem z ok. 20 głosicielami w tym kraju, prowadził działalność kaznodziejską od domu do domu[30]. W 1974 roku było ich 44. W 1980 większość zagranicznych głosicieli zmuszona została przez władze do opuszczenia Iraku, pozostało wówczas tylko 7 miejscowych głosicieli. UNHCR zakłada, że miejscowi Świadkowie Jehowy mają ograniczenia z powodu wzrostu zagrożenia bezpieczeństwa, szczególnie w południowej i środkowej części kraju w prowadzonej przez nich działalności kaznodziejskiej, która podlega karze[31][32]. Według niezależnych irackich źródeł obecnie grupa głosicieli oscyluje wokół liczby 100–150 osób, które z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności, spotykają się na zebraniach religijnych w domach prywatnych. Na początku lat 90. XX wieku współwyznawcy z Japonii i z Libanu, nadzorujący ich działalność w tym kraju – skierowali do rządu irackiego prośbę o przywrócenie praw ich wyznaniu, wniosek ten został jednak odrzucony[33]. Po upadku dyktatury pojawiły się nowe aktywne grupy – szczególnie na południu i zachodzie kraju. Niektórzy głosiciele z innych rejonów z uwagi na prześladowania wyemigrowali do sąsiedniej Jordanii. Wielu Irakijczyków zostało Świadkami Jehowy poza granicami Iraku[34]. Działalność prowadzona jest potajemnie. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, również w dialekcie irackim. W dialekcie tym dostępny jest także oficjalny serwis internetowy – jw.org[35][d].

Świadkowie Jehowy w Iranie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Iranie – społeczność wyznaniowa w Iranie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z ich działalności dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. W lutym 1948 roku, pewien pionier rozpoczął działalność kaznodziejską w Abadanie. W tym samym roku została wydana pierwsza publikacja Świadków Jehowy w język perskim[36]. W roku 1949 przybyli pierwsi misjonarze, absolwenci Szkoły Gilead. W 1956 roku w Teheranie działało 2 pionierów. Od 1980 roku głosiciele działają nieoficjalnie, po delegalizacji przez ówczesne władze. W 1959 roku powstał 18-osobowy zbór. W 1960 roku ich liczba wynosiła 24, a w 1971 roku – 30 osób. W 1975 roku w celach zawodowych przyjechało na dwa lata do Teheranu filipińskie małżeństwo – Ricardo i Aerea Mendoza Malicsi. W stolicy działała wówczas mała grupa głosicieli 13 narodowości. W tym okresie kilka filipińskich i koreańskich rodzin zostało Świadkami Jehowy[37]. Liczba Świadków Jehowy w 1977 roku wynosiła 61 głosicieli. W tym też roku przybyli do Iranu misjonarze Szkoły Gilead – Jack i Linda Johanssonowie. W stolicy zorganizowali nowe Biuro Oddziału. W lipcu 1980 roku władze zmusiły wszystkich misjonarzy do opuszczenia kraju. Rząd irański oficjalnie uznał działalność tego wyznania za rozwiązaną[38]. Pozostało wówczas w kraju 38 głosicieli. Obecnie w Iranie działają nieoficjalnie miejscowi Świadkowie Jehowy. Działalność prowadzona jest potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Z uwagi na bezpieczeństwo głosicieli, nie publikuje się obecnie oficjalnych, szczegółowych danych na temat ich liczebności[e].

Świadkowie Jehowy w Izraelu (wraz z Autonomią Palestyńską)[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Izraelu – społeczność wyznaniowa w Izraelu (wraz z Autonomią Palestyńską), należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 1876 głosicieli, należących do 33 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 4326 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Tel Awiwie. Działalność na tym terenie rozpoczęto w drugiej dekadzie XX wieku.

Świadkowie Jehowy w Japonii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Japonii.

Świadkowie Jehowy w Japonii – społeczność wyznaniowa w Japonii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 212 802 głosicieli, należących do 3025 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 294 296 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Ebinie. Działalność rozpoczęto w 1911 roku.

Świadkowie Jehowy w Jemenie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Jemenie – społeczność wyznaniowa w Jemenie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność koordynuje etiopskie Biuro Oddziału[39].

  • Historia. W 1912 roku w Adenie przemawiał Charles Taze Russell. W 1952 roku w tym mieście dwóch przyjezdnych wyznawców rozpoczęło regularne krzewienie tej religii. W 1964 roku liczba głosicieli wzrosła do 10 osób. Na początku lat 70. XX wieku sudańska współwyznawczyni osiedliła się w Jemenie i kontynuowała pracę ewangelizacyjną. Wkrótce dołączyło do niej pięciu głosicieli, przybyłych z innych krajów. W 1986 roku na Wieczerzy Pańskiej zebrało się 15 osób. Pod koniec lat 80. XX wieku przyjechało tu kilku afrykańskich współwyznawców. Delegacja Świadków Jehowy z tego kraju, była obecna w dniach 13-15 stycznia 1994 roku, na międzynarodowym kongresiePouczani przez Boga” w Addis Abebie w Etiopii[40]. Większość głosicieli to cudzoziemcy. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przeł. XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[41].

Świadkowie Jehowy w Jordanii[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Jordanii – społeczność wyznaniowa w Jordanii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca kilkuset głosicieli. Od końca lat 80. XX wieku ich działalność w tym kraju jest zdelegalizowana i prowadzona jest nieoficjalnie, chociaż władze pozwalają na zgromadzanie się we własnych Salach Królestwa. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których działalność tego wyznania jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. Działalność rozpoczęto w 1891 roku, gdy Charles Taze Russell przebywał z wizytą na terenie Palestyny. W 1909 i 1910 roku przemawiał w Jerozolimie. W 1948 roku w granicach kraju pozostało 30 głosicieli. W 1951 roku połączono zbory w dwa, w których było 25 głosicieli. W roku 1951 i w 1952 wodach rzeki Jordan odbył się chrzest nowych wyznawców. Na przełomie 1951 i 1952 roku Jordanię odwiedził Nathan Homer Knorr. W roku 1952 w ramach akcji „niesienia pomocy materialnej potrzebującym braciom w kraju zrujnowanym przez wojnę”, Świadkowie Jehowy w Jordanii otrzymali taką pomoc, w postaci paczek z żywnością, odzieżą i obuwiem od współwyznawców z innych krajów. W 1953 roku w trzech zborach działało 109 głosicieli. Przybyli pierwsi misjonarze Szkoły Gilead. W marcu 1955 roku dwie pionierki specjalne rozpoczęły działalność w Ammanie. Na początku 1957 roku duchowieństwo chrześcijańskie w Jordanii, wezwało rząd do zakazania ich działalności i obłożenia zakazem publikacji Świadków Jehowy. Domy Świadków Jehowy zostało przeszukane, a ich literatura została skonfiskowana. Za jej posiadanie Farah Bakhit został skazany na rok pozbawienia wolności, został też wydalony ze swojego stanowiska w urzędzie pocztowym. W ciągu kilku lat aresztowano większość głosicieli. Niektórzy zostali zwolnieni po przesłuchaniu, inni w areszcie przebywali kilka miesięcy. W 1959 roku podczas rozprawy w Sądzie Najwyższym Jordanii, przedstawiono dowody wykazujące, że Świadkowie Jehowy nie są syjonistami, ani też izraelskimi szpiegami. W tym samym roku o brutalnym prześladowaniu jordańskich wyznawców z powodu ich neutralności informowały publikacje Świadków Jehowy, a z całego świata nadeszło tysiące listów do rządu i króla Jordanii, z prośbą o ich zaprzestanie[42][43]. W 1960 roku król Husajn I wyznaczył trzyosobową komisję do zbadania sprawy Świadków Jehowy. Komitet podjął śledztwo, przedłożył też raport dla rządu. W marcu 1960 roku dekret rządowy uznał Świadków Jehowy za wspólnotę religijną w Jordanii, mającą prawo do praktykowania swojej religii. Zakaz został zniesiony. Sale Królestwa zostały ponownie otwarte. W marcu 1961 roku małżeństwo Nussrallah, jako dwoje amerykańskich misjonarzy, przeniosło się do Ramallah, a w marcu następnego roku przenieśli się do Ammanu. W lutym 1962 roku kraj odwiedził Milton Henschel. We wrześniu 1962 roku w stolicy otworzono Biuro Oddziału. W 1963 roku kraj gościł delegatów kongresu międzynarodowego pod hasłem „Wiecznotrwała dobra nowina[44]. W roku 1963 rząd, po kolejnym wezwaniu duchowieństwa chrześcijańskiego, nałożył zakaz na publikacje Świadków Jehowy, a 27 października 1964 roku rząd nałożył ograniczenia na całą działalność tego wyznania. Zamknięto Biuro Oddziału i Sale Królestwa. Zaczęto spotykać się w domach prywatnych. Nadzór nad działalnością w tym kraju przejęło libańskie Biuro Oddziału w Bejrucie. Misjonarze pozostali w Jordanii do zimy 1965 roku, kiedy to zmuszeni byli opuścić kraj. Pomimo usilnych starań, nie udało się odzyskać legalizacji działalności. W 1968 roku ze względu na kolejne przesunięcie granic, liczba głosicieli w kraju wynosiła 19 osób w zborze w Ammanie, a zbory w Ramallah i w Bajt Dżala znalazły się na terenie Izraela[45]. W 1969 roku czterech pionierów specjalnych na rok przeniosło się z Libanu do Jordanii. W 1986 roku ostatnie oficjalne opublikowane sprawozdanie stwierdzało, że w Jordanii działało około 98 głosicieli w dwóch zborach. W 2006 roku pomimo usilnych starań rząd nadal nie przyznał im pełnej legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na oficjalne korzystanie z Sal Królestwa[46][47][48][49]. Świadkowie Jehowy wydają publikacje w języku arabskim, a niektóre filmy również w dialekcie jordańskim[50]. W tym dialekcie dostępny jest także oficjalny serwis internetowy – jw.org[51].

