Świstunka północna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Świstunka północna
Seicercus borealis[1]
(H. Blasius, 1858)
Świstunka północna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina świstunki
Rodzaj Seicercus
Gatunek świstunka północna
Synonimy
  • Phyllopneuste borealis J. H. Blasius, 1858[2]
  • Phylloscopus borealis (J. H. Blasius, 1858)
Podgatunki
  • S. b. borealis (J. H. Blasius, 1858)
  • S. b. kennicotti (S. F. Baird, 1869)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Świstunka północna[4] (Seicercus borealis) – gatunek ptaka z rodziny świstunek (Phylloscopidae), wcześniej zaliczany do pokrzewkowatych (Sylviidae). Świstunka północna do Polski zalatuje wyjątkowo – odnotowano dotąd jedno wrześniowe stwierdzenie.

Systematyka[edytuj]

Wyróżniono dwa podgatunki P. borealis[5]:

  • Seicercus borealis borealis – północna Europa do północnej Syberii i północno-wschodnich Chin.
  • Seicercus borealis kennicotti – zachodnia Alaska.

Cechy gatunku[edytuj]

Ptak ten wielkością i wyglądem przypomina wójcika. Najważniejszym podobieństwem do innych świstunek jest rysunek na skrzydle: jasne paski (jeden lub dwa) na końcach dużych i średnich pokryw, na końcach lotek drugiego rzędu i trzeciego rzędu nie występują jasne elementy. Sylwetka ptaka wydłużona, większa i masywniejsza od piecuszka wysmukła z ogonem wystającym poza koniec skrzydła i mocnymi nogami. Dziób dość duży, silny, gruby u nasady; wierzch głowy oliwkowozielonkawoszary nieco ciemniejszy niż grzbiet. Najjaśniejszą częścią tułowia jest kuper jednak nie kontrastowy w stosunku do grzbietu i pokryw nadogonowych.

Zachowanie[edytuj]

Ptaki tego gatunku są bardzo ruchliwe, żerują wewnątrz koron drzew i górnej części krzewów zganiając pokarm z liści i gałązek podlatują za owadami chwyta je wlocie i siada z powrotem na miejscu skąd wystartowała. Niekiedy zawisa na chwilę w locie przy liściach by prędko schwytać zdobycz.

Śpiew[edytuj]

Świstunka północna wydaje dwa różne głosy, które są odmienne od głosów pozostałych świstunek. Pierwszy głos to bardzo krótkie ćwierknięcie nie przekraczające 0,1 sek, wysokie i szorstkie, twardo brzmiące: "dzrt", "tzjt", może kojarzyć się z krótkimi sygnałami trznadla. Drugi głos suchy i delikatny terkot składający się z dźwięków "tr" zwalniający ku końcowi trwa od 0,3 do 1,5 sek i zawiera od 6 do 30 pojedynczych stuknięć. Wędrujące jesienią świstunki północne mogą się wcale nie odzywać, z tego powodu opisane dźwięki należą do rzadkości.

Ochrona[edytuj]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[6].

Przypisy

  1. Phylloscopus borealis. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2016-03-14]
  2. Arctic Warbler (Phylloscopus borealis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-09-24].
  3. BirdLife International 2012. Phylloscopus borealis. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-03-14]
  4. P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Phylloscopidae Jerdon, 1863 - świstunki - Old world leaf warblers (wersja: 2015-10-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-03-14].
  5. F. Gill, D. Donsker: Bulbuls (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-03-14].
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237

Bibliografia[edytuj]

  • Tomasz Cofta, Rozpoznawanie świstunek – część druga, "Ptaki Polski Wiosna" 1/2008(9).

Zobacz też[edytuj]