Е̨

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Е̨
Ilustracja
Informacje podstawowe
Majuskuła Е̨
Minuskuła е̨
Podstawowe pismo cyrylica
Pochodzenie
Oparty na grafemie Е
Znak diakrytyczny ogonek
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Е̨, е̨ – litera rozszerzonej cyrylicy, wykorzystywana dawniej w cyrylickich wariantach alfabetów litewskiego[1] i polskiego. Powstała poprzez połączenie litery Е ze znakiem diakrytycznym ogonek.

Е̨ w cyrylicy polskiej[edytuj | edytuj kod]

Litera Е̨ została wymieniona w cyrylickim alfabecie polskim umieszczonym w książce „Элемэнтар̌ъ для дзеци вейскихъ” (Elementarz dla dzieci wiejskich), wydanej w 1865 r.[2] Jest również wzmiankowana w wydanym rok później zbiorze reguł gramatycznych pt. „Грамматыка е̨зыка польскего” (Gramatyka języka polskiego)[3].

Kodowanie[edytuj | edytuj kod]

Forma Wygląd Części składowe Kodowanie
majuskuła Е̨ U+0415
Е
U+0328
◌̨
U+0415
U+0328
minuskuła е̨ U+0435
е
U+0328
◌̨
U+0435
U+0328

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

  • Ę – litera alfabetu łacińskiego

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Subačius Giedrius. The letter <Ј>and Lithuanian Cyrillic script: two language planning strategies in the late nineteenth century. „Journal of Baltic Studies”. 39 (1), s. 73–82, marzec 2008. 
  2. Элемэнтар̌ъ для дзеци вейскихъ. С. Петербургъ: 1865. (pol.)
  3. Грамматыка е̨зыка польскего. Варшава: 1866. (pol.)