10,5 cm FlaK 39

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
10,5 cm Flak 39
10,5 cm Flak 39
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Rheinmetall
Rodzaj armata przeciwlotnicza
Dane taktyczno-techniczne
Kaliber 105 mm
Nabój 105 × 769R
Długość lufy 6658 mm
5531 mm (części gwintowanej)
Donośność 12 800 m (pionowa)
Prędkość pocz. pocisku 880 m/s (pocisk o masie 15,1 kg)
Długość 10 310 mm
Szerokość 2450 mm
Wysokość 2900 mm
Masa 14 600 kg (marszowa)
10 240 kg (bojowa)
Kąt ostrzału -3° do +85° (w pionie)
360° (w poziomie)
Obsługa 10-12 osób
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

10,5 cm Flak 39 – niemieckie ciężkie działo przeciwlotnicze kalibru 105 mm, używane w czasie II wojny światowej.

W 1933 roku rozpoczęto w Niemczech prace nad działem przeciwlotniczym kalibru 105 mm. W 1935 roku prowadzono badanie prototypów powstałych w firmach Krupp i Rheinmetall, po których zdecydowano o przyjęciu do uzbrojenia armaty Rheinmetall (miała ona oznaczenie zakładowe Gerät 38). Otrzymała ona wojskowe oznaczenie 10.5 cm Flak 38. Wyprodukowano niewiele dział tego typu, ponieważ wkrótce przyjęto na uzbrojenie zmodernizowaną odmianę tego działa pod oznaczeniem 10.5 cm Flak 39, wyposażoną w zmodyfikowany elektryczny układ obrotu i podniesienia oraz transmisji danych z centralnego systemu kierowaniem ognia.

Armaty 10,5 cm Flak 38 i 39 były znacznie bardziej skomplikowane od armaty 8,8 cm Flak 18 i w związku z tym znacznie droższe. Okazało się jednak, że ich skuteczność niewiele przewyższa działa 88 mm, dlatego planowano zakończenie produkcji armat przeciwlotniczych 105 mm po rozpoczęciu masowej produkcji armaty 8,8 cm Flak 41. Do przerwania produkcji jednak ostatecznie nie doszło i w momencie zakończenia wojny armia niemiecka posiadała 1850 dział 10,5 cm Flak 38 i 39. Zaprojektowano także działo 10,5 cm Flak 40 wyposażone w dłuższą lufę, ale nie było ono produkowane seryjnie.

10.5 Flak 38

Działa przeciwlotnicze 10,5 cm Flak 38 i 39 były projektowane jako broń mobilna, ale okazało się że są do tego celu za duże i za ciężkie. Dlatego nie znalazły się na uzbrojeniu wojsk lądowych (Heer), a jedynie w systemie obrony przeciwlotniczej Luftwaffe, zarówno w bateriach zmotoryzowanych, jak i stacjonarnych oraz kolejowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chris Bishop: The Encyclopedia of Weapons of World War II. New York: Barnes £ Noble Books, 1998. ISBN 0-7607-1022-8.
  • Werner Müller: Deutsche schwere Flak 10,5 cm, 12,8 cm, 15 cm. Friedberg: Podzun-Pallas-Verlag, 1990.
Wikimedia Commons