10 Dywizja Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
10 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

1942

Rozformowanie

1942

Nazwa wyróżniająca

nie posiadała

Patron

nie posiadała

Tradycje
Święto

nie obchodziła

Nadanie sztandaru

nie posiadała

Dowódcy
Pierwszy

płk Alfred Jan Schmidt

Organizacja
Dyslokacja

Ługowaja[1]

Rodzaj sił zbrojnych

wojska lądowe

Rodzaj wojsk

piechota

Podległość

Polskie Siły Zbrojne w ZSRR

Skład

27 Pułk Piechoty
28 Pułk Piechoty
29 Pułk Piechoty
10 Pułk Artylerii Lekkiej

10 Dywizja Piechoty (10 DP) – wielka jednostka piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

Formowanie i dyslokacje[edytuj | edytuj kod]

8 grudnia 1941 roku dowódca Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, generał dywizji Władysław Anders wydał wytyczne do organizacji między innymi 10 Dywizji Piechoty według etatów brytyjskich. W początkowym okresie zamiast trzech pułków piechoty dywizja miała mieć tylko dwa. Uzbrojenie, wyposażenie i umundurowanie dostarczyć mieli Brytyjczycy.

9 stycznia 1942 roku w Tockoje zorganizowane zostały zawiązki oddziałów dywizji. 13 stycznia do miejscowości Ługowaja, w obwodzie dżambulskim (Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka), gdzie miała być formowana 10 DP wyjechał zawiązek 10 pułku artylerii lekkiej liczący 12 oficerów i 35 podoficerów. 19 stycznia przystąpiono do formowania dywizji. W ocenie Oddziału III Sztabu PSZ w ZSRR dywizja miała zakończyć szkolenie przygotowawcze bez broni do 1 czerwca 1942 roku i być gotowa do przyjęcia broni angielskiej.

W dniach 24 marca – 4 kwietnia 1942 roku 10 DP ewakuowana została do Iraku w ramach pierwszej ewakuacji[2], a 27 kwietnia do Palestyny, gdzie wcielona została do 3 Dywizji Strzelców Karpackich. 6 maja 1942 roku 10 pułk artylerii lekkiej przemianowany został na 3 Karpacki pułk artylerii lekkiej.

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo 10 Dywizji Piechoty
  • 27 pułk piechoty
  • 28 pułk piechoty
  • 10 pułk artylerii lekkiej
  • 10 pułk artylerii ciężkiej
  • 10 dywizjon rozpoznawczy
  • 10 dywizjon artylerii przeciwlotniczej
  • 10 batalion saperów
  • 10 kompania przeciwpancerna
  • 10 kompania łączności
  • 10 kompania żandarmerii – por. żand. Tadeusz Birn
  • 10 kompania sanitarna
  • 10 kompania warsztatowa
  • 10 kompania Pomocniczej Służby Kobiet
  • 10 pluton samochodowy
  • 10 pluton transportowo-kolejowy
  • ośrodek oddziałów specjalnych
  • szpital polowy
  • 10 kolumna samochodowa
  • 10 park intendentury
  • sąd polowy 10 DP
  • komenda uzupełnień nr 6
  • stacja zborna
  • referat Opieki Społecznej

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. s. 30.
  2. Biegański 1967 ↓, s. 236.
  3. Biegański 1990 ↓, s. 56.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990. ISBN 83-03-02923-1.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie: formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1967.
  • Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Maciej Szczurowski, Artyleria Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie w II wojnie światowej, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001, s. 206, 219, 220, 224, 279, ISBN 83-7174-918-X, OCLC 830299476.
  • Władysław Wierzbicki, Przyczynki do historii Żandarmerii odrodzonego Wojska Polskiego, Koło Oddziałowe Stowarzyszenia Polskich Kombatantów nr 106 „Żandarm”, Londyn 1990, s. 95, 96.