Żmijowiec (szczyt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Żmijowiec
Ilustracja
Żmijowiec i Czarna Góra widziane ze Śnieżnika
Państwo

 Polska

Pasmo

Sudety
Masyw Śnieżnika

Wysokość

1153[1] m n.p.m.

Pierwsze wejście

w czasach przedhistorycznych

Położenie na mapie Sudetów
Mapa konturowa Sudetów, blisko centrum na prawo znajduje się czarny trójkącik z opisem „Żmijowiec”
Ziemia50°13′53″N 16°49′38″E/50,231389 16,827222

Żmijowiec (1153 m n.p.m.) – szczyt w Masywie Śnieżnika o charakterze długiego i krętego grzbietu (dawna niem. nazwa Otter Köppel)[1].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Wchodzi w skład północnego i północno-zachodniego grzbietu odchodzącego od Śnieżnika w kierunku Czarnej Góry, Przełęczy Puchaczówka i Krowiarek[1]. Ma trzy kulminacje o wysokościach (od południa): 1148 m, 1142 m i 1153 m.[2] Ostatnia (najwyższa) zwieńczona jest grupą Mariańskich Skał (na niektórych mapach zwanych też Nowowiejskimi Skałami[3]). Położony w pobliżu Czarnej Góry znanej z dużego ośrodka narciarskiego we wsi Sienna, na północny wschód od Międzygórza[1]. Część wyciągów i nartostrad tego kompleksu poprowadzonych jest po stokach Żmijowca. Zbocza góry porasta stary bór świerkowy regla dolnego, a miejscami również regla górnego z domieszką buka i jodły[1]. Sama wierzchowina jest częściowo odsłonięta i porośnięta dziką, nieuprawną łąką, a częściowo młodnikiem świerkowym.

Budowa geologiczna[edytuj | edytuj kod]

Masyw Żmijowca zbudowany jest ze skał metamorficznych serii strońskiej, należących do metamorfiku Lądka i Śnieżnika[1]. Są to głównie łupki łyszczykowe z wkładkami i soczewami łupków łyszczykowych z granatami, marmurów (wapieni krystalicznych), kwarcytów, amfibolitów, serpentynitów[1].

Eksploatacja górnicza[edytuj | edytuj kod]

W zboczu tej góry na początku lat 50. XX w. prowadzono intensywne górnicze prace poszukiwawcze i wydobywcze rudy uranu w złożu o nazwie "Kopaliny". Prace te prowadzone były przez tajne Zakłady Przemysłowe R-1. W ciągu kilku lat wydrążono w Żmijowcu 37 km wyrobisk na 9-10 poziomach, przy różnicy głębokości 300 m między skrajnymi poziomami. Zbocze góry rozpoznawano za pomocą licznych odwiertów – z powierzchni wykonano 42 otwory o łącznej długości ok. 11 km, zaś pod ziemią kolejne 10 km. Złoża okazały się nieopłacalne i w 1953 zaprzestano prac górniczych. Na niewielką skalę do 1958 r. wydobywano jeszcze fluoryt.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez Żmijowiec prowadzą następujące szlaki turystyczne[1]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 373. ISBN 83-7005-341-6.
  2. Geoportal mapa rastrowa 1:10000
  3. Mapy.cz

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]