Świadkowie Jehowy w Kambodży[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Kambodży.

Świadkowie Jehowy w Kambodży – społeczność wyznaniowa w Kambodży, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 1156 głosicieli należących do 16 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 3023 osoby (2018)[1]. Działalność rozpoczęto w latach 30. XX wieku.

Świadkowie Jehowy w Katarze[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Katarze – społeczność wyznaniowa w Katarze, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność we wrześniu 1955 roku rozpoczęło dwóch Świadków Jehowy z Jordanii, a kontynuowali ją przyjezdni Świadkowie Jehowy z innych krajów. Głosiciele zgromadzają się na zebraniach religijnych w domach i mieszkaniach prywatnych z zachowaniem środków ostrożności[52].

Świadkowie Jehowy w Kazachstanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Kazachstanie – społeczność wyznaniowa w Kazachstanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 17 507 głosicieli, należących do 261 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 30 809 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Issyk, koło Ałmaty. Działalność rozpoczęto w 1891 roku.

Świadkowie Jehowy w Kirgistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Kirgistanie – społeczność wyznaniowa w Kirgistanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 5420 głosicieli, należących do 83 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 10 321 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Biszkeku. Działalność rozpoczęto około 1930 roku.

Świadkowie Jehowy w Korei Południowej[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Korei Południowej – społeczność wyznaniowa w Korei Południowej, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 101 246 głosicieli, należących do 1278 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 135 489 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Kongdo. Działalność rozpoczęto w 1912 roku.

Świadkowie Jehowy w Korei Północnej[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Korei Północnej – społeczność wyznaniowa w Korei Północnej, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Miejscowi głosiciele działalność prowadzą nieoficjalnie, z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie jest ona ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. Działalność na terenach Korei zainicjowali w 1912 roku zagraniczni współwyznawcy. W 1933 roku w okolicy Pjongjang policja aresztowała działających tam głosicieli. Urzędnicy z Pjongjangu zniszczyli wówczas ogromne ilości publikacji wyznania. Oprócz Pjongjangu zbór działał również w Sariwŏn[53]. Działalność objęła wiele miejscowości północnej części Półwyspu Koreańskiego, a wielu z jej mieszkańców została członkami tego wyznania. Podczas okupacji japońskiej dziesiątki takich osób trafiły do więzienia za odmowę wzięcia udziału w wojnie. Po zakończeniu II wojny światowej zostali uwolnieni i zaczęli się razem spotykać na zebraniach religijnych. Większość z nich jednak wyjechała na południe, gdzie w zborze w Seulu cieszyli się większą wolnością wyznania. Wkrótce na terytorium komunistycznej Korei pozostała nieliczna grupa wyznawców[54][55].

Świadkowie Jehowy w Kuwejcie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Kuwejcie – społeczność wyznaniowa w Kuwejcie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana[56]. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność zainicjował w 1952 roku, przebywający tam libański Świadek Jehowy. W 1959 założono zbór liczący 16 głosicieli. W 1980 roku działało 29 głosicieli. Aktualnie działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności. Zebrania religijne prowadzone są potajemnie w mieszkaniach prywatnych.

Świadkowie Jehowy w Laosie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Laosie – społeczność wyznaniowa w Laosie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność wyznania jest ograniczona prawnie, nadzór nad nią sprawuje Biuro Oddziału w Tajlandii[57]. Sprawozdanie z Laosu jest dołączane do ogólnego z 33 krajów, gdzie działalność religijna Świadków Jehowy jest ograniczona prawnie lub zakazana.

  • Historia. W grudniu 1958 roku do Wientianu przyjechało dwóch misjonarzy, absolwentów Szkoły Gilead, którzy rozpoczęli działalność kaznodziejską[58][59]. Wkrótce zanotowano liczbę 5 głosicieli. Czterech kolejnych misjonarzy przybyło do Laosu w marcu 1959 roku, a sześciu w grudniu 1960 roku. W Savannakhét założono dom misjonarski. W 1962 roku działało 11 głosicieli. Począwszy od 1964 roku przydzielano doświadczonych pionierów z Filipin do pomocy działającym w Laosie misjonarzom. W kwietniu 1965 roku Ricardo Malisci (z Filipin), będąc kierownikiem sekcji ratowniczej na międzynarodowym lotnisku w Wientianie, wraz z żoną przez 3 lata współpracował z grupą 24 miejscowych Świadków Jehowy[37]. W roku 1967 dołączyli do tej grupy kolejni misjonarze. W kongresie „Imię Boże” w roku 1971 uczestniczyło 75 osób[59]. W 1973 roku zanotowano liczbę 54 głosicieli. W roku 1975 funkcjonowały dwa zbory – w stolicy oraz w Savannakhét. W roku 1995 w Laosie działało około 300 głosicieli[60]. Od 1976 roku w Laosie kilkuset głosicieli prowadzi działalność nieoficjalnie, pomimo licznych prób ponownego zalegalizowania wyznania[61]. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na oficjalne korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przełomie XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[41][f].

Świadkowie Jehowy w Libanie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Libanie.

Świadkowie Jehowy w Libanie – społeczność wyznaniowa w Libanie (najliczniejsza na Bliskim Wschodzie), należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadkowie Jehowy, licząca 3684 głosicieli należących do 57 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 6458 osób (2016)[62]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje włoskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1921 roku.

