10 Pułk Ułanów (powstanie listopadowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
10 Pułk Ułanów
Historia
Państwo

 Królestwo Polskie

Sformowanie

1830

Rozformowanie

1831

Tradycje
Rodowód

Pułk Jazdy Lubelskiej

Dowódcy
Pierwszy

płk Adam Jaraczewski

Ostatni

mjr Michał Wiliński

Działania zbrojne
powstanie listopadowe
Organizacja
Rodzaj wojsk

Jazda

Jeździec Jazdy Lubelskiej

10 Pułk Ułanów – pułk jazdy polskiej okresu zaborów.

Od 11 grudnia 1830 do 1 sierpnia 1831 pod nazwą Pułku Jazdy Lubelskiej[1].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku[1]

  • płk Adam Jaraczewski,
  • ppłk Antoni Wierzbicki (od 3 czerwca 1831; płk od 19 sierpnia),
  • mjr Michał Wiliński (od 3 października 1831).

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.

Bitwy i potyczki[1]:

  • Siedlce (8 lutego 1831),
  • Kałuszyn (17 lutego 1831),
  • Mokobody (20 kwietnia 1831,
  • Stanisławów (27 kwietnia 1831),
  • Zimnowoda i Cierpięty (4 maja 1831),
  • Jędrzejów (13 maja 1831),
  • Mińsk(13 lipca 1831)
  • Koło (3 sierpnia 1831).

Pułk otrzymał 1 krzyż kawalerski, 20 krzyży złotych i 18 srebrnych[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Gembarzewski 1925 ↓, s. 84.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]