Świerszczak melodyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Świerszczak melodyjny
Helopsaltes certhiola
(Pallas, 1811)
Ilustracja
Świerszczak melodyjny sfotografowany w Indiach na zimowisku, Kalkuta
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina świerszczaki
Rodzaj Helopsaltes
Gatunek świerszczak melodyjny
Synonimy
  • Motacilla Certhiola Pallas, 1811[1]
  • Locustella certhiola (Pallas, 1811)
Podgatunki
  • H. c. certhiola (Pallas, 1811)
  • H. c. sparsimstriatus (Meise, 1934)
  • H. c. centralasiae (Sushkin, 1925)
  • H. c. rubescens (Blyth, 1845)
  • H. c. minor (A. David & Oustalet, 1877)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     w sezonie lęgowym

     zimowiska

Świerszczak melodyjny[3] (Helopsaltes certhiola) – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny świerszczaków (Locustellidae), wcześniej zaliczany do pokrzewek.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Gatunek ten umieszczany jest przez niektórych autorów w rodzaju Locustella[1][2]. IOC wyróżnia pięć podgatunków H. certhiola[4]:

  • H. c. certhiola – południowo-wschodnia Syberia, wschodnia Mongolia i północno-środkowe Chiny.
  • H. c. sparsimstriatus – południowo-zachodnia do południowo-środkowej Syberii.
  • H. c. centralasiae – wschodni Kazachstan i północno-wschodni Kirgistan do zachodnich Chin.
  • H. c. rubescens – północna Syberia.
  • H. c. minor – południowo-wschodnia Syberia (Przyamurze) i północno-wschodnie Chiny.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje Syberię, wschodni Kazachstan, Mongolię i północne Chiny. Gatunek wędrowny. Zimowiska świerszczaka melodyjnego ulokowane są w północno-wschodnich Indiach, Sri Lance i w Azji Południowo-Wschodniej, w tym na Wyspach Sundajskich[2]. Zalatuje do Europy.

Do Polski zalatuje wyjątkowo[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Budowa ciała[edytuj | edytuj kod]

Brak różnic w upierzeniu pomiędzy płciami. Wierzch ciała tego świerszczaka jest brunatny, kreskowany z żółtym odcieniem. Ma wyraźnie rudawe kuper i pokrywy nadogonowe, a nad okiem jasną brew. Spód jest upierzony na szarawo-biało, choć u osobników młodocianych jest żółtawy i ich pierś ma kreskowanie. Dziób jest czarnawy, a nogi cieliste.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

długość ciała
ok. 15 cm
długość skrzydła
6,1–7 cm

Masa ciała[edytuj | edytuj kod]

ok. 18 g

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla błota, mokre łąki porośnięte wysoką trawą oraz pojedynczymi krzakami. Zimą widuje się go na polach ryżowych i w trzcinach.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

To ptak o bardzo skrytym trybie życia, toteż jego dieta nie jest dokładnie poznana. Prawdopodobnie stanowią ją głównie owady.

Status i ochrona[edytuj | edytuj kod]

IUCN uznaje świerszczaka melodyjnego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2020). Liczebność światowej populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako pospolity, lokalnie bardzo liczny. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy[2].

W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[6].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Pallas's Grasshopper-warbler (Locustella certhiola) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-25)].
  2. a b c d BirdLife International, Locustella certhiola, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2020-3 [dostęp 2021-02-25] (ang.).
  3. Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Locustellidae Bonaparte, 1854 - świerszczaki - Bush warblers (wersja: 2020-01-24). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-02-25].
  4. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Grassbirds, Donacobius, tetrakas, cisticolas, allies (ang.). IOC World Bird List (v11.1). [dostęp 2021-02-25].
  5. Lista awifauny krajowej. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2019. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. [dostęp 2021-02-25].
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysław Busse: Mały słownik zoologiczny. Ptaki. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990, s. 267. ISBN 83-214-0563-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]