Świadkowie Jehowy w Makau[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Makau.

Świadkowie Jehowy w Makau – społeczność wyznaniowa w Makau, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 346 głosicieli należących do 5 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 765 osób (2018)[1]. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Hongkongu. Działalność rozpoczęto w 1961 roku.

Świadkowie Jehowy na Malediwach[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy na Malediwach – społeczność wyznaniowa na Malediwach, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Sri Lance[63].

  • Historia. Działalność zainicjowali pod koniec lat 70. XX wieku obcokrajowcy, a kontynuowali ją przyjezdni współwyznawcy z innych krajów, głównie w stolicy kraju. W 1998 roku wydalono kilku cudzoziemców podejrzanych o działalność kaznodziejską, a niektórych miejscowych wyznawców aresztowano. Działalność misjonarska jest w tym kraju zabroniona. Obywatele Malediwów, którzy wyznają religię inną niż islam tracą obywatelstwo i muszą nawet liczyć się torturami. Kilka razy w ciągu ostatniej dekady wydalono ich z kraju. Działalność prowadzona jest potajemnie. Zebrania religijne odbywają się w mieszkaniach prywatnych z zachowaniem nadzwyczajnych środków ostrożności. Zabroniony jest przywóz na teren kraju przedmiotów, związanych z religiami innymi niż islam, w tym Biblii. W ograniczony sposób działalność kaznodziejską nieoficjalnie prowadzą zagraniczni pracownicy sektora turystycznego jak i sami turyści, czyniąc to głównie wśród zagranicznych mieszkańców kraju oraz turystów, przede wszystkim wśród chrześcijan.

Świadkowie Jehowy w Malezji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Malezji.

Świadkowie Jehowy w Malezji – społeczność wyznaniowa w Malezji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 5350 głosicieli, należących do 118 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 13 584 osoby (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Malakce. Działalność rozpoczęto w 1912 roku.

Świadkowie Jehowy w Mjanmie (Birmie)[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Mjanmie.

Świadkowie Jehowy w Mjanmie – społeczność wyznaniowa w Mjanmie (Birmie), należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 4499 głosicieli, należących do 82 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 9585 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Rangunie. Działalność rozpoczęto w 1914 roku.

Świadkowie Jehowy w Mongolii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Mongolii.

Świadkowie Jehowy w Mongolii – społeczność wyznaniowa w Mongolii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 459 głosicieli, należących do 9 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 1269 osób (2018)[1]. Działalność nadzoruje japońskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1996 roku.

Świadkowie Jehowy w Nepalu[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Nepalu.

Świadkowie Jehowy w Nepalu – społeczność wyznaniowa w Nepalu, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 2629 głosicieli, należących do 41 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 8097 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Katmandu. Działalność rozpoczęto w 1970 roku.

Świadkowie Jehowy w Omanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Omanie – społeczność wyznaniowa w Omanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. Działalność zainicjowali pod koniec lat 40. XX wieku misjonarze Szkoły Gilead[64], potem kontynuowali ją w latach 70. XX wieku obcokrajowcy, przyjezdni współwyznawcy z innych krajów. W połowie lat 80. XX wieku do ich grona dołączyła grupa zainteresowanych, głównie z Indii. Aktualnie działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności. Zebrania religijne prowadzone są potajemnie w mieszkaniach prywatnych. Tylko cudzoziemcy mogą praktykować swoje wyznanie, działalność kaznodziejską prowadzą więc głównie wśród cudzoziemców. Z powodu prawa państwowego większość miejscowych Świadków Jehowy musiała opuścić kraj. Wiadomo o jednej istniejącej ok. 20 osobowej grupie wyznawców, którzy tu pozostali.

Świadkowie Jehowy w Pakistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Pakistanie – społeczność wyznaniowa w Pakistanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 1140 głosicieli, należących do 20 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 3622 osoby (2018)[1]. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[65]. Działalność rozpoczęto w 1905 roku.

Świadkowie Jehowy w Rosji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Rosji.

Świadkowie Jehowy w Rosji – społeczność wyznaniowa w Rosji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 171 828 głosicieli należących do 2315 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrały się 293 933 osoby (2016)[62]. Obecnie sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. 20 kwietnia 2017 roku, po kilkunastu latach stopniowego ograniczania działalności Świadków Jehowy, rosyjski Sąd Najwyższy zdelegalizował Centrum Administracyjne Świadków Jehowy w Rosji oraz uznał wszystkie prawnie zarejestrowane lokalne organizacje religijne (LRO), którymi posługują się Świadkowie Jehowy za organizacje „ekstremistyczne”[66]. Wyrok ten został podtrzymany przez Sąd Najwyższy 17 lipca 2017 roku, co w praktyce oznacza zakaz działalności na terenie Rosji[67]. Po wydaniu wyroku o delegalizacji lokalnych organizacji religijnych Świadkowie Jehowy w Rosji zbierają się jako grupy osób czytających Biblię, które łączą podobne przekonania[68]. Do roku 2017 Biuro Oddziału znajdowało się w Sołniecznoje. Działalność w azjatyckiej części kraju rozpoczęto pod koniec XIX wieku.

Świadkowie Jehowy w Singapurze[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Singapurze – społeczność wyznaniowa w Singapurze, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność rozpoczęto w 1912 roku. Obecnie panuje tam zakaz działalności i ostre prześladowania wyznawców. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje malezyjskie Biuro Oddziału[69].

Świadkowie Jehowy w Sri Lance[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Sri Lance.

Świadkowie Jehowy w Sri Lance – społeczność wyznaniowa w Sri Lance, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 6482 głosicieli, należących do 115 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 15 656 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Wattala. Działalność rozpoczęto w 1910 roku.

Świadkowie Jehowy w Syrii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Syrii.

Świadkowie Jehowy w Syrii – społeczność wyznaniowa w Syrii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność rozpoczęto w 1925 roku. Obecnie panuje tam zakaz działalności i ostre prześladowania wyznawców. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy w Tadżykistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Tadżykistanie – społeczność wyznaniowa w Tadżykistanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność kaznodziejską rozpoczęto w latach 70. Od 2007 roku w Tadżykistanie obowiązuje zakaz działalności i represje władz wobec Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Kazachstanie[70][g].

