Żabinka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta na Białorusi. Zobacz też: inne znaczenia słowa „Żabinka”.
Żabinka
Жабінка
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód brzeski
Rejon żabinecki
Populacja (2010)
• liczba ludności

13 100[1]
Nr kierunkowy +375 1641
Kod pocztowy 225101, 225102, 225110
Położenie na mapie obwodu brzeskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu brzeskiego
Żabinka
Żabinka
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Żabinka
Żabinka
Ziemia52°12′N 24°01′E/52,200000 24,016667
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś
Cerkiew Opieki Matki Bożej

Żabinka (biał. Жабінка) – miasto na Białorusi w obwodzie brzeskim, centrum administracyjne rejonu żabineckiego. Leży przy ujściu rzeki Żabinka do Muchawca. 13,1 tys. mieszkańców (2010).

Miasto znajduje się 30 km na południowy wschód od Brześcia. Stanowi węzeł kolejowy (kierunki na Brześć, Berezę Kartuską i Kobryń). Drogi na Brześć, Kobryń i Kamieniec.

Nazwa, herb[edytuj]

Nazwa miasta pochodzi od żabiścieku pływającego – popularnej w okolicy rośliny wodnej, lub od niewielkiego dopływu Muchawca, rzeki Żabinka, po raz pierwszy wspomnianej w dokumentach z XVII wieku[2]. Herb przedstawia stylizowany wizerunek dwóch rzek: Żabinki i Muchawca w miejscu ich połączenia, oraz trzy kwiaty żabiścieku.

Historia[edytuj]

Demografia[edytuj]

Liczba ludności:

  • 1890 — 282[5]
  • 1905 — 272[3]
  • 1931 — m.in. 445 Żydów[6]
  • 1959 — 2900
  • 1989 — 11 000[2]
  • 1991 — 11 900[7]
  • 2006 — 12 800
  • 2008 — 13 000
  • 2010 — 13 100

Edukacja, kultura, zdrowie[edytuj]

W Żabince znajdują się szkoły: 3 średnie, muzyczna, sportowa dziecięco-młodzieżowa, specjalna z internatem, oraz 5 placówek edukacji przedszkolnej. Działają także 4 biblioteki i dom kultury. Opieką medyczną mieszkańców zajmują się przychodnia i poliklinika.

Sport[edytuj]

W Żabince działa jeden z największych w obwodzie brzeskim ośrodków sportowo-rehabilitacyjnych "Rześkość" («Бадзёрасьць», "Badzioraść") posiadający dwie sale do mini piłki nożnej, koszykówki, siatkówki, tenisa ziemnego, dwa baseny (dla dorosłych i dla dzieci), siłownię z dużą liczbą przyrządów, ring bokserski. Działają dziecięce i młodzieżowe sekcje sportowe taekwondo, siatkówki, boksu, lekkiej atletyki, pływania, mini piłki nożnej, wieloboju. Ośrodek dysponuje także kilkoma stołami do tenisa stołowego, stołem bilardowym i sauną.

W Żabince odbywają się międzynarodowe turnieje i konkursy.

Zabudowa[edytuj]

Najstarszą ulicą Żabinki jest ul. Tadeusza Kościuszki (obecnie ul. Lenina), zabudowana w większości drewnianymi domami i sklepami.

Nowoczesne miasto rozwija się na południowy wschód, wzdłuż linii kolejowej, która dzieli miasto na dwie części: południową – mieszkalną i północną – przemysłową. W części północno-zachodniej za koleją znajduje się "miasteczko" cukrowni. Zbudowane są tam 3-5-piętrowe domy mieszkalne, szkoła, przedszkole, sklepy, ośrodek obsługi mieszkańców i inne. Urbanistyczną strukturę miasta wyznaczają ulice: Kirowa, Woli, Szaszejnaja, Pijanierskaja, Kamsamolskaja, które tworzą wraz z innymi ulicami kwartały miejskie. Budynki instytucji administracyjnych, społecznych, kulturalnych i oświatowych koncentrują się na ul. Kirowa – głównej ulicy miasta i znajdującym się w jej ciągu głównym placu. Znajdują się tam: Rejonowy Komitet Wykonawczy, dom kultury, kino, węzeł łączności, kombinat edukacyjno-produkcyjny, przychodnia, poliklinika, dom towarowy, ośrodek obsługi mieszkańców, restauracja, itd. Do głównego placu przylega park.

