Żołnierz Wolności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
„Żołnierz Wolności”
Częstotliwość dziennik
Państwo Polska
Pierwsze wydanie 12 czerwca 1943
Ostatnie wydanie 1991
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Krzyża Grunwaldu III klasy

„Żołnierz Wolności”gazeta ludowego Wojska Polskiego, wydawana w latach 1943-1991.

Dziennik został założony z inicjatywy polskich komunistów skupionych w Związku Patriotów Polskich dla potrzeb propagandowych formującej się 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, w Sielcach nad Oką w ZSRR. Nazwa nawiązywała do gazety, która pod tą właśnie nazwą towarzyszyła Polakom walczącym po stronie rządu republikańskiego w Hiszpanii w Brygadach Międzynarodowych[1].

Pierwszy numer ukazał się 12 czerwca 1943 roku. Redakcja gazety opublikowała co najmniej pięć „Dodatków Religijnych”[1] opracowanych przez kapelana dywizji, ks. mjr. Wilhelma Kubsza. Jednorazowy nakład gazety wynosił 2 tys. egzemplarzy. 25 kwietnia 1944 roku redakcja i drukarnia Gazety 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki przeniosła się do Sum, gdzie dwa dni później wydała pierwszy numer „Głosu Żołnierza” - Gazety Armii Polskiej.

W 1945, już w Polsce, zmienia nazwę na „Polska Zbrojna”.

Od dnia 22 lipca 1950 roku gazeta ukazywała się pod pierwotnym tytułem „Żołnierz Wolności”[1].

Obok problematyki wojskowej prezentował oficjalne stanowisko partii - uważany był za drugą, obok „Trybuny Ludu”, najważniejszą tubę propagandową rządzących Polską komunistów. Po marcu 1968, w okresie pierwszej „Solidarności” oraz stanu wojennego reprezentował linię partyjnego „betonu”.

W 1986 rozpoczęto wydawanie dodatku do pisma zatytułowanego „IKS - Informatyka, Komputery, Systemy”, poświęconego głównie mikrokomputerom ośmiobitowym.

W 1991 tytuł znów zmieniono na „Polska Zbrojna”.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1963 gazeta Wojska Polskiego „Żołnierz Wolności” została odznaczona Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy za całokształt działalności w 20-leciu[2].

W 1976 roku redakcja „Żołnierza Wolności” została odznaczona Orderem Sztandaru Pracy I klasy[3][4].

Redaktorzy naczelni[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny... s.22
  2. Kazimierz Madej: Polskie symbole wojskowe 1943-1978. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1980, s. 153. ISBN 83-11-06410-5.
  3. Wysokie odznaczenia państwowe dla zasłużonych zakładów pracy, uczelni, instytucji i stowarzyszeń. „Nowiny”, s. 1, Nr 165 z 21-22 lipca 1976. 
  4. Dziennik Polski, r. XXXII, nr 165 (10040), s. 1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Remigiusz Surgiewicz, Z dziejów prasy frontowej ludowego Wojska Polskiego 1943-1945, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 1 (27), Warszawa 1963.
  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego : formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej Warszawa 1965 s. 22-24