(216) Kleopatra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(216) Kleopatra
Ilustracja
Obraz radarowy Kleopatry
Odkrywca Johann Palisa
Data odkrycia 10 kwietnia 1880
Numer kolejny 216
Charakterystyka orbity (J2000)
Przynależność
obiektu
Pas główny
Półoś wielka 2,7938 au
Mimośród 0,2504
Peryhelium 2,0943 au
Aphelium 3,4934 au
Okres obiegu
wokół Słońca
4,67 lat
Średnia prędkość 17,82 km/s
Inklinacja 13,11°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 217×94×81 km
Masa ok. 3 × 1018 kg
Średnia gęstość ok. 3,6 g/cm3
Okres obrotu (5 h 23 min 6 s) h
Albedo 0,1164
Jasność absolutna 7,3m
Typ spektralny Typ M
Satelity naturalne Alexhelios
Cleoselene

(216) Kleopatraplanetoida z pasa głównego okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 245 dni w średniej odległości 2,79 j.a.

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Została odkryta 10 kwietnia 1880 roku w obserwatorium marynarki wojennej w Puli (Istria) przez Johanna Palisę. Nazwa pochodzi od Kleopatry, ostatniej królowej Egiptu.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Była pierwszą planetoidą przebadaną wiązką radiową, wysłaną z radioteleskopu w Arecibo (Portoryko). Kształtem przypomina kość lub hantle. Należy do planetoid żelaznych, stosunkowo rzadko występujących. Średnia gęstość wynosi 3,6 g/cm³.

Naturalne satelity[edytuj | edytuj kod]

Kleopatra i jej dwa księżyce (zdj. ESO)

24 września 2008 roku zidentyfikowano dwa księżyce tej planetoidy. Alexhelios (S/2008 (216) 1) ma rozmiar 5 km i okrąża ciało macierzyste w odległości ok. 775 km w czasie 4,2 dnia; Cleoselene (S/2008 (216) 2) ma 3 km i na jeden obieg potrzebuje ok. 1,4 dnia w średniej odległości 380 km[1].

(216) Kleopatra powstała na skutek połączenia się odłamków pozostałych po kolizji dużej planetoidy żelazno-skalistej w zamierzchłej przeszłości. Do kolejnego zderzenia doszło około 100 milionów lat temu, gdy planetoida została uderzona przez kolejny obiekt pod bardzo dużym kątem. Uderzenie nadało planetoidzie bardzo szybką rotację, powodującą wydłużony kształt. Doprowadziło również do wyrwania pierwszego księżyca. Drugi oderwał się około 10 milionów lat temu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Emily Lakdawalla: A dog-bone-shaped asteroid's two moons: Kleopatra, Cleoselene, and Alexhelios (ang.). The Planetary Society, 2011-02-23. [dostęp 2016-03-18].
  2. Kleopatra i jej księżyce. W: Nauka w Polsce [on-line]. PAP, 2011-02-26. [dostęp 2016-03-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]