Škoda 79E

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Seria 130 ČD[1]
Ilustracja
Lokomotywa 130.032 kolei ČD Cargo, 2008
Producent Czechy Škoda Pilzno
Lata budowy 1977
Układ osi Bo'Bo'
Wymiary
Masa służbowa 84 800 kg[2]
Długość 17 210 mm
Szerokość 2940 mm
Wysokość 4640 mm
4800 mm (pantograf opuszczony)[2]
Średnica kół 1250 mm
Napęd
Trakcja elektryczna
Typ silników 8 AL 4846 zT
Parametry eksploatacyjne
Moc ciągła 2040 kW
Moc godzinna 2340 kW
Maksymalna siła pociągowa 228 kN
Stosunek przekładni 1:2,89
Prędkość konstrukcyjna 100 km/h
System hamulca DAKO
Portal Portal Transport szynowy

Škoda 79Elokomotywa elektryczna wyprodukowana w 1977 roku przez firmę Škoda dla kolei czechosłowackich (ČSD), oznaczona pierwotnie jako seria E.479.0, następnie seria 130 kolei ČSD/ČD. Powstały ogółem 54 lokomotywy tego typu, z tego 40 dla kolei czechosłowackich, w ramach dwóch podtypów fabrycznych 79E1 i 79E2[2].

Jednoczłonowe lokomotywy serii 130 powstały na bazie konstrukcji lokomotyw dwuczłonowych serii 125.8 (67E)[2]. Dla kolei czechosłowackich wyprodukowano 40 lokomotyw do prowadzenia pociągów osobowych i towarowych na długich i głównych liniach kolejowych[2]. Dodatkowo czternaście elektrowozów zostało wyprodukowanych dla kolei przemysłowych (3 dla Energoinvest Praha i 11 dla DNT Doly Nástup Tušimice)[2]. W 2006 roku na stanie kolei czeskich ČD znajdowało się wciąż 41 lokomotyw tej serii (jedną odkupiono od przemysłu)[2]. Elektrowozy eksploatowane są obecnie przez czeskich przewoźników prywatnych[3].

Dwa elektrowozy były eksploatowane od 2004 i 2005 roku do lat 2007-2009 przez polskiego przewoźnika Transoda, oznakowane tam jako ET11 (ET11-001-23 i ET11-002-23, przemianowana w 2006 na 79E2-002-23)[2][4]. Lokomotywy tego typu eksploatowane są także od 2010 roku przez przewoźnika Koleje Czeskie (4 sztuki wg stanu na 2011 rok)[4].

W Czechach lokomotywy te noszą przezwiska Hrbatá (garbata) lub Velbloud (wielbłąd), od żaluzji umieszczonych pośrodku dachu[2].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Lokomotywy są zaprojektowane jako pudło z dwoma kabinami i przedziałem maszynowym. Każda kabina ma drzwi po obu stronach. Na ścianach bocznych między kabinami zastosowano cztery prostokątne okna. Rozruch lokomotywy jest oporowy[2]. Układ hamulcowy lokomotyw składa się z hamulca ręcznego, automatycznego hamulca pneumatycznego oraz pomocniczego. Hamulec ręczny działa na dwóch sąsiednich zestawach kołowych wózków. Hamulec zespolony i pomocniczy jest regulowany przez dwa zawory hamulcowe. Cztery główne zbiorniki powietrza mają całkowitą objętość 1100 litrów, dodatkowe dwa zbiorniki powietrza mają całkowitą objętość 240 litrów. Zapas piasku w piasecznicy wynosi 320 kilogramów. Rama elektrowozu jest przytwierdzona do dwóch dwuosiowych wózków poprzez czopy, umieszczone sztywno w ramie pudła lokomotywy. Wózki posiadają rozstaw osi 3200 mm (jak w czeskich lokomotywach nowszych generacji), rozstaw osi skrajnych wynosi 11 370 mm, a odległość osi skrętu wózków 8170 mm[2]. Lokomotywy posiadają sterowanie wielokrotne oraz pantografy połówkowe[5]. Lokomotywy eksploatowane w Polsce wyposażono w tradycyjne pantografy[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. David Švestka: E 479.0 (cz.).
  2. a b c d e f g h i j k Jacek Chiżyński, Lokomotywy elektryczne z Czech i Słowacji eksploatowane przez polskich przewoźników w: "Świat Kolei" nr 10/2006, s.12-16
  3. ČD Cargo: Dualizované lokomotivy řady 130 opět v akci (cz.).
  4. a b Jacek Chiżyński, Kolejna lokomotywa serii 130 w barwach Kolei Czeskich Sp. z o.o. w: "Świat Kolei" nr 8/2011, s.5
  5. David Švestka: Řada E 479.0 (cz.).
  6. Paweł Terczyński: Atlas lokomotyw 2007. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2007, s. 88. ​ISBN 978-83-920757-7-6