Żelewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żelewo
Centrum wsi
Centrum wsi
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryfiński
Gmina Stare Czarnowo
Strefa numeracyjna (+48) 91
Tablice rejestracyjne ZGR
SIMC 0783255
Położenie na mapie gminy Stare Czarnowo
Mapa lokalizacyjna gminy Stare Czarnowo
Żelewo
Żelewo
Położenie na mapie powiatu gryfińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gryfińskiego
Żelewo
Żelewo
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Żelewo
Żelewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żelewo
Żelewo
Ziemia53°17′41,0″N 14°51′59,2″E/53,294722 14,866444

Żelewo – (niem.: Seelow) - wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Stare Czarnowo.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.

Kościół filialny pw. Matki Boskiej Nieustającej Pomocy z końca XVII w., konstrukcji ryglowej. Wieża drewniana oszalowana, z dachem pokrytym gontem. (Obiekt zabytkowy – nr rej. 21.12.1963 r.).

Podanie o klasztorze w Kołbaczu[edytuj]

Opowiada Franciszek Pałasz, l. 70, urodzony w Stężycy pow. Kartuzy, od 1946 r. zam. w Żelewie pow. Gryfino, woj. szczecińskie[1]:

Quote-alpha.png
Klasztòr w Kolbaczu, nie, on już tam jest od tysonca sto, zdaje mi se, szedzesontégo roku. Mówio tak: na, w jezorze Mwiedwie nie buło żadn'ych sejów. I w ogóle mało riby, tak tu dużo riby nie buło. To tén przeor z tego Kolbaczy se założył z tym kusym, żeb'y mu ta seja jakos wprowadz.ic, on jego duszä możé zabrac. Diabuł se uceszył, uogonem zamérdał i pojechał na Łotwe panie, tam, na tén Päjpus, zej tam. No jak tam pojechał, náá, wtedy przeor w strachu, nie, buo niedugo bedze północ, a po północy diabéł przylec.i i go weznie. Tak on posłäł tych swoich braciszków wszystkich, tych mnichów, dookoła jezora uobstawił-ił i zaczón drzec se jak kury – piat'. To diabuł lec.i z tá seją, nie? Jak już buł blisko czuje, że kury piejo, tuo se zlonk i sejä pusc.ił [do jeziora Mwiedwie] i uc.iek, jo, a przeor dusze uocalił.

Źródło:[2]

Przypisy

  1. transkrypcja tekstowa: Jan Sadownik, Zofia Przyłuska-Jaworska
  2. Opublikowane w dwumiesięczniku Literatura Ludowa. Pomorze Zachodnie, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze, Warszawa 1960, rok IV, nr 4-5, s.36 bez zastrzeżenia praw autorskich