101 Kompania Czołgów Rozpoznawczych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
101 Kompania Czołgów Rozpoznawczych
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowana przez 2 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy por. Zdzisław Ziemski
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość 10 Brygada Kawalerii

101 Samodzielna Kompania Czołgów Rozpoznawczychpododdział broni pancernych Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

Kompania nie występowała w organizacji pokojowej wojska. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” została zmobilizowana 13 sierpnia 1939 roku przez 2 batalion pancerny z Żurawicy z przeznaczeniem dla 10 Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej. 15 sierpnia 1939 roku kompania przybyła do rejonu koncentracji brygady[1].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Kompania walczyła w składzie 10 Brygady Kawalerii
czołg TKS
Motocykl Sokół 1000

1 września 1939 roku w godzinach południowych brygada otrzymała zadanie prowadzić rozpoznanie na lewym skrzydle Armii „Kraków”. W tym celu przegrupowała się do rejonu Beskidu Wyspowego. Jej 1 pluton z 10 pułkiem strzelców konnych skierowany został do Lubienia, a 2 pluton z 24 pułkiem ułanów do Jordanowa[1].

2 września 24 pułk ułanów z 1/101 kcz kontratakował w celu odtworzenia pozycji obronnej na grzbiecie Wysoka i Górze Ludwiki. Pozycji nie odtworzono, lecz kontratak zwolnił tempo natarcia nieprzyjaciela w kierunku RabkaMyślenice[1]. O świcie 4 września kompania przeszła do Dobczyc i wzięła udział w kontrataku na wchodzący do walki drugi rzut 138 pułku strzelców górskich pod Kasiną Wielką. Natarcie niemieckie powstrzymano, a kompanię w godzinach wieczornych wycofano do odwodu brygady[1].

8 września podczas boju o Wiśnicz kompania ubezpieczała tyły brygady i osłaniała jej późniejszy odmarsz. W tym samym dniu do oddziału wcielono resztki 51 kompanii czołgów[2].

Dniem chwały kompanii był 9 września, kiedy kolejno opóźniano nieprzyjaciela na kierunku RzeszówŁańcut, po czym w śmiałym kontrataku odrzucono pancerne jednostki wroga. Kolejne walki prowadzono w dniach 11–12 września pomiędzy Radymnem, a Jaworowem[3].

13 września kompanie wzmocniono czołgami z dywizjonu rozpoznawczego brygady, po czym w dniach 15–16 września wozy walczyły podczas przebijania do Lwowa wraz z pozostałymi oddziałami związku[3]. Były to ostatnie boje, podczas przekraczania granicy w dniu 19 września kompania miała na stanie już tylko 4 sprawne wozy. 21 września zdano broń maszynową i sprzęt, a żołnierzy transportem kolejowym przewieziono do obozów internowania[3].

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca kompanii — por. Zdzisław Ziemski (ranny 16 września 1939)[4]
  • dowódca 1 plutonu — por. Wojciech Stanek[4]
  • dowódca 2 plutonu — ppor. rez. Franciszek Zmroczek[4]
  • dowódca 3 plutonu — ppor. rez. Adam Głowacki
  • dowódca plutonu techniczno-gospodarczego - ?

Kompania była uzbrojona w 13 czołgów rozpoznawczych TKS, w tym cztery z 20 mm nkm wz. 1938FK.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Nawrocki 1992 ↓, s. 29.
  2. Nawrocki 1992 ↓, s. 30.
  3. a b c Nawrocki 1992 ↓, s. 31.
  4. a b c Szubański 2011 ↓, s. 292.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]