Žanis Bachs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Žanis Bachs (ur. 1885 we wsi Karczma Berzu, Łotwa, zm. 16 października 1941 w Kommunarce) – Łotysz, łotewski i rosyjski generał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1912‒1913 służył w 170., a następnie w 174 pułku piechoty. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego.

Od 1918 roku służył w siłach zbrojnych Tymczasowego Rządu Łotwy. Od kwietnia do lipca 1919 był przedstawicielem wojskowym w Pskowie. W 1920 roku został mianowany szefem pionu operacji Sztabu Głównodowodzącego Armią. Brał udział w rozmowach pokojowych z Rosją Radziecką. Od 1921 był przedstawicielem wojskowym Łotwy w Moskwie.

Od października 1936 do 1940 był dowódcą Dywizji Zemgalskiej (Zemgales divīzija).

20 grudnia 1940 został aresztowany i skazany na karę śmierci przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR 18 lipca 1941, pod zarzutem szpiegostwa i uczestnictwa w nielegalnych organizacjach. Rozstrzelano go 16 października 1941 na poligonie Kommunarka[1].

W kwietniu 1992 został zrehabilitowany przez Prokuraturę Federacji Rosyjskiej.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]