Światowa Rada Kościołów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Światowa Rada Kościołów (ang. World Council of Churches) – ekumeniczna organizacja chrześcijańska, założona w 1948 w Amsterdamie. Siedzibą organizacji jest Genewa. Warunkiem przystąpienia Kościołów do rady jest podzielanie wspólnego wyznawania wiary w jednego Boga w trzech osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza sesja została oficjalnie zapoczątkowana nabożeństwem ekumenicznym, sprawowanym 22 sierpnia 1948 r. w Nieuwe Kerk w Amsterdamie. Uczestniczyło w niej 351 delegatów, reprezentujących 147 wspólnot kościelnych, głównie protestanckich i mniejszych starożytnych Kościołów wschodnich z 44 krajów. Była też niewielka delegacja prawosławnych z Konstantynopola i Grecji. Delegatom towarzyszyły setki zmienników, akredytowanych obserwatorów, delegatów młodzieży oraz dziennikarze. W obradach nie uczestniczył Patriarchat Rosyjski oraz Kościół katolicki[2].

Od 1946 r. umysłowe, teologiczne wsparcie działalności Światowej Rady Kościołów (ŚRK) zapewniał Bossejski Instytut Ekumeniczny powołany z inicjatywy jej pierwszego sekretarza Willema Visser 't Hoofta. Np. w 1954 r. grupa 25 teologów Instytutu opracowała główny temat obrad Ewanstońskiego Zgromadzenia Ogólnego ŚRK[3][4].

Rada włączyła się w działalność Globalnego Forum Chrześcijańskiego[5].

Struktury[edytuj | edytuj kod]

Obecnie siedziba organizacji mieści się w Genewie. Na czele rady stoi Komitet Naczelny, wybierany co 7 lat. W sierpniu 2009 na kolejnego sekretarza generalnego został wybrany pastor luterański dr Olav Fykse Tveit z Kościoła Norwegii[6][7]. Wcześniej funkcję tę pełnili m.in. Konrad Raiser (1993–2003) i Samuel Kobia (2003–2010)[8].

Kościoły członkowskie[edytuj | edytuj kod]

Światowa Rada Kościołów zrzesza 354 (sierpień 2006) różne Kościoły chrześcijańskie (z ponad 120 krajów, około 600 mln wiernych) z różnych tradycji:

Polskie Kościoły wchodzące w skład Rady:

Kościół rzymskokatolicki nie jest członkiem ŚRK, ale od ponad 30 lat współpracuje z Radą, wysyłając obserwatorów na wszystkie większe konferencje, jak również na spotkania Komitetu Centralnego i Zebrania plenarne Grup roboczych. Podczas spotkania ŚRK w 2006 roku było obecnych 19 przedstawicieli (obserwatorów) z Kościoła Rzymsko-Katolickiego, przesłanie Benedykta XVI odczytał wówczas przewodniczący Rady ds. Jedności Chrześcijan kard. Walter Kasper[9]. Papieska Rada do spraw Popierania Jedności Chrześcijan mianuje 12 osób w charakterze pełnoprawnych członków do komisji Wiara i Porządek (Faith and Order).

Zgromadzenia ogólne[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiciele wszystkich kościołów członkowskich spotykają się co siedem lat podczas Zgromadzeń ogólnych, gdzie wybierają członków Komitetu Naczelnego, zarządzającego Radą.

Dotychczas (2013) odbyło się dziesięć Zgromadzeń Ogólnych:

  1. 1948 – Amsterdam (Holandia) pod hasłem „Nieład ludzi a plan Boży”[9];
  2. 1954 – Evanston (USA) pod hasłem „Chrystus – jedyna nadzieja świata”[9];
  3. 1961 – Nowe Delhi (Indie) pod hasłem „Jezus Chrystus – Światłością świata”[9];
  4. 1969 – Uppsala (Szwecja) pod hasłem „Oto czynię wszystko nowe”[9];
  5. 1975 – Nairobi (Kenia) pod hasłem „Jezus Chrystus wyzwala i jednoczy”[9];
  6. 1983 – Vancouver (Kanada) pod hasłem „Jezus Chrystus – Życiem świata”[9];
  7. 1991 – Canberra (Australia) pod hasłem „Przyjdź Duchu Święty – odnów całe stworzenie”[9];
  8. 1998 – Harare (Zimbabwe) pod hasłem „Nawróćcie się do Boga – bądźcie radośni w nadziei”[9];
  9. 2006 – Porto Alegre (Brazylia) pod hasłem „Powołani, aby być jednym Kościołem”[9];
  10. 2013 – Pusan (Korea Południowa).

Stanowiska[edytuj | edytuj kod]

W lipcu 2014 Komitet ds. finansów Światowej Rady Kościołów wskazując na etyczne kryteria inwestycyjne uznał, że lista sektorów, w których WCC nie inwestuje powinna zostać rozszerzona na inwestycje w paliwa kopalne[10].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. World Council of Churches: What is the World Council of Churches?. oikoumene.org. [dostęp 2016-01-23].
  2. W.A. Visser't Hooft, The Genesis of the World Council of Churches, in: A History of The Ecumenical Movement 1517-1948, R. Rose, S.Ch. Neill (red.), Londyn: SPCK 1967, drugie wydanie z przejrzaną bibliografią, s.719
  3. The WCC Ecumenical Institute in Bossey: A short history. [dostęp 2015-01-11].
  4. Stanisław Nagy: Bossejski Instytut Ekumeniczny. W: Encyklopedia Katolicka. s. kol.839.
  5. A presentation to the 48th International Ecumenical Seminar Non-denominational and Trans-confessional Movements 2-9 lipca 2014, Strasbourg, Francja. strasbourginstitute.org. [dostęp 2016-10-27].
  6. cerkiew.pl, www.cerkiew.pl [dostęp 2017-11-21].
  7. Nowy sekretarz generalny ŚRK - ks. Olav Fykse Tveit, ekumenizm.pl [dostęp 2017-11-28].
  8. WCC former general secretary Konrad Raiser in Geneva to launch memoir marking WCC’s 70th anniversary year. oikoumene.org. [dostęp 2018-05-11].
  9. a b c d e f g h i j Piotr Jaskóła, Podstawy ekumenizmu, ISBN 978-83-61756-23-1.
  10. World Council of Churches pulls fossil fuel investments

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W.A. Visser't Hooft, The Genesis of the World Council of Churches, w: A History of The Ecumenical Movement 1517-1948, R. Rose, S.Ch. Neill (red.), Londyn: SPCK 1967, drugie wydanie z przejrzaną bibliografią, s. 697-724.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]