Żytowiecko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

51°48′19″N 16°56′5″E

- błąd

38 m

WD

51°53'N, 17°0'E

- błąd

20079 m

Odległość

1346 m

Żytowiecko
wieś
Ilustracja
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

gostyński

Gmina

Poniec

Liczba ludności (2009)

451[1]

Strefa numeracyjna

65

Kod pocztowy

63-800

Tablice rejestracyjne

PGS

SIMC

0375243

Położenie na mapie gminy Poniec
Mapa konturowa gminy Poniec, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Żytowiecko”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Żytowiecko”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Żytowiecko”
Położenie na mapie powiatu gostyńskiego
Mapa konturowa powiatu gostyńskiego, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Żytowiecko”
Ziemia51°48′19″N 16°56′05″E/51,805278 16,934722

Żytowiecko (niem. Seide) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie gostyńskim, w gminie Poniec[2]. Na południowy wschód od wsi przepływa Rów Polski (Kopanica), otoczony mokradłami[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś istniała przynajmniej w 1310 roku i należała do powiatu ponieckiego[4]. Pierwszy kościół istniał przed 1446[4]. W 1580 mieszkali tu m.in. Jakub Żytowiecki, Barbara Żytowiecka i Jakub Rakoszewski[4]. Drewniany kościół został odnowiony staraniem Mikołaja Mycielskiego w poł. XVII wieku[4]. Istniejący kościół z cegły wybudował w 1777 Maksymilian Mielżyński[4]. Parafia należała do dekanatu krobskiego i w 1873 liczyła 1921 wiernych[4].

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej[5]. Żytowiecko należało do okręgu krobskiego tego powiatu i stanowiło część majątku Rokosowo, którego właścicielem był wówczas (1846) Józef Mycielski[5]. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 445 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 49 dymów (domostw)[5].

Pod koniec XIX wieku w Żytowiecku była szkoła, a wieś liczyła 15 gospodarstw i 272 mieszkańców, z czego 9 ewangelików[4]. Folwark Żytowiecko-Aleksandrowo podlegał właścicielom pobliskiego Grodziska[4].

Wieś rycerska, własność hrabiego Krzysztofa Mielżyńskiego, położona była w 1909 roku w powiecie gostyńskim rejencji poznańskiej w Wielkim Księstwie Poznańskim[6].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Zabytki i turystyka[edytuj | edytuj kod]

W Żytowiecku znajdują się następujące zabytki wpisane na listę Narodowego Instytutu Dziedzictwa[7]:

  • późnobarokowy kościół parafialny pw. św. Stanisława, wybudowany w latach 1773-1777 przez Maksymiliana Mielżyńskiego, miejscowego dziedzica[3][4]
  • brama w murze kościelnym z końca XVIII wieku
  • organistówka z końca XVIII wieku
  • spichlerz w zespole folwarcznym z 1857

We wsi znajdował się też drewniany wiatrak-koźlak z 1713[3].

Przez Żytowiecko przebiega znakowany czarny szlak pieszy z Pudliszek do Gostynia[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. woj. wielkopolskie >> pow. gostyński >> gmina Poniec. Wszystkie dane dla miejscowości Żytowiecko. [w:] Bank Danych Lokalnych [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-11-03].
  2. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 2627, 13 lutego 2013. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 2014-11-03]. 
  3. a b c d Jan Maj, Marek Aleksandrzak: Leszno: mapa topograficzna Polski. Wersja turystyczna. Wyd. 2. Warszawa: Wojskowe Zakłady Kartograficzne, 2011. ISBN 83-7135-149-6.
  4. a b c d e f g h i Żytowiecko, [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. XIV: Worowo – Żyżyn, Warszawa 1895, s. 914.
  5. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 231.Sprawdź autora:1.
  6. Księga adresowa polskich właścicieli ziemskich Wielkiego Księstwa Poznańskiego z uwzglednieniem powiatu, stacyi poczty, telegrafu, dworca, Poznań 1909, s. 8.
  7. Wykaz zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru zabytków na terenie województwa wielkopolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 36. [dostęp 2014-11-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]