(55565) 2002 AW197

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
(55565) 2002 AW197
Zdjęcie z teleskopu Spitzera
Zdjęcie z teleskopu Spitzera
Odkrywca Michael E. Brown,
Eleanor Helin,
Michael Hicks,
Kenneth Lawrence,
Steven H. Pravdo,
Chad Trujillo
Data odkrycia 10 stycznia 2002[1]
Nr kolejny 55565
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie
planetoidy
Pas Kuipera
obiekt transneptunowy[1][2]
Półoś wielka 47,51[1] au
Mimośród 0,1299[1]
Peryhelium 41,34[1] au
Aphelium 53,68[1] au
Okres obiegu
wokół Słońca
ok. 327,5[1] lat
Inklinacja 24,33[1]°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 745[2] km
Okres obrotu ok. 8,86[1] h
Jasność absolutna 3,5[1]m

(55565) 2002 AW197planetoida z grupy obiektów transneptunowych[1][2].

Odkrycie i nazwa[edytuj]

Obiekt (55565) 2002 AW197 został odkryty 10 stycznia 2002 roku w Obserwatorium Palomar przez Michaela Browna, Eleanor Helin, Michaela Hicksa, Kennetha Lawrence’a, Stevena Pravdo i Chada Trujillo.

Asteroida nie posiada jeszcze nazwy własnej; ma jedynie oznaczenie tymczasowe i numer.

Orbita[edytuj]

Orbita (55565) 2002 AW197 nachylona jest pod kątem 24,3° do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,13. Ciało to krąży w średniej odległości 47,5 j.a. wokół Słońca; na jeden obieg potrzebuje ok. 327 lat ziemskich. Peryhelium tego obiektu znajduje się w odległości ok. 41,3 j.a., a aphelium zaś ok. 53,7 j.a. od naszej dziennej gwiazdy.

Właściwości fizyczne[edytuj]

Ta odległa planetoida ma średnicę szacowaną na ok. 745 km[2]. Jej absolutna wielkość gwiazdowa wynosi 3,5m.

Obserwacje wykazują, iż asteroida ta ma neutralną barwę (może to wskazywać na istnienie lodu wodnego, w przeciwieństwie np. do (50000) Quaoar, który ma wyraźnie czerwoną barwę). Temperatura powierzchni wynosi około 40 K[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j k JPL Small-Body Database Browser: (2002 AW197) (ang.). 2013-12-31 last obs. used. [dostęp 2014-09-23].
  2. a b c d Wm. Robert Johnston: List of Known Trans-Neptunian Objects (ang.). Johnston’s Archive, 2015-12-19. [dostęp 2016-01-26].
  3. F. Merlin i inni. Surface composition and physical properties of several trans-neptunian objects from the Hapke scattering theory and Shkuratov model. „Icarus”. 208, s. 945-954, 2010. DOI: 10.1016/j.icarus.2010.03.014 (ang.). 

Linki zewnętrzne[edytuj]