Żywe mosty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dwupiętrowy żywy most
Miejscowa ludność podczas prac przy konstrukcji mostu niedaleko wioski Kongthong

Żywe mosty korzeniowe są to konstrukcje tworzone metodą kształtowania drzew, powszechną w południowej części indyjskiego stanu Meghalaya. Są robione ręcznie z powietrznych korzeni figowca sprężystego[1] przez ludność Khasi i Jaintia zamieszkującą górzyste tereny wzdłuż południowej części płaskowyżu Shillong.

Mosty korzeniowe zaobserwowano również w indyjskim stanie Nagaland[2] oraz kilku regionach Indonezji[3].

Budujący pozwalają rosnąć korzeniom drzew wzdłuż wydrążonych pni palmy betelowej, aby nadać im pożądany kierunek[4]. Kiedy korzenie osiągną cel, łodygi są usuwane, a korzenie zrastają się w glebie. Z biegiem czasu dalsze ukorzenienie prowadzi do budowy wytrzymałego, sprężystego mostu. Powstanie takiej konstrukcji zajmuje około 15 lat[5]. Najdłuższe z mostów mają ponad 50 metrów długości, a w jednym miejscu rosną one nawet jeden nad drugim.

Szacuje się, że część z nich może mieć nawet 500 lat[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lebende Bauten. (niem.). baubotanik.org. [dostęp 2018-04-22].
  2. Living Root Bridges of Nagaland India – Nyahnyu Village Mon District / Guy Shachar (ang.). guyshachar.com. [dostęp 2018-04-22].
  3. WEST SUMATRA, INDONESIA Jembatan Akar (ang.). atlasobscura.com. [dostęp 2018-04-22].
  4. Indias amazing living root bridges (ang.). bbc.com. [dostęp 2018-04-22].
  5. Re-Envisioning Our Environment (ang.). businessinsider.com. [dostęp 2018-04-22].
  6. Żywe mosty w Indiach mają już ponad 500 lat. rynekinfrastruktury.pl. [dostęp 2018-04-22].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]