Żerków (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żerków
Pałac – elewacja wschodnia
Pałac – elewacja wschodnia
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat wołowski
Gmina Brzeg Dolny
Liczba ludności (III 2011) 130[1]
Strefa numeracyjna (+48) 71
Kod pocztowy 56-120
Tablice rejestracyjne DWL
SIMC 0873120
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Żerków
Żerków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Żerków
Żerków
Ziemia51°17′53″N 16°42′05″E/51,298056 16,701389

Żerków – (niem.:Gross Sürchen), wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie wołowskim, w gminie Brzeg Dolny.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj]

Wieś, niegdyś rzędówka, dziś wielodrożnica z zespołem dworskim. Najstarsza wzmianka historyczna pochodzi z dokumentu z 1304 r., pod nazwą Gross Sirchaw, gdzie wymieniono ją jako własność Cystersów z Lubiąża. W 1568 r. klasztor wydzierżawił ją, a w 1593 r. sprzedał von Kanitzom.

Zespół pałacowo-dworski powstał w wyniku rozbudowy dawnego folwarku przez Kockritzów na siedzibę rycerską w XVII w., kolejno przez Haugwitzów w XVIII w. i znów przez Kockritzów w XIX w. [2]

Na północ od wsi znajdują się pozostałości cmentarza ewangelickiego, założonego w drugiej połowie XIX w. Po 1945 r. zamknięty i częściowo zlikwidowany. Najstarszy zachowany nagrobek pochodzi z 1854 r.[3]

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[4]:

  • zespół pałacowy:
    • pałac, z 1791 r., przebudowany na przełomie XIX/XX w., obecnie nadal zamieszkany
    • park leśny, z XIX w.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. [1] (dostęp 03.01.2016) PTTK Oddział Wrocławski, Irena Kozioł, Jerzy Załęski, Wrocław 1992
  3. [2] (dostęp 03.01.2015)
  4. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 24.10.2012]. s. 193.