101 Kompania Czołgów Rozpoznawczych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
101 Kompania Czołgów Rozpoznawczych
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowana przez 2 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy por. Zdzisław Ziemski
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość 10 Brygada Kawalerii

101 Samodzielna Kompania Czołgów Rozpoznawczychpododdział broni pancernych Wojska Polskiego II RP.

Kompania nie występowała w organizacji pokojowej wojska. Zgodnie z planem mobilizacyjnym "W" została zmobilizowana 13 sierpnia 1939 roku przez 2 Batalion Pancerny z Żurawicy z przeznaczeniem dla 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. 15 sierpnia 1939 roku kompania przybyła do rejonu koncentracji brygady[1].

Działania bojowe[edytuj]

Kompania walczyła w składzie 10 Brygady Kawalerii
czołg TKS
Motocykl Sokół 1000

1 września 1939 roku w godzinach południowych brygada otrzymała zadanie prowadzić rozpoznanie na lewym skrzydle Armii Kraków. W tym celu przegrupowała się do rejonu Beskidu Wyspowego. Jej 1 pluton z 10 pułkiem strzelców konnych skierowany został do Lubienia, a 2 pluton z 24 pułkiem ułanów do Jordanowa[1].

2 września 24 pułk ułanów z 1/101 kcz kontratakował w celu odtworzenia pozycji obronnej na grzbiecie Wysoka i Górze Ludwiki. Pozycji nie odtworzono, lecz kontratak zwolnił tempo natarcia nieprzyjaciela w kierunku RabkaMyślenice[1]. O świcie 4 września kompania przeszła do Dobczyc i wzięła udział w kontrataku na wchodzący do walki drugi rzut 138 pułku strzelców górskich pod Kasiną Wielką. Natarcie niemieckie powstrzymano, a kompanię w godzinach wieczornych wycofano do odwodu brygady[1].

8 września podczas boju o Wiśnicz kompania ubezpieczała tyły brygady i osłaniała jej późniejszy odmarsz. W tym samym dniu do oddziału wcielono resztki 51 kompanii czołgów[2].

Dniem chwały kompanii był 9 września, kiedy kolejno opóźniano nieprzyjaciela na kierunku Rzeszów - Łańcut, po czym w śmiałym kontrataku odrzucono pancerne jednostki wroga. Kolejne walki prowadzono w dniach 11-12 września pomiędzy Radymnem, a Jaworowem[3].

13 września kompanie wzmocniono czołgami z dywizjonu rozpoznawczego brygady, po czym w dniach 15-16 września wozy walczyły podczas przebijania do Lwowa wraz z pozostałymi oddziałami związku[3]. Były to ostatnie boje, podczas przekraczania granicy w dniu 19 września kompania miała na stanie już tylko 4 sprawne wozy. 21 września zdano broń maszynową i sprzęt, a żołnierzy transportem kolejowym przewieziono do obozów internowania[3].

Obsada personalna[edytuj]

  • dowódca kompanii — por. Zdzisław Ziemski (ranny 16 września 1939)[4]
  • dowódca 1 plutonu — por. Wojciech Stanek[4]
  • dowódca 2 plutonu — ppor. rez. Franciszek Zmroczek[4]
  • dowódca 3 plutonu — ppor. rez. Adam Głowacki
  • dowódca plutonu techniczno-gospodarczego - ?

Kompania była uzbrojona w 13 czołgów rozpoznawczych TKS, w tym cztery z 20 mm nkm wz. 1938FK.

Przypisy

  1. a b c d Nawrocki 1992 ↓, s. 29.
  2. Nawrocki 1992 ↓, s. 30.
  3. a b c Nawrocki 1992 ↓, s. 31.
  4. a b c Szubański 2011 ↓, s. 292.

Bibliografia[edytuj]