Żagnica zielona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żagnica zielona
Aeshna viridis
Eversmann, 1836
Samiec
Samiec
Samica
Samica
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada owady uskrzydlone
Rząd ważki
Podrząd ważki różnoskrzydłe
Rodzina żagnicowate
Rodzaj Aeshna
Gatunek żagnica zielona
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Żagnica zielona (Aeshna viridis) – gatunek ważki z rodziny żagnicowatych (Aeshnidae). Występuje w Europie Północnej, Środkowej i Wschodniej oraz na Syberii[1]. W Polsce pospolity na terenie całego kraju, ale najrzadszy przedstawiciel rodziny, objęty ścisłą ochroną gatunkową[2]. Jedna z największych polskich ważek. Samica składa jaja do wnętrza częściowo zanurzonych liści osoki aloesowatej (Stratiotes aloides)[3]. Stadium larwalne spędzają w wodach stojących. Po kilku latach larwa wychodzi z wody i przeobraża się w postać dorosłą.

Rozmiary[edytuj | edytuj kod]

  • Długość: do 9 cm
  • Rozpiętość skrzydeł: do 13 cm
  • Długość larwy: ok. 4–5 cm

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Żagnica zielona jest, podobnie jak inne ważki, drapieżnikiem. W skład jej diety wchodzą głównie muchy i komary. Czasem atakuje motyle, jętki i inne ważki. Pożywienie larwy stanowią wodne owady, kijanki i narybek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Aeshna viridis. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1348).
  3. Małgorzata Strzałek. Zielony wojownik w natarciu czyli osoka w ekosystemach wodnych (pdf). „Wiadomosci Ekologiczne”. 1, s. 81-107, 2004.