100 Dywizja Strzelecka (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
100 Dywizja Strzelecka
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 1939
Nazwa wyróżniająca Lwowska
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość 2 Korpus Strzelecki

100 Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwionej.

I formowanie[edytuj | edytuj kod]

Dywizja Strzelców sformowana w Uralskim Okręgu Wojskowym. Brała udział w agresji na Polskę w 1939[1] i w Wojnie zimowej w Finlandii.

W czerwcu 1941 roku w składzie 2 Korpus Strzelecki 13 Armii Frontu Zachodniego.

W 1941 w jej skład wchodziły:

  • 85 pułk strzelecki
  • 331 pułk strzelecki
  • 355 pułk strzelecki
  • 34 pułk artylerii
  • 46 pułk artylerii haubic
  • 81 pułk artylerii przeciwpancernej
  • 397 dywizjon moździerzy
  • 183 dywizjon artylerii przeciwlotniczej
  • 69 batalion rozpoznawczy
  • 90 batalion saperów
  • 29 batalion łączności
  • 23 batalion medyczno-sanitarny
  • 2 batalion transportowy
  • 62 kompania chemiczna

II formowanie[edytuj | edytuj kod]

Dywizja ponownie sformowana 18 marca 1942 w Wołogdzie w Archangielskim Okręgu Wojskowym. Żołnierze pochodzili głównie z okręgów wojskowych: Wołogdy, rejonów Archangielska i regionów Republiki Komi. Za zdobycie Lwowa w ramach operacji lwowsko-sandomierskiej dywizja otrzymała miano "lwowskiej". W zimie 1945 w trakcie operacji sandomiersko-śląskiej żołnierze dywizji wyzwolili niemiecki obóz Auschwitz w dniu 27 stycznia 1945 roku. Jako pierwsi do obozu dotarli żołnierze 454 pułku piechoty. Przed południem zwiadowcy dywizji weszli na teren podobozu Monowitz. W południe oswobodzono centrum Oświęcimia, a ok. godz. 15.00, po krótkiej potyczce z wycofującymi się Niemcami, weszli jednocześnie na teren KL Auschwitz I i do oddalonego o mniej więcej 2 km Auschwitz II-Birkenau. W walkach o wyzwolenie Auschwitz, Birkenau, Monowitz oraz miasta Oświęcimia zginęło ponad 200 żołnierzy radzieckich.

W jej skład wchodziły:

  • 454 pułk piechoty
  • 460 pułk piechoty
  • 472 pułk piechoty
  • 1031 pułk artylerii
  • 408 samodzielny dywizjon przeciwpancerny
  • 189 kompania rozpoznawcza
  • 326 batalion inżynieryjny
  • 676 samodzielny batalion łączności (640 samodzielna kompania łączności)
  • 246 batalion medyczno-sanitarny
  • 346 samodzielny batalion przeciwchemiczny
  • 530 kompania transportu samochodowego
  • 374 piekarnia polowa
  • 845 dywizyjny szpital weterynaryjny (walczyły też psy i konie)
  • 1973 polowa stacja pocztowa (poczta polowa)
  • 1153 Polowa Kasa Banku Państwowego.

Za walki pod Jelni (Operacja jelnińska), resztki dywizji otrzymały miano "gwardyjskiej". Na bazie dywizji utworzono 1 Dywizję Strzelecką Gwardii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cygan 2006 ↓, s. 96.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wiktor Krzysztof Cygan: Kresy we krwi. Obrona północno-wschodniej Polski we wrześniu 1939. Warszawa: Espadon Publishing, 2006. ISBN 978-83-60786-00-0.
  • RKKA (ros.). [dostęp 08 grudnia 2016].