  • Historia. Działalność na terenie Tadżykistanu zapoczątkowano w latach 70. XX wieku. W roku 1975 w Duszanbe mieszkało 15–20 głosicieli, poza tym kilkuosobowe grupy Świadków Jehowy działały w miastach: Tursunzoda i Chodżent. Osoby zainteresowane pojawiły się w miejscowościach Faizabad, Wahdat i w wiosce Czeptura. Nieoficjalną działalność prowadzono w języku rosyjskim. Władze obserwowały miejsca zebrań oraz zbierały informacje o nadzorujących działalność ale nie przeprowadzały aresztowań. Na początku lat. 90 chrzest przyjęło kilka osób pochodzenia tadżyckiego. W tym czasie stołeczny zbór liczył 60 głosicieli[71]. W 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym Związku Radzieckim, a w 1994 roku zarejestrowano Religijne Stowarzyszenie Świadków Jehowy w Tadżykistanie (ponownie zarejestrowane 15 stycznia 1997 roku). W 1997 roku w stolicy powstała pierwsza Sala Królestwa. W 1999 roku działalność prowadziło 250 głosicieli w jednym zborze. W 2000 roku powstały dwa kolejne zbory, a w 2004 – czwarty zbór. W 2005 roku działało w Tadżykistanie 522 głosicieli w pięciu zborach. Kongresy odbywały się w stołecznym Tadżyckim Teatrze Opery i Baletu, w których uczestniczyło ponad 800 osób[71]. W 2006 roku pięćdziesięcioro tadżyckich delegatów (z 544 głosicieli należących do 7 zborów w tym kraju) wzięło udział w kongresie międzynarodowym „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. 11 października 2007 roku Ministerstwo Kultury wprowadziło zakaz działalności i wydało nakaz wydalenia dwóch znajdujących się w kraju misjonarzy. Nastąpił 14% wzrost liczby głosicieli[72][73]. 29 września 2008 sąd w Duszanbe oddalił wniosek Świadków Jehowy, o uchylenie decyzji Ministerstwa Kultury o zdelegalizowaniu tego związku wyznaniowego. 12 lutego 2009 kolejne odwołanie także zostało oddalone. W tym samym roku władze wszczęły sprawę karną przeciwko 17 głosicielom w Chodżent[74][75]. 30 grudnia 2009 roku odwołano się do Sądu Najwyższego Tadżykistanu o przywrócenie rejestracji prawnej[74][76]. Świadkowie Jehowy nie są zatrudniani w sektorze publicznym, a nawet są z niego zwalniani[77]. 5 października 2017 roku Grupa Robocza ONZ ds. Bezprawnych Zatrzymań wezwała władzę Tadżykistanu do natychmiastowego uwolnienia 18-letniego Świadka Jehowy, który 22 kwietnia 2017 roku został aresztowany za odmowę służby wojskowej (opinia nr 43/2017). 13 października 2017 roku sąd wojskowy w Duszanbe skazał go na sześć miesięcy pozbawienia wolności. Daniil Islamow wystąpił z wnioskiem o skierowanie do alternatywnej służby cywilnej, która jednak nie została mu przydzielona[78][79]. Ponieważ Izba Wojskowa Sądu Najwyższego odrzuciła kasację opuścił więzienie 13 kwietnia 2018 roku po odbyciu pełnego wyroku[80]. 12 marca 2019 roku Sogdyjski Sąd Okręgowy podtrzymuje decyzję Sądu Miejskiego w Chodżencie z dnia 28 lutego 2019 roku o umieszczeniu Szamila Chakimowa w areszcie śledczym na dwa miesiące. Jest jednym z 18 Świadków Jehowy w Chodżencie i okolicznych miejscowościach północnego Tadżykistanu, których na przełomie stycznia i lutego 2019 roku przesłuchiwali funkcjonariusze Wydziału do spraw Przestępczości Zorganizowanej[81].

Świadkowie Jehowy w Tajlandii[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Tajlandii.

Świadkowie Jehowy w Tajlandii – społeczność wyznaniowa w Tajlandii, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 5170 głosicieli, należących do 125 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 10 347 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału w Bangkoku. Działalność rozpoczęto w 1900 roku.

Świadkowie Jehowy na Tajwanie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy na Tajwanie.

Świadkowie Jehowy na Tajwanie – społeczność wyznaniowa na Tajwanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 10 839 głosicieli, należących do 181 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 20 626 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału znajduje się w Xinwu. Działalność rozpoczęto ok. 1920 roku.

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Timorze Wschodnim – społeczność wyznaniowa w Timorze Wschodnim, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 366 głosicieli, należących do 5 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 845 osób (2018)[1]. Działalność nadzoruje australijskie Biuro Oddziału. Działalność rozpoczęto w 1975 roku.

Świadkowie Jehowy w Turcji[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Turcji.

Świadkowie Jehowy w Turcji – społeczność wyznaniowa w Turcji, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy, licząca 3506 głosicieli, należących do 47 zborów. Na dorocznej uroczystości Wieczerzy Pańskiej (Pamiątce) zebrało się 6275 osób (2018)[1]. Biuro Oddziału mieści się w Stambule. Działalność rozpoczęto w 1891 roku.

Świadkowie Jehowy w Turkmenistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Turkmenistanie – społeczność wyznaniowa w Turkmenistanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Pierwsze doniesienia o działalności w Aszchabadzie pochodzą z lat 80. XX wieku. 21 sierpnia 2008 roku Świadkowie Jehowy złożyli wniosek o zarejestrowanie wyznania, który do tej pory nie został rozpatrzony przez władze[82][83]. W kraju panuje zakaz działalności, a Świadkowie Jehowy padają ofiarami represji rządowych. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, w których ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Kazachstanie[84][h].

