(216) Kleopatra

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(216) Kleopatra
Ilustracja
Obraz uzyskany przez Very Large Telescope
Odkrywca

Johann Palisa

Data odkrycia

10 kwietnia 1880

Numer kolejny

216

Charakterystyka orbity (J2000)
Przynależność
obiektu

Pas główny

Półoś wielka

2,7938 au

Mimośród

0,2504

Peryhelium

2,0943 au

Aphelium

3,4934 au

Okres obiegu
wokół Słońca

4,67 lat

Średnia prędkość

17,82 km/s

Inklinacja

13,11°

Charakterystyka fizyczna
Średnica

217×94×81 km

Masa

ok. 3 × 1018 kg

Średnia gęstość

ok. 3,6 g/cm3

Okres obrotu

(5 h 23 min 6 s) h

Albedo

0,1164

Jasność absolutna

7,3m

Typ spektralny

Typ M

Satelity naturalne

Alexhelios
Cleoselene

(216) Kleopatraplanetoida z pasa głównego okrążająca Słońce w ciągu 4 lat i 245 dni w średniej odległości 2,79 j.a.

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Została odkryta 10 kwietnia 1880 roku w obserwatorium marynarki wojennej w Puli (Istria) przez Johanna Palisę. Nazwa pochodzi od Kleopatry, ostatniej królowej Egiptu.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Była pierwszą planetoidą przebadaną wiązką radiową, wysłaną z radioteleskopu w Arecibo (Portoryko). Kształtem przypomina kość lub hantle. Należy do planetoid żelaznych, stosunkowo rzadko występujących. Średnia gęstość wynosi 3,6 g/cm³.

Naturalne satelity[edytuj | edytuj kod]

Kleopatra i jej dwa księżyce (zdj. ESO)

24 września 2008 roku zidentyfikowano dwa księżyce tej planetoidy. Alexhelios (S/2008 (216) 1) ma rozmiar 5 km i okrąża ciało macierzyste w odległości ok. 775 km w czasie 4,2 dnia; Cleoselene (S/2008 (216) 2) ma 3 km i na jeden obieg potrzebuje ok. 1,4 dnia w średniej odległości 380 km[1].

(216) Kleopatra powstała na skutek połączenia się odłamków pozostałych po kolizji dużej planetoidy żelazno-skalistej w zamierzchłej przeszłości. Do kolejnego zderzenia doszło około 100 milionów lat temu, gdy planetoida została uderzona przez kolejny obiekt pod bardzo dużym kątem. Uderzenie nadało planetoidzie bardzo szybką rotację, powodującą wydłużony kształt. Doprowadziło również do wyrwania pierwszego księżyca. Drugi oderwał się około 10 milionów lat temu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Emily Lakdawalla: A dog-bone-shaped asteroid's two moons: Kleopatra, Cleoselene, and Alexhelios (ang.). The Planetary Society, 2011-02-23. [dostęp 2016-03-18].
  2. Kleopatra i jej księżyce. W: Nauka w Polsce [on-line]. PAP, 2011-02-26. [dostęp 2016-03-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]