Życiowa szansa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Życiowa szansa
Nazwa formatu It’s Your Chance of a Lifetime!
Rodzaj programu teleturniej
Kraj produkcji Polska
Język polski
Prowadzący Krzysztof Ibisz
Data premiery 1 czerwca 2000
Lata emisji 2000–2002
Pora emisji lato 2000 - poniedziałek, środa i czwartek, godz. 20:00
od jesieni 2000 do wiosny 2002 - w poniedziałki i w czwartki, godz. 20:00 oraz w soboty, godz. 21:05
lato-jesień 2002 - we wtorki, godz. 20:00
Liczba odcinków 270 (3)
Czas trwania odcinka 60 min
Format nadawania 4:3
Produkcja
Produkcja ATM Grupa
Reżyseria Okił Khamidow
Stacja telewizyjna Polsat
Polsat 2
Nagrody 1 milion zł (oraz wiele niższych)

Życiowa szansa – teleturniej prowadzony przez Krzysztofa Ibisza i emitowany od 1 czerwca 2000 do 30 października 2002 w telewizji Polsat, oparty na amerykańskim formacie It's Your Chance of a Lifetime. Główną nagrodą w programie był 1 000 000 złotych. Najwyższa wygrana wyniosła 218 000 złotych i została zdobyta przez Elżbietę Raczyńską. Drugą największą wygraną w programie było 112 200 złotych Marcina Pilarskiego. Wysokimi nagrodami były także: 64 000 złotych Izydora Jeżewskiego oraz 29 000 złotych Lucyny Szrom-Jędrusyny. Po 270 wyemitowanych odcinkach z nieznanych powodów zakończono emisję teleturnieju, chociaż fakt zdjęcia najprawdopodobniej był jeszcze nieznany podczas nagrywania ostatniego (270.) odcinka[a].

Godziny emisji programu[edytuj | edytuj kod]

W Polsacie program nadawany był początkowo w poniedziałki, środy i czwartki o 20:00[1], nieco później w poniedziałki i czwartki o 20:00 i w soboty o 21:05, a w pod koniec swej obecności na ekranach – w poniedziałki, środy i piątki o godzinie 19:15. Polsat zakończył emisję programu 30 października 2002 roku. W zamian od 4 listopada 2002 r. nadawano teleturniej Awantura o kasę[2].

Zasady gry[edytuj | edytuj kod]

W grze uczestniczyło 2 zawodników: gracz w studiu oraz gracz pod telefonem. Gracza w studiu wybierano wśród osób siedzących na widowni i przed rozgrywką go losowano. Na początku rozgrywki prowadzący płacił graczowi rachunki za określoną kwotę, jeśli gracz odpowiedział poprawnie na wstępne pytanie. Później gracz w studiu wybierał gracza telefonicznego, wybierając nazwę miasta, z którego pochodzi ten gracz, a następnie nawiązano połączenie z graczem, a jego imię i nazwisko pojawiało się na ekranie. Gracz telefoniczny wygrywa jedną czwartą aktualnej wygranej gracza w studiu. Jest 11 kategorii, które gracz w studiu losuje, pociągając za dźwignię. Na telebimie pojawia się trzycyfrowy numer pytania, a następnie ujawniana jest kategoria pytania. Gracz może zmienić kategorię tylko 2 razy w ciągu gry. Przed usłyszeniem pytania gracz wybiera stawkę, o którą będzie grał. Stawka nie może być niższa niż w poprzednich rundach. Czas na odpowiedź dla gracza pod telefonem wynosi 20 sekund. Obaj gracze mogą dać różne odpowiedzi, ale wówczas jeden z nich odpadnie. Jeśli odpadnie gracz telefoniczny, gra jest kontynuowana, wówczas gra jedynie gracz w studiu. W przypadku gdy odpadnie gracz w studiu, następuje koniec gry. Kwota gwarantowana to: aktualna wygrana – stawka. Gracz może się w każdej chwili wycofać i zachować wygrane pieniądze.

Oglądalność[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2000 roku program oglądało 6,6 mln widzów[3]. Odcinek z 5 lutego 2001 roku zgromadził przed telewizorami rekordową publiczność – 7 411 905 osób[4]. W 2001 roku TV Polsat wyemitowała 270 odcinków „Życiowej szansy”, co oznacza, że program gościł na antenie przez około 200 godzin[5].

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 2000 roku program miał być przeniesiony do Czwórki, w celu podniesienia oglądalności tego kanału[6]. Emitowano już zapowiedzi, jednakże później zrezygnowano z tej decyzji, a program został na antenie Polsatu.

Przypisy

Uwagi

  1. Pod koniec ostatniego (270.) odcinka programu, prowadzący jak zwykle wspomniał o sposobie zgłaszania chęci udziału w teleturnieju.