  • Historia. W latach 80. XX wieku powstała pierwsza grupa głosicieli w Aszchabadzie[82]. W 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym Związku Radzieckim, jednak po uzyskaniu niepodległości przez Turkmenistan, co miało miejsce w dniu 27 października 1991 roku, Świadkowie Jehowy w tym kraju nie zostali zarejestrowani. Wkrótce po uniezależnieniu od Związku Radzieckiego władze zaczęły poważnie ograniczać wolność religijną tej społeczności wyznaniowej[85].
W sierpniu 2006 roku 40 turkmeńskich delegatów uczestniczyło w kongresie międzynarodowym „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. 21 sierpnia 2008 roku turkmeńscy Świadkowie Jehowy złożyli wniosek o prawne zarejestrowanie działalności[86].
We wrześniu 2012 roku 10 Świadków Jehowy wniosło skargi do Komitet Praw Człowieka ONZ wobec skazania za odmowę służby wojskowej ze względu na sumienie, osadzenie w trudnych warunkach gdzie byli bici oraz poddawani poniżającemu traktowaniu. W roku 2013 kolejnych pięciu młodych Świadków Jehowy wniosło podobne skargi do KPC ONZ[87]. Według danych z 12 listopada 2013 roku 9 Świadków Jehowy zostało skazanych na kary od 12 do 24 miesięcy więzienia z powodu odmowy pełnienia służby wojskowej, a jednej osobie przedstawiono fałszywe zarzuty[88].
6 kwietnia 2014 roku 26 Świadków zostało zatrzymanych, w tym 13 bez przedstawienia powodu. Za prowadzenie działalności kaznodziejskiej 13 z nich zostało skazanych na karę grzywny. Według danych z 22 września 2014 roku ośmiu Świadków Jehowy było uwięzionych, sześciu z powodu odmowy pełnienia służby wojskowej, a dwóm osobom przedstawiono fałszywe zarzuty[89][86][90][91]. Odzyskali wolność 22 października 2014 roku na mocy prezydenckiej amnestii[92]. W więzieniu pozostawał jeszcze jeden Świadek Jehowy, który został skazany za odmowę służby wojskowej kilka tygodni przed amnestią[93][94]. W listopadzie 2014 roku za odmowę pełnienia służby wojskowej uwięzione były dwie osoby, które zostały zwolnione w lutym i marcu 2015 roku.
6 lutego 2015 roku, policja aresztowała czterech Świadków Jehowy za posiadanie literatury biblijnej. 14 marca 2015 roku w Türkmenabacie zatrzymano 38 osób, uczestniczących w zebraniu religijnym. Z tej grupy za prowadzenie nielegalnej działalności religijnej Sąd Rejonowy w Sardarapacie nałożył na 30 wysokie grzywny, a pozostałych osiem skazał na 15 dni więzienia, gdzie niektórzy byli bici i poddawani torturom. 19 maja 2015 roku 52-letni Bahram Hemdemow został skazany na 4 lata więzienia za działalność religijną (w tym za zorganizowanie spotkania religijnego w swoim domu) i został osadzony w obozie pracy w Seýdi[86][95][96]. Prezydencka amnestia z lutego 2016 roku nie objęła osadzonego Hemdemowa. 15 sierpnia 2016 roku adwokat Bahrama Hemdemowa złożył w jego imieniu skargę do Komitetu Praw Człowieka ONZ[97][98].
24 marca 2016 roku w Türkmenabacie policjanci zatrzymali grupę Świadków Jehowy – niektórzy z nich byli bici. Jedna osoba została uwięziona na 15 dni, a na siedem innych osób nałożono grzywny bez prawomocnego wyroku sądowego[99].
30 czerwca 2016 roku policjanci aresztowali w parku miejskim w Aszchabadzie Mansura Maszaripowa. 18 sierpnia 2016 roku za prowadzenie działalności religijnej został skazany na rok uwięzienia w kolonii karnej[100]. Prezydencka amnestia z 25 października 2016 roku nie objęła osadzonych Świadków Jehowy. Bahram Hemdemow i Mansur Maszaripow zostali osadzeni w obozie pracy LBK-12 w Seýdi[101]. W styczniu 2017 roku w raporcie działającego przy ONZ Komitetu Przeciwko Torturom zaapelowano do władz Turkmenistanu, by „zostały niezwłocznie wszczęte obiektywne śledztwa w sprawie (...) tortur, jakim w maju 2015 roku miał być poddawany przebywający w areszcie Bahram Hemdemow, Świadek Jehowy, [oraz] w sprawie aresztowania, dotkliwego pobicia i przymusowego umieszczenia w ośrodku leczenia uzależnień w lipcu 2014 roku Mansura Maszaripowa, Świadka Jehowy”[87]. 12 maja 2017 roku Mansur Maszaripow odzyskał wolność[102].
Komitet Praw Człowieka ONZ w czterech orzeczeniach uznał, że władze Turkmenistanu niesłusznie wydały wyroki skazujące za podyktowaną sumieniem odmowę pełnienia służby wojskowej oraz stwierdził, że trudne warunki uwięzienia naruszyły inne prawa gwarantowane przez Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (ICCPR). 10 ostatnich decyzji Komitetu obligują Turkmenistan do naprawienia szkód wynikłych z tych naruszeń[103]. Decyzje wydane przez KPC ONZ w latach 2015 i 2016 roku wskazywały rządowi konieczność zaprzestania skazywania osób odmawiających służby wojskowej ze względu na przekonania religijne oraz zastosowanie się do Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (ICCPR)[87]. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na działalność tego wyznania oraz na oficjalne korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przełomie XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[41].
W styczniu 2018 roku po procesie sądowym Arsłan Begenjow i Kerwen Kakabajew zostali skazani na rok pozbawienia wolności za uchylanie się od służby wojskowej. Wcześniej obaj wystąpili o skierowanie do alternatywnej służby cywilnej lecz ich wnioski zostały odrzucone. Kakabajew z tego samego powodu został skazany po raz drugi (pierwszy raz w roku 2014 na dwa lata prac społecznych). Mimo zaleceń Komitetu Praw Człowieka ONZ Turkmenistan nie uznaje prawa do podyktowanej sumieniem odmowy służby wojskowej[104].
W czerwcu i lipcu 2018 roku uwięziono czterech Świadków Jehowy, którzy odmówili odbycia służby wojskowej. Ichlosbek Rozmetow, Weniamin Gendżijew i Maksat Dżumadurdijew zostali skazani na rok, a Mekan Annajew na dwa lata pozbawienia wolności. Natomiast w sierpniu 2018 roku Sochbet Agamyradow, Rusłan Artymuradow, Serdar Atajew i Isa Sajajew, zostali skazani na rok więzienia za podyktowaną sumieniem odmowę służby wojskowej, a w listopadzie na taką samą karę został Gurbangilicz Muhammetgulijew. Tym samym liczba uwięzionych Świadków Jehowy w tym kraju wzrosła do 12. 17 grudnia 2018 roku Arsłan Begenjow został wypuszczony na wolność. 19 grudnia 2018 roku Eziz Atabajew skazany na dwa lata więzienia za podyktowaną sumieniem odmowę służby wojskowej.
7 stycznia 2019 roku Azamatjan Narkulijew został skazany na rok więzienia za podyktowaną sumieniem odmowę służby wojskowej. 29 stycznia 2019 roku Kerwen Kakabajew wyszedł na wolność po odsiedzeniu rocznego wyroku. 13 lutego 2019 roku Bahram Hemdemow został zwolniony po odbyciu całego wyroku. Łącznie w marcu 2019 roku pozbawionych wolności było 11 Świadków Jehowy[105].

Świadkowie Jehowy w Uzbekistanie[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Uzbekistanie – społeczność wyznaniowa w Uzbekistanie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność rozpoczęto pod koniec lat 50. XX wieku. Do 2013 roku panował zakaz działalności i ostre prześladowania w całym kraju[106][107]. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje Biuro Oddziału w Kazachstanie[108][i].

  • Historia. Pod koniec lat 50. XX wieku z Syberii do wsi Majej przybyła pierwsza rodzina Świadków Jehowy[109]. W latach 60. XX wieku powstały zbory w Angren i Czyrczyku[110] oraz grupa w Taszkencie[109]. W roku 1968 w Angren działało 25 głosicieli. W styczniu 1969 roku 30 głosicieli z tego miasta zostało aresztowanych[109]. W Czyrczyku pod koniec lat 70. XX wieku działała podziemna drukarnia publikacji Świadków Jehowy[111]. Pod koniec lat 70. XX wieku powstały kolejne zbory, m.in. w miastach: Samarkanda, Fergana, Nawoi, Zarafshon, Uchquduq, Buchara, Kokand, Karszy i Taszkent[109]. W 1991 roku Świadkowie Jehowy zostali prawnie zarejestrowani w całym Związku Radzieckim, jednak po uzyskaniu niepodległości przez Uzbekistan Świadkowie Jehowy nie zostali uznani prawnie. W roku 1993 w kongresie „Pouczani przez Boga” uczestniczyło ponad 1600 osób[109]. 17 grudnia 1994 władze zarejestrowały Lokalne Organizacje Religijne (LRO) Świadków Jehowy w Czyrczyku i Ferganie. W grudniu 1996 roku władze odrzuciły pierwszy wniosek Świadków o rejestrację zboru w Taszkencie. Na uroczystości Wieczerzy Pańskiej w 1998 roku zgromadziło się ponad 6700 osób[109]. 1 maja 1998 roku rząd uchwalił prawo na mocy którego domagał się powtórnej rejestracji organizacji religijnych. W sierpniu 1999 roku ponownie zarejestrowano działalność Świadków Jehowy w Czyrczyku i Ferganie[110]. W latach 2002–2006 udokumentowano ponad 1100 wypadków zatrzymania, aresztowania, ukarania grzywną lub pobicia Świadków Jehowy. Do przeszło 800 takich incydentów doszło w czasie Wieczerzy Pańskiej w roku 2005 i 2006[112]. W 2006 roku władze celne skonfiskowały literaturę biblijną[113]. W sierpniu 2006 roku 59 uzbeckich delegatów było obecnych na kongresie międzynarodowym „Wyzwolenie jest blisko!” w Chorzowie. 24 sierpnia 2006 roku władze unieważniły rejestrację (LRO) w Ferganie. W latach 2007–2009 dochodziło do kolejnych aresztowań[114][106]. 19 lutego 2009 roku po raz 16 został odrzucony wniosek o rejestracje zboru w Taszkencie[110], gdzie działalność kaznodziejską prowadzi ponad 1000 głosicieli[109]. W roku 2009 za działalność religijną skazano ogółem 50 Świadków Jehowy[115]. W 2013 roku rejestrowany był tylko zbór w Czyrczyku, a pozostałe zbory od roku 1996 czekają na takie decyzje. 2 marca 2013 roku uwolniono Abdubannoba Achmedowa, ostatniego spośród trzech uzbeckich Świadków uwięzionych za prowadzenie działalności religijnej[116]. W roku 2017 w Namangan, Nukus, Urgencz i innych miejscowościach dochodziło do aresztowań Świadków Jehowy i aktów przemocy dokonywanych przez funkcjonariuszy policji[117]. Świadkowie Jehowy kontynuują rozmowy z przedstawicielami władz w nadziei, że doprowadzą one do zarejestrowania zborów w całym Uzbekistanie, zwłaszcza w Taszkencie[118]. Rząd nie przyznał im legalizacji, ale w ograniczonym zakresie pozwala na istnienie tego wyznania oraz na korzystanie z Sal Królestwa, które zostały wybudowane na przełomie XX/XXI wieku w ramach programu ich budowy w krajach uboższych[41]. W 2017 roku wydano w języku uzbeckim kompletne Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata (Nowy Testament w tym przekładzie wydano w 2010 roku). Przekład Nowego Świata jest jednym z dwóch pierwszych przekładów Biblii w języku uzbeckim wydanych niemal w tym samym czasie[119]. Od marca do września 2018 roku Sąd Najwyższy Uzbekistanu i Sąd Administracyjny Karakałpacji (autonomicznej republiki wchodzącej w skład Uzbekistanu) wydały orzeczenia na korzyść Świadków Jehowy w sprawach związanych z wolnością wyznania. Sąd Najwyższy uchylił cztery wyroki sądów niższej instancji, a Sąd Administracyjny uchylił piąty wyrok, co potwierdziło prawo do posiadania publikacji biblijnych[120]. 19 kwietnia 2019 roku w całym Uzbekistanie pierwszy raz od lat jawnie obchodzono uroczystość Pamiątkę śmierci Jezusa Chrystusa. Okolicznościowy wykład w Sali Królestwa w Czyrczyku przedstawił Mark Sanderson z Ciała Kierowniczego[121].

