Żelazna korona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Żelazna korona

Żelazna korona (it. Corona ferrea) – średniowieczny diadem królewski przechowywany w skarbcu katedry św. Jana Chrzciciela w Monzie.

Insygnium to od czasów Królestwa Longobardów było używane do koronacji władców Włoch. W XIX w. dynastia sabaudzka przyjęła ją jako symbol Zjednoczonego Królestwa Włoch.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Korona powstała prawdopodobnie na terenie Lombardii w VIII lub IX w. Według legendy pierwotnie miała być własnością Gizeli, córki Ludwika I Pobożnego. Jej syn Berengar I miał podarować ten diadem jako wotum do skarbca romańskiej katedry w Monzy.

W późniejszych wiekach żelazna korona służyła do koronacji królów niemieckich, którzy przed koronacją w Rzymie zwyczajowo podczas podróży przez północną Italię przyjmowali również tytuł królów Włoch.

W XVI w. powstała legenda jakoby żelazna obręcz wewnątrz diademu została wykuta z gwoździa z krzyża męki Jezusa Chrystusa.

W 1805 r. żelazną koroną koronował się w Mediolanie na króla Włoch, Napoleon I. W 1838 r. została włożona na głowę króla Lombardo-Wenecji, Ferdynanda I Austriackiego. W 1866 r. Wiktor Emanuel II po zwrocie diademu, który został wywieziony w czasie wojny sardyńsko-austriackiej do Wiednia, przyjął go jako włoską koronę królewską. Sabaudowie jednak się nim nie koronowali. Od XIX w. służył on jedynie jako korona egzekwialna podczas pogrzebów królów włoskich.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Korona ma kształt diademu wykonanego z sześciu złotych płytek połączonych umieszczoną wewnątrz żelazną obręczą (stąd jej nazwa). Każdy segment żelaznej korony zdobią wypukłe kamienie szlachetne – rubiny, szafiry, ametysty oraz dekoracja o motywach roślinnych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Franz-Xaver Erni, Eduard Gübelin, Kamienie szlachetne. Symbole piękna i władzy, Warszawa, 2001 ISBN 83-213-4233-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]