Świerk kaukaski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świerk kaukaski t. wschodni
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Rząd sosnowce
Rodzina sosnowate
Rodzaj świerk
Gatunek świerk kaukaski
Nazwa systematyczna
Picea orientalis (L.) Peterm.
Pflanzenreich 235 1844.[2]

Świerk kaukaski t. świerk wschodni (Picea orientalis) — gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Pochodzi z Kaukazu i z Azji Mniejszej. W Polsce uprawiany i lokalnie zadomowiony jako kenofit[3].

Morfologia[edytuj]

Pokrój
Drzewo w ojczyźnie osiąga 35–40 (50) m wysokości i 2 m pierśnicy, podobne z pokroju do świerka pospolitego.
Liście
Igły ma bardzo krótkie (najkrótsze ze świerków), długości do 1 cm, ciemnozielone i błyszczące, grube, wałeczkowate, tępo zakończone, gęsto ułożone na górnej stronie, skierowane do przodu. Zakrywają pęd.
Pędy
Pędy jasne, błyszczące, bardzo cienkie, drobno owłosione.
Szyszki
Szyszki wąskie, wydłużone (6–9 cm), jasnobrązowe. Łuski nasienne zaokrąglone i całobrzegie.
Nasiona
Nasiona małe (do 4 mm), ciemne, ze skrzydełkiem dwukrotnie dłuższym od nasienia.

Biologia i ekologia[edytuj]

Zdolność kiełkowania nasion tego gatunku wynosi 90%.

Rośnie w zachodniej części Kaukazu i w Azji Mniejszej, gdzie tworzy drzewostany lite bądź mieszane z jodłą kaukaską (Abies nordmanniana). W górach występuje od 1350 do 2100 m n.p.m.

Zastosowanie[edytuj]

Picea orientalis 'Aureospicata'

Do Europy sprowadzony w 1837 r., stosowany przede wszystkim jako drzewo parkowe. Jest jednym z najbardziej cienioznośnych gatunków świerka. Dobrze znosi klimat w Polsce, gdzie rośnie wolno i dorasta do wysokości 28 m.

Przypisy[edytuj]

  1. P. F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website - PINACEAE. 2001–.
  2. Picea orientalis (ang.). W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2017-08-20].
  3. B. Tokarska-Guzik, Z. Dajdok, M. Zając, A. Zając, A. Urbisz, W. Danielewicz: Rośliny obcego pochodzenia w Polsce ze szczególnym uwzględnieniem gatunków inwazyjnych. Warszawa: Generalna Dyrekcja Ochrony Srodowiska, 2012. ISBN 978-83-62940-34-9.

Bibliografia[edytuj]