Świadkowie Jehowy w Wietnamie[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Świadkowie Jehowy w Wietnamie.

Świadkowie Jehowy w Wietnamie – społeczność wyznaniowa w Wietnamie, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Działalność rozpoczęto około 1935 roku. Obecnie panują tam ograniczenia działalności. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana.

Świadkowie Jehowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich[edytuj | edytuj kod]

Świadkowie Jehowy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich – społeczność wyznaniowa w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, należąca do ogólnoświatowej wspólnoty Świadków Jehowy. Sprawozdanie z działalności w tym kraju dołączane jest do ogólnego z 33 krajów, gdzie ich działalność jest ograniczona prawnie lub zakazana. Działalność nadzoruje brytyjskie Biuro Oddziału[7].

  • Historia. W 1965 roku działalność zainicjowali obcokrajowcy, którzy przybyli do Abu Zabi oraz do prac na platformach wiertniczych. W latach 70. XX wieku do Abu Zabi przybyła rodzina współwyznawców z Indii, która kontynuowała głoszenie religii, głównie wśród obcokrajowców. W 1974 roku regularną działalność rozpoczęto w Dubaju, a 1977 w Szardży. Pod koniec lat 70. XX wieku liczba głosicieli wynosiła ponad 40 osób, w tym 12 w Abu Zabi, 25 w Dubaju i 10 w Szardży[122]. Obecnie ich działalność jest zakazana, a dokładna informacja o ilości członków nie jest podawana publicznie. Aktualnie działalność prowadzona jest nieoficjalnie z zachowaniem środków ostrożności. Zebrania religijne prowadzone są potajemnie w mieszkaniach prywatnych. Wolność zgromadzania się i świadczenia dozwolona jest wyłącznie w społecznościach cudzoziemskich. Obecnie we wszystkich siedmiu emiratach działają grupy obcojęzyczne (angielsko-, filipińskojęzyczne oraz w kilku językach indyjskich).
Niektóre Sale Królestwa w Azji

Statystyki za 2018 rok[edytuj | edytuj kod]

Tabela pokazuje dane tylko z krajów i terytoriów azjatyckich, w których działalność Świadków Jehowy jest oficjalnie zalegalizowana lub panuje swoboda wyznania. Nie uwzględniono krajów, gdzie panuje całkowity zakaz lub poważne ograniczenie działalności: Afganistan, Arabia Saudyjska, Bahrajn, Bhutan, Brunei, Chiny, Irak, Iran, Jemen, Jordania, Katar, Korea Północna, Kuwejt, Laos, Liban, Malediwy, Oman, Rosja, Singapur, Syria, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Wietnam i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Według danych w tych krajach żyje przeszło 218 tysięcy Świadków Jehowy (2017).

Podział krajów i terytoriów według danych opublikowanych w Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018[1].

Kraj (terytorium) Ludność Głosiciele Zbory Obecni na Pamiątce
Armenia 2986500 10977 134 21843
Autonomia Palestyńska[j] 4780000 68 2 147
Azerbejdżan 9898085 1430 14 2874
Bangladesz 166368149 303 6 939
Cypr 885600 2659 43 4674
Filipiny 105097329 217220 3419 601325
Gruzja 3729600 18173 219 31930
Hongkong 7448900 5571 63 9880
Indie 1354051854 48615 684 136916
Indonezja 268459957 28283 492 58658
Izrael[k] 9055123 1808 31 4179
Japonia 127185332 212802 3025 294296
Kambodża 16245729 1156 16 3023
Kazachstan 18533849 17507 261 30809
Kirgistan 6256700 5420 83 10321
Korea Południowa 51635256 101246 1278 135489
Makau 658900 346 5 765
Malezja 32000000 5350 118 13584
Mjanma 53866417 4499 82 9585
Mongolia 3121772 459 9 1275
Nepal 28441000 2629 41 8097
Pakistan 197015955 1140 20 3622
Sri Lanka 20967913 6482 115 15656
Tajlandia 68414135 5170 125 10347
Tajwan 23570000 10839 181 20626
Timor Wschodni 1324094 366 5 845
Turcja 80810525 3506 47 6275

