Żmija łańcuszkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żmija łańcuszkowa
Daboia russelii[1]
(Shaw & Nodder, 1797)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

zauropsydy

Podgromada

diapsydy

Rząd

łuskonośne

Podrząd

węże

Infrarząd

Alethinophidia

Nadrodzina

Elapoidea

Rodzina

żmijowate

Podrodzina

żmije

Rodzaj

Daboia

Gatunek

żmija łańcuszkowa

Synonimy
  • Coluber Russelii Shaw & Nodder, 1797

Żmija łańcuszkowa[2][3], daboja[4], daboja łańcuszkowa[potrzebny przypis] (Daboia russelii) – gatunek jadowitego węża z podrodziny żmij (Viperinae) w rodzinie żmijowatych (Viperidae).

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wąż ten żyje w południowo-wschodniej Azji: na subkontynencie indyjskim, na półwyspie indochińskim, w południowych Chinach i na Tajwanie. Z powodu ich bardzo efektywnego jadu i częstego pojawiania się w miejscach zamieszkanych przez ludzi, żmija ta jest uważana za najniebezpieczniejszego węża Azji Południowej, przypisywanych jej jest około 900 przypadków śmiertelnych rocznie.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wielkość węża jest zróżnicowana regionalnie. Populacje na Sri Lance są relatywnie małe, o przeciętnej długości ok. 0,90 m do maksymalnie 1,5 m. W Chinach węże te osiągają rozmiary od 1,0 do 1,2 m, niektóre mają nawet 1,67 m, natomiast w Indiach przeciętna długość wynosi 1,20 m, największe osobniki mają tam ok. 1,85 m. Głowa węża o długości 1,20 m ma około 5 cm. Daboja łańcuszkowa w porównaniu do innych żmij nie cechuje się okazałą budową ciała. Głowa jest spłaszczona i ma kształt trójkątny, wyraźnie odstaje od reszty korpusu.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Daboja łańcuszkowa jest aktywna głównie nocą, szczególnie zaraz po zachodzie słońca. Jednakże przy szczególnie zimnej pogodzie ich aktywność przypada także za dnia. Żyje przeważnie na ziemi, chowa się z zaroślach i wysokiej trawie, dobrze się kamuflując. Porusza się dosyć ospale, jednak młodsze osobniki są bardziej aktywne. W razie zagrożenia wąż zwija się i unosi przednią część ciała, sycząc przy tym wyraźnie i głośno. Z tej pozycji, przy ataku porusza swoje ciało z wielką siłą naprzód, tak że niekiedy traci ono chwilowo kontakt z podłożem. Generalnie dorosłe osobniki są spokojniejsze i mniej drażliwe niż młodsze.

Jad[edytuj | edytuj kod]

Ich jad jest śmiertelnie niebezpieczny dla człowieka. U większości ludzi dawka od 40 do 70 mg jest śmiertelna, co czyni ich jad o wiele bardziej efektywnym w porównaniu do innych rodzajów węży, takich jak kobry, grzechotniki czy mamby. Przeciętnie żmija przy ugryzieniu wstrzykuje około 72 mg jadu, przy niektórych egzemplarzach stwierdzono nawet ilości od 150 do 250 mg na jedno ukąszenie, co odpowiada całej zawartości ich gruczołów jadowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Daboia russelii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. Praca zbiorowa: Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 412. ISBN 83-01-14344-4.
  3. W. Juszczyk: Gady i płazy. Wyd. 2. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 239, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0043-4.
  4. E. Keller (red.), J.H. Reinchholf, G. Steinbach, G. Diesener, U. Gruber, K. Janke, B. Kremer, B. Markl, J. Markl, A. Shlüter, A. Sigl & R. Witt: Gady i płazy. Warszawa: Świat Książki, 2003, s. 147, seria: Leksykon Zwierząt. ISBN 83-7311-873-X. (pol.)