Przejdź do zawartości

Żołd

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pierwszy żołd powstania warszawskiego
(zobacz również: odwrotna strona).

Żołdwynagrodzenie, jakie dostaje żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową[1], dawniej również członek wojska najemnego. Pierwszy żołd w Polsce ustanowił w 1388 roku w Piotrkowie Władysław II Jagiełło: wynosił 3 grzywny od kopii.

Zygmunt August i Stefan Batory utworzyli oddziały kozackie dla obrony granicy Polski w zamian za żołd i wolność osobistą. Była to jedna z przyczyn powstania Chmielnickiego.

Żołd w legionach rzymskich nazywany był stipendium.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Józef Urbanowicz (red.): Mała encyklopedia wojskowa (R–Ż). T. III. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971, s. 645.