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Liczby te obejmują większość spośród ogólnej liczby ponad 223 tys. głosicieli w krajach, w których obowiązuje zakaz lub ograniczenie działalności (pozostałe ok. 10 tys. żyje w islamskich krajach Afryki Północnej).
  2. Kongresy międzynarodowe w krajach Azji odbyły się na Filipinach (1955, 1963, 1969, 1978, 1985, 1990, 1993), na Cyprze (1963, 1973, 1978), Tajwanie (1969, 1978, 1985, 1990), w Hongkongu (1963, 1969, 1978, 1993), Indiach (1963, 1978), Indonezji (1963), Izraelu/Jordanii (1963), Japonii (1963, 1969, 1973, 1978, 2003), Korei Południowej (1969, 1973, 1978, 1998, 2009, 2014), Libanie (1963), Mjanmie (1963, 1969, 1978, 2009), Singapurze (1963), Tajlandii (1963, 1978, 1985, 1990) i Rosji (1992, 1993). Natomiast kongresy specjalne na Filipinach (2013), Tajwanie (2016), w Hongkongu (2012), Indonezji (2017), Izraelu (2012), Japonii (2013), Kazachstanie (2017), Mjanmie (2013), Sri Lance (2018) i Tajlandii (2015).
  3. Grupy posługujące się językiem paszto działają również we Francji i w Stanach Zjednoczonych.
  4. Grupa kurdyjskojęzyczna (sorani) działa we Francji, a grupa asyryjskojęzyczna w Holandii.
  5. Oprócz Iranu zbory i grupy perskojęzyczne działają również w Australii, Austrii, Belgii, Danii, Filipinach, Finlandii, Francji, Grecji, Gruzji, Gruzji, Niemczech, Norwegii, Stanach Zjednoczonych, Szwajcarii, Szwecji, Ukrainie, Węgrzech, Wielkiej Brytanii i we Włoszech.
  6. Oprócz Laosu zbory i grupy laotańskojęzyczne działają również we Francji, w Tajlandii i w Stanach Zjednoczonych.
  7. Oprócz Tadżykistanu zbory i grupy tadżyckojęzyczne działają również w Kazachstanie, Rosji i w Stanach Zjednoczonych. W Tadżykistanie działają również zbory uzbeckojęzyczne.
  8. Oprócz Turkmenistanu grupy turkmeńskojęzyczne działają również w Turcji i na Ukrainie. W Turkmenistanie działają również zbory uzbeckojęzyczne.
  9. Oprócz Uzbekistanu zbory i grupy uzbeckojęzyczne działają również w Kazachstanie, Kirgistanie, Rosji (około 700 głosicieli), Stanach Zjednoczonych, Tadżykistanie, Turcji, Turkmenistanie i na Ukrainie.
  10. Tymczasowa struktura administracyjna zarządzająca obszarem Strefy Gazy i Zachodniego Brzegu Jordanu.
  11. Dane nie obejmują Autonomii Palestyńskiej.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad Watchtower: Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie w roku służbowym 2018. jw.org.
  2. Rocznik Świadków Jehowy 1999. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1999, s. 50.
  3. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  4. Rocznik Świadków Jehowy 1972. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1972, s. 209–213. (ang.)
  5. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 469.
  6. Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2008, s. 60, 61.
  7. a b c d e f Watchtower: Sprawozdanie z Wielkiej Brytanii. tv.jw.org, 2016-02-29. [dostęp 2016-02-29].
  8. Rocznik Świadków Jehowy 1970. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1970, s. 206. (ang.)
  9. Radio New Zealand: News: National: Saudi man granted refugee status (ang.). radio.co.nz, 2010-04-17. [dostęp 2018-01-28].
  10. „Jeddah Monitor”, wyd. z 19.04.2010
  11. Elaph: السعودي المرتد حصل على اللجوء رغم تناقض أقواله (arab.). elaph.com, 2010-04-21. [dostęp 2018-01-28].
  12. Sprawozdanie z działalności Świadków Jehowy na całym świecie. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, 1972–1980
  13. Rocznik Świadków Jehowy: 1953; 1955; 1970; 1971 (ang.)
  14. Saudi Arabia: Current information on the size and activities of the community of Jehovah's Witnesses and on the treatment of its members. Immigration and Refugee Board of Canada, maj 1996 (ang.)
  15. Konferencja Uniwersytetu Kairskiego. Przygotowanie Światowego Zgromadzenie Młodzieży Muzułmańskiej (arab.)
  16. Watchtower: Biuro Oddziału w Armenii. jw.org. [dostęp 2017-08-29].
  17. Missionary Atlas Project. Bahrain. worldmap.org.
  18. Rocznik Świadków Jehowy: 1962–1981. Towarzystwo Strażnica. (ang.)
  19. Rocznik Świadków Jehowy 1979. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1979, s. 23. (ang.)
  20. Rocznik Świadków Jehowy 1978. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1978, s. 24, 25. (ang.)
  21. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 512, 513.
  22. Watchtower: Świadkowie Jehowy na całym świecie. Bhutan. jw.org. [dostęp 2018-01-11].
  23. Rocznik Świadków Jehowy 2016. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 2015, s. 178–187.
  24. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  25. Missionary Atlas Project. Brunei. worldmap.org.
  26. Rocznik Świadków Jehowy: 1973–1993. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. (ang.)
  27. Rocznik Świadków Jehowy: 1994–1996. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica.
  28. Watchtower: Biuro Oddziału w Grecji. jw.org. [dostęp 2015-08-19].
  29. Watchtower: Biuro Krajowe na Cyprze. jw.org. [dostęp 2015-08-19].
  30. Duchowe światło na Bliskim Wschodzie. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 25, 1 września 2001. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. 
  31. Fawaz Fahran. Civilized dialogue, 27.04.2009 (arab.)
  32. Background Information on the Situation of Non-Muslim Religious Minorities in Iraq (October 2005) (ang.). UNHCR. s. 6, 8.
  33. Joseph Thomas „Baghdeeda” 25.04 1996
  34. Watchtower: Ataa Yaldiko: Czy naprawdę na to zasługuję?. tv.jw.org, 2015-08-03. [dostęp 2015-08-30].
  35. Watchtower: JW.org (arabski [Irak)] (arab.). jw.org. [dostęp 2018-11-12].
  36. 1949 Yearbook of Jehovah's Witnesses. Watchtower, 1949, s. 179. (ang.)
  37. a b Wykorzystywaliśmy okazje, by głosić w odległych krajach. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22, 23, 1 marca 2005. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. 
  38. ‛Żyjemy już nie dla siebie’. „Przebudźcie się!”, s. 24, 25, 22 października 1998. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. 
  39. Ethiopia Branch Report (ang.). tv.jw.org, 2015-01. [dostęp 2015-12-17].
  40. „Pouczani przez Boga” — niezwykle radosne zgromadzenie w Etiopii. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 22–24, 15 sierpnia 1994. Watchtower. 
  41. a b c d Building Kingdom Halls Advances True Worship (ang.). jw.org. [dostęp 2014-09-01].
  42. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Watchtower, 1995, s. 695.
  43. Watchtower: Ogólnoświatowa kampania Świadków Jehowy w odpowiedzi na groźbę zakazu w Rosji. jw.org, 2017-03-21. [dostęp 2017-03-22].
  44. Watchtower: Niezapomniany kongres. jw.org. [dostęp 2015-01-01].
  45. Zaznawają pokoju na ziemi. „Nasza Służba Królestwa”, s. 20–23, nr 13/1970. 
  46. Rocznik Świadków Jehowy 1970. Watchtower, 1970, s. 205. (ang.)
  47. Rocznik Świadków Jehowy 1980. Watchtower, 1980, s. 211, 225–230. (ang.)
  48. International Religious Freedom Report 2006
  49. Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka. Palestyna. jw.org.
  50. Watchtower: Publikacje w języku arabskim (Jordania). jw.org. [dostęp 2017-05-08].
  51. Watchtower: JW.org (arabski [Jordania)] (arab.). jw.org. [dostęp 2018-11-12].
  52. Rocznik Świadków Jehowy: 1956–1976. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. (ang.)
  53. Watchtower: Nasza historia. jw2019.org, 2018-08-10. [dostęp 2018-10-21].
