Świdry Wielkie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Świdry Wielkie – najstarsza część miasta Otwock, dawna wieś. Znaleziska archeologiczne na terenie Świdrów dały nazwę kulturze świderskiej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawna wieś położona na południowym brzegu rzeki Świder niedaleko ujścia do Wisły przy dawnej przeprawie. Wzmiankowana w XVI wieku, a założona prawdopodobnie w XV wieku[1].

W XIX wieku wieś dzieliła się na Świdry Dalsze i Świdry Bliższe. W tym czasie wieś znajdowała się w parafii Karczew, w guberni warszawskiej, w powiecie nowomińskim, w gminie Otwock, natomiast wieś Świdry Małe przylegająca do Świdrów Wielkich była w powiecie warszawskim. W 1827 Świdry Wielkie należały do majątku Otwock i liczyły 18 domów i 109 mieszkańców[2].

W 1951 wieś liczyła 70 zabudowań, a w 1958 włączona została do miasta Otwocka. W Górkach, które do 1958 stanowiły część wsi Świdry Wielkie, odkryto w 1919 roku ślady osadnictwa z późnego paleolitu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jacek Kałuszko, Paweł Ajdacki: Otwock i okolice. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, s. 251. ISBN 83-89188-49-X.
  2. Świdry w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XI: Sochaczew – Szlubowska Wola. Warszawa 1890.