Żmijowiec (szczyt)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy góry. Zobacz też: hasło o roślinie.
Żmijowiec
Żmijowiec i Czarna Góra widziane ze Śnieżnika
Żmijowiec i Czarna Góra widziane ze Śnieżnika
Państwo  Polska
Pasmo Sudety
Masyw Śnieżnika
Wysokość 1153[1] m n.p.m.
Pierwsze wejście w czasach przedhistorycznych
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Żmijowiec
Żmijowiec
Ziemia50°13′53″N 16°49′38″E/50,231389 16,827222

Żmijowiec (1153 m n.p.m.) – szczyt w Masywie Śnieżnika o charakterze długiego i krętego grzbietu (dawna niem. nazwa Otter Köppel)[1].

Geografia[edytuj]

Wchodzi w skład północnego i północno-zachodniego grzbietu odchodzącego od kulminacji Śnieżnika w kierunku Czarnej Góry, Przełęczy Puchaczówka i Krowiarek[1]. Położony w pobliżu Czarnej Góry znanej z dużego ośrodka narciarskiego we wsi Sienna, na północny wschód od Międzygórza[1]. Część wyciągów i nartostrad tego kompleksu poprowadzonych jest po stokach Żmijowca. Zbocza góry porasta stary bór świerkowy regla dolnego, a miejscami również regla górnego z domieszką buka i jodły[1]. Sama wierzchowina jest częściowo odsłonięta i porośnięta dziką, nieuprawną łąką, a częściowo młodnikiem świerkowym.

Budowa geologiczna[edytuj]

Masyw Żmijowca zbudowany jest ze skał metamorficznych serii strońskiej, należących do metamorfiku Lądka i Śnieżnika[1]. Są to głównie łupki łyszczykowe z wkładkami i soczewami łupków łyszczykowych z granatami, marmurów (wapieni krystalicznych), kwarcytów, amfibolitów, serpentynitów[1].

Eksploatacja górnicza[edytuj]

W zboczu tej góry na początku lat 50. XX w. prowadzono intensywne górnicze prace poszukiwawcze i wydobywcze rudy uranu w złożu o nazwie "Kopaliny". Prace te prowadzone były przez tajne Zakłady Przemysłowe R-1. W ciągu kilku lat wydrążono w Żmijowcu 37 km wyrobisk na 9-10 poziomach, przy różnicy głębokości 300 m między skrajnymi poziomami. Zbocze góry rozpoznawano za pomocą licznych odwiertów – z powierzchni wykonano 42 otwory o łącznej długości ok. 11 km, zaś pod ziemią kolejne 10 km. Złoża okazały się nieopłacalne i w 1953 zaprzestano prac górniczych. Na niewielką skalę do 1958 r. wydobywano jeszcze fluoryt.

Minerały i ciekawostki geologiczne[edytuj]

W licznych pozostałościach pokopalnianych na zarośniętym całkowicie lasem wschodnim zboczu można znaleźć łatwo okazy fluorytu, ładne okazy skrystalizowanego białego kwarcu oraz ametysty. Na piargach duże ilości łomu białego marmuru. Na szczycie warte są obejrzenia atrakcyjne widokowo Mariańskie Skały – odsłonięta formacja skalna o wysokości około 18 m z charakterystycznym murem skalnym o długości blisko 50 m. W nazwie tych skał została upamiętniona królewna Marianna Orańska. Do atrakcji turystycznych należą również stare sztolnie. Do zwiedzania udostępniono jedną z nich, tzw. Sztolnię Fluorytową, położoną na stoku Żmijowca przy drodze asfaltowej KletnoSienna. Wewnątrz do obejrzenia ekspozycja górnicza oraz bardzo ciekawe okazy minerałów w naturalnych złożach. Wstęp odpłatny, zwiedzanie w kilkunastoosobowych grupach z przewodnikiem.

Szlaki turystyczne[edytuj]

Przez Żmijowiec prowadzą następujące szlaki turystyczne[1]:

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 16: Masyw Śnieżnika i Góry Bialskie. Warszawa: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1993, s. 373. ISBN 83-7005-341-6.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]