  54. Rocznik Świadków Jehowy 1988. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1988, s. 136–197. (ang.)
  55. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 418, 421–424, 455.
  56. Global Freemasonry in the balance of Islam – Jehovah's Witnesses in the balance Muhammad Harb, Abdul Sami Hrawi, Gabriel Farah wyd. Faculty of Theology in Cairo, (1407 AH / 1987) (ar)
  57. Biuro Oddziału w Tajlandii
  58. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, 1995, s. 534, 535.
  59. a b 1991 Yearbook of Jehovah's Witnesses. New York: Watchtower, 1991, s. 186–252. (ang.)
  60. Missionary Atlas Projekt
  61. International Religious Freedom Report 2006
  62. a b Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 178–187.
  63. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  64. Świadkowie Jehowy. Historia żywej wiary. Część 2: Niech zajaśnieje światło (film), 2011, WTBTS
  65. Watchtower: Biuro Krajowe w Pakistanie. jw.org. [dostęp 2015-01-06].
  66. Watchtower: Sąd Najwyższy delegalizuje działalność Świadków Jehowy w Rosji. jw.org, 21 kwietnia 2017. [dostęp 2017-08-29].
  67. Watchtower: Rosyjski Sąd Najwyższy zatwierdza wcześniejszy wyrok przeciwko Świadkom Jehowy. jw.org, 18 lipca 2017. [dostęp 2017-08-29].
  68. Watchtower: Więzieni za wiarę – Rosja. jw.org, lipiec 2017. [dostęp 2017-08-29].
  69. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  70. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  71. a b A. Aртемьев: Свидетели Иеговы Казахстана и Средней Азии: историко-религиeведческий анализ. 97–103. (ros.)
  72. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Watchtower, 2008, s. 20.
  73. Jehovas Zeugen in Deutschland: Pressmitteleilung, Nr 20/07 (niem.). jehovaszeugen.de, 2007-11-02. [dostęp 2015-11-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].
  74. a b F18News: Tajikistan: "It seems that reading the Bible together is now a criminal offence" (ang.). forum18.org, 2009-09-28. [dostęp 2015-11-14].
  75. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2009. Nowy Jork: Watchtower, 2009, s. 22.
  76. Watchtower: Rocznik Świadków Jehowy 2010. Nowy Jork: Watchtower, 2010, s. 22.
  77. Tajikistan (ang.). jw.media.org; kopia na web.archive.org, 2003–2011.
  78. Kimberly Winston: UN demands Tajikistan free detained Jehovah’s Witness (ang.). religionnews, 2017-10-26. [dostęp 2017-10-26].
  79. Watchtower: Więzieni za wiarę. Tadżykistan. jw.org, 2017-10-26. [dostęp 2018-02-14].
  80. Watchtower: Daniił Islamow na wolności po odbyciu niesprawiedliwego wyroku w Tadżykistanie. jw.org, 2018-04-24. [dostęp 2018-04-29].
  81. Watchtower: Więzieni za wiarę. Tadżykistan. jw.org, 2019-06-13. [dostęp 2019-06-13].
  82. a b Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka. Turkmenistan. jw.org. [dostęp 2015-10-27].
  83. Turkmenistan (ang.). jw.media.org; kopia na web.archive.org, 2001–2012.
  84. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  85. Watchtower: Turkmenistan — podstawowe informacje. jw.org. [dostęp 2015-12-05].
  86. a b c Watchtower: Więzieni za wiarę. Turkmenistan. jw.org, 2017-10-26. [dostęp 2017-10-26].
  87. a b c Watchtower: Czy Turkmenistan zastosuje się do zaleceń Komitetu Praw Człowieka ONZ?. jw.org, 4 lipca 2017. [dostęp 2017-07-12].
  88. Watchtower: Nie zapominaj o uwięzionych. jw.org, 2013-11-18. [dostęp 2013-12-24].
  89. Watchtower: Matka czteroletniego dziecka zwolniona z więzienia w Turkmenistanie. jw.org, 2014-09-22. [dostęp 2014-09-25].
  90. Watchtower: Świadkowie Jehowy więzieni za wiarę — wykaz terytorialny. jw.org, 2014-08-26. [dostęp 2014-08-26].
  91. Watchtower: Turkmenistan niesłusznie skazuje na więzienie matkę czteroletniego dziecka. jw.org, 2014-08-27. [dostęp 2014-09-01].
  92. Watchtower: Turkmenistan. Informacje podstawowe. jw.org, październik 2015. [dostęp 2015-11-03].
  93. Watchtower: Turkmenistan uwalnia Świadków Jehowy więzionych za wiarę. jw.org, 2014-11-13. [dostęp 2014-12-08].
  94. Watchtower: Freedom in Turkmenistan (ang.). tv.jw.org. [dostęp 2014-11-28].
  95. Watchtower: Władze Turkmenistanu skazują Bahrama Hemdemowa na cztery lata więzienia za działalność religijną. jw.org, 2015-11-24. [dostęp 2015-12-03].
  96. Watchtower: Rok niesprawiedliwego pozbawienia wolności w Turkmenistanie. jw.org, 2016-02-15. [dostęp 2016-02-26].
  97. Watchtower: Czy Bahram Hemdemow zostanie objęty następną amnestią?. jw.org, 2016-10-24. [dostęp 2016-11-01].
  98. Rocznik Świadków Jehowy 2017. Towarzystwo Strażnica, 2016, s. 38.
  99. Watchtower: Policja w Türkmenabacie atakuje uczestników uroczystości upamiętniającej śmierć Chrystusa. jw.org, 2016-05-03. [dostęp 2016-05-04].
  100. Watchtower: Mansur Maszaripow skazany przez turkmeńskie władze na uwięzienie na podstawie fałszywych zarzutów. jw.org, 2016-09-14. [dostęp 2016-09-23].
  101. Watchtower: Amnestia nie objęła Świadków Jehowy uwięzionych w Turkmenistanie. jw.org, 2016-11-10. [dostęp 2016-11-15].
  102. Watchtower: Mansur Maszaripow zwolniony z więzienia w Turkmenistanie. jw.org, 2017-05-16. [dostęp 2017-05-16].
  103. Watchtower: Turkmenistan zobligowany do zadośćuczynienia za naruszenie praw człowieka. jw.org, 2016-03-17. [dostęp 2016-03-18].
  104. Watchtower: Turkmenistan ignoruje prawo do wolności sumienia. jw.org, 2018-03-28. [dostęp 2018-04-04].
  105. Watchtower: Więzieni za wiarę. Turkmenistan. jw.org, 2019-04-02. [dostęp 2019-04-14].
  106. a b Rocznik Świadków Jehowy 2010. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, s. 23.
  107. Uzbekistan (ang.). jw.media.org; kopia na web.archive.org, 2002–2012.
  108. Watchtower: Kontakt z lokalnym przedstawicielem. jw.org.
  109. a b c d e f g A. Aртемьев: Свидетели Иеговы Казахстана и Средней Азии: историко-религиeведческий анализ. 92–98. (ros.)
  110. a b c Watchtower: Sytuacja prawna i prawa człowieka – Uzbekistan. jw.org. [dostęp 2015-11-03].
  111. Rocznik Świadków Jehowy 2004. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, s. 106.
  112. Rocznik Świadków Jehowy 2007. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, s. 26.
  113. Jehovas Zeugen in Deutschland: Pressmitteleilung, Nr 51/09 (niem.). jehovaszeugen.de, 2009-11-26. [dostęp 2015-11-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-19)].
  114. Rocznik Świadków Jehowy 2008. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica, s. 21.
  115. Jehovas Zeugen in Deutschland: Pressmitteleilung, Nr 1/10 (niem.). jehovaszeugen.de, 2010-01-04. [dostęp 2015-11-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)].
  116. Watchtower: Szansa na poprawę sytuacji Świadków Jehowy w Uzbekistanie. jw.org, 2014-04-07. [dostęp 2014-06-30].
  117. Watchtower: UZBEKISTAN: Torture and impunity for torturers continues (ang.). forum18.org, 2017-10-12. [dostęp 2017-10-18].
  118. Watchtower: Uzbekistan – podstawowe informacje. jw.org. [dostęp 2015-11-03].
  119. Watchtower: Cвидетели Иеговы издали полную Библию на узбекском языке (ros.). jw-russia.org, 2017-11-03. [dostęp 2017-11-03].
  120. Watchtower: Sądy w Uzbekistanie potwierdzają prawo Świadków Jehowy do posiadania literatury biblijnej. jw.org, 2018-11-08. [dostęp 2018-11-26].
  121. Watchtower: Pamiątka śmierci Chrystusa jawnie obchodzona w całym Uzbekistanie. jw.org, 2019-05-30. [dostęp 2019-06-13].
  122. Rocznik Świadków Jehowy: 1969–1981. Nowy Jork: Towarzystwo Strażnica. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]