10 Dywizja Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 10 Dywizji Piechoty PSZ na Zachodzie. Zobacz też: 10 Dywizja Piechoty – inne dywizje piechoty o numerze 10.
10 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1942
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto nie obchodziła
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy płk Alfred Jan Schmidt
Organizacja
Dyslokacja Ługowaja[1]
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość Polskie Siły Zbrojne w ZSRR
Skład 27 Pułk Piechoty
28 Pułk Piechoty
29 Pułk Piechoty
10 Pułk Artylerii Lekkiej

10 Dywizja Piechoty (10 DP) – wielka jednostka piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

8 grudnia 1941 roku dowódca Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, generał dywizji Władysław Anders wydał wytyczne do organizacji między innymi 10 Dywizji Piechoty według etatów brytyjskich. W początkowym okresie zamiast trzech pułków piechoty dywizja miała mieć tylko dwa. Uzbrojenie, wyposażenie i umundurowanie dostarczyć mieli Brytyjczycy.

9 stycznia 1942 roku w Tockoje zorganizowane zastały zawiązki oddziałów dywizji. 13 stycznia do miejscowości Ługowaja, w obwodzie dżambulskim (Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka), gdzie miała być formowana 10 DP wyjechał zawiązek 10 Pułku Artylerii Lekkiej liczący 12 oficerów i 35 podoficerów. 19 stycznia przystąpiono do formowania dywizji. W ocenie Oddziału III Sztabu PSZ w ZSRR dywizja miała zakończyć szkolenie przygotowawcze bez broni do 1 czerwca 1942 roku i być gotowa do przyjęcia broni angielskiej.

W dniach 24 marca - 4 kwietnia 1942 roku 10 DP ewakuowana została do Iraku w ramach pierwszej ewakuacji[2], a 27 kwietnia do Palestyny, gdzie wcielona została do 3 Dywizji Strzelców Karpackich. 6 maja 1942 roku 10 Pułku Artylerii Lekkiej przemianowany został na 3 Karpacki Pułk Artylerii Lekkiej.

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo 10 Dywizji Piechoty
  • 27 Pułk Piechoty
  • 28 Pułk Piechoty
  • 10 Pułk Artylerii Lekkiej
  • 10 Pułk Artylerii Ciężkiej
  • 10 Dywizjon Rozpoznawczy
  • 10 Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej
  • 10 Batalion Saperów
  • 10 Kompania Przeciwpancerna
  • 10 Kompania Łączności
  • 10 Kompania Żandarmerii – por. żand. Tadeusz Birn
  • 10 Kompania Sanitarna
  • 10 Kompania Warsztatowa
  • 10 Kompania Pomocniczej Służby Kobiet
  • 10 Pluton Samochodowy
  • 10 Pluton Transportowo—Kolejowy
  • Ośrodek Oddziałów Specjalnych
  • Szpital Polowy
  • 10 Kolumna Samochodowa
  • 10 Park Intendentury
  • Sąd Polowy 10 DP
  • Komenda Uzupełnień Nr 6
  • Stacja Zborna
  • Referat Opieki Społecznej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. s. 30.
  2. Biegański 1967 ↓, s. 236.
  3. Biegański 1990 ↓, s. 56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990. ISBN 83-03-02923-1.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Maciej Szczurowski, Artyleria Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w II wojnie światowej, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2001, ​ISBN 83-7174-918-X​, s. 206, 219, 220, 224, 279.
  • Władysław Wierzbicki, Przyczynki do historii Żandarmerii odrodzonego Wojska Polskiego, Koło Oddziałowe Stowarzyszenia Polskich Kombatantów nr 106 „Żandarm”, Londyn 1990, s. 95, 96.