Główna część zabudowy znajduje się na ulicach Kirowa i Woli. Zbudowane są tam 3-5-piętrowe domy mieszkalne. Do ul. Kirowa w południowej części przylega nowa dzielnica nowoczesnych, uporządkowanych budynków mieszkalnych. Znajdują się tam także sklepy, przedszkole i in. Według planu generalnego, opracowanego w 1978 przez Białoruski Naukowo-Badawczy i Projektowy Instytut Budownictwa Miejskiego, przewidziany jest rozwój miasta na wschód wzdłuż prawego brzegu rzeki Muchawiec; w centralnej części miasta wznoszenie wielopiętrowych domów mieszkalnych, w części zachodniej – indywidualne budownictwo mieszkalne (w tym domy jednorodzinne).

Ekonomia[edytuj]

Przemysł spożywczy, produkcja materiałów budowlanych.

  • Żabinecka cukrownia (ААТ «Жабінкаўскі цукровы завод») — jedna z czterech cukrowni na Białorusi, założona 20 stycznia 1963
  • Żabinecka fabryka mieszanek paszowych (ААТ «Жабінкаўскі камбікормавы завод») — duży wytwórca mieszanek paszowych i karm dla zwierząt domowych pod handlową marką "Reks"

Zabytki[edytuj]

W Żabince znajduje się cerkiew Opieki Matki Boskiej z 1885, a także stacja kolejowa z lat 20. XX w. Istniejący w przeszłości kościół katolicki został zniszczony. W 1999 zbudowano nowy kościół św. Józefa[8]. Ponadto w pobliżu cmentarza znajduje się zbiorowa mogiła 9 żołnierzy Armii Krajowej z oddziału "Watra I" I Okręgu Poleskiego AK, poległych 27 października 1943 roku w walce z Niemcami pod niedalekimi Siechnowiczami Małymi. Spoczywają w niej m.in. por. Stanisław Murawski ps. "Stanisław" i szef oddziału st. sierż. Józef Kazimierczak ps. "Bzura". W 1993 roku na mogile umieszczono tablicę pamiątkową z napisami po polsku i po białorusku. Została ona ufundowana przez Radę Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa oraz polskie środowiska kombatanckie[9].

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Численность населения по Республике Беларусь, областям и г. Минску (тысяч человек) на 1 января 2010 года (ros.)
  2. a b Жабинка (Жабінка, Zhabinka) (ros.). Гербы Брестской области. [dostęp 2010-01-23].
  3. a b История (ros.). Żabinecki Rejonowy Komitet Wykonawczy. [dostęp 2010-01-23].
  4. Lech Wyszczelski: Wstępna faza walk. W: Lech Wyszczelski: Wojna polsko-rosyjska 1919–1920. Wyd. 1. Warszawa: Bellona, 2010, s. 56. ISBN 978-83-11-11934-5.
  5. Жабінка. W: U. Maliszeuski, P. Paboka: Нашы гарады: [грамадска-палітычнае даведачнае выданне]. Mińsk: Narodnaja aswieta, 1991, s. 303 + zdj.. ISBN 5-341-00240-7. (biał.)
  6. Gmina żydowska przed 1939 (pol.). Żydowski Instytut Historyczny, 2000-11-04. [dostęp 2010-01-23].
  7. БЭС (ros.). [dostęp 2010-01-23].
  8. m. Żabinka (biał. • ang. • pol. • ros.). Radzima.org. [dostęp 2010-01-23].
  9. Kobryń. W: Grzegorz Rąkowski: Czar Polesia. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005, s. 86 i 90, seria: Smak Kresów. ISBN 83-85557-92-X.