Świadomość językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Świadomość językowa – umiejętność postrzegania języka jako przedmiotu refleksji oraz formułowania sądów na jego temat, popartych intuicją lub wiedzą lingwistyczną[1]. W skład świadomości językowej wchodzi znajomość zasad i wzorców językowych oraz zdolność odróżniania środków normatywnych od nienormatywnych[2][3]. Rozwinięta świadomość językowa umożliwia ocenę własnego sposobu mówienia czy też mowy innych ludzi (np. pod względem poprawnościowym lub stylistycznym), a także pozwala zauważać związki zachodzące między jednostkami językowymi[4].

Podstawowym przejawem świadomości językowej są rozmaite postawy wobec języka[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Markowski 2005 ↓, s. 123–124.
  2. hasło „jazykové vedomie”, [w:] Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratysława: Obzor, 1993, s. 221, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  3. hasło „Vedomie jazykové”, [w:] Jozef Piaček, Miloš Kravčík, Otvorená filozofická encyklopédia, wersja 3.0, 1999 (słow.).
  4. hasło „świadomość językowa”, [w:] Kazimierz Polański, Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 590, ISBN 83-04-04445-5.
  5. Markowski 2005 ↓